The Art of Getting By (2011)

Ik ben benieuwd of deze ook in Nederland verschijnt. En daar bedoel ik niet per se de bios mee.

Ben benieuwd, dit is wel mijn type film.

Trailer (YouTube)

De film is van titel veranderd; voorheen Homework, nieuwe titel: The Art of Getting By.

Niet echt mijn film. De hele film heb ik niks met de hoofdpersoon gehad en aan het het einde was ik blij dat het over was. Weet niet of the aan de film ligt of aan de acteur zelf. Emma vond ik het enigste plus puntje van de film.

Een invoelend, voorspelbaar verhaal wordt verteld aan de hand van een uiterst zwak draaiboek, dat diepte mist. Naast de story over een depressief nadenkende, filosofisch ingestelde jongeman en het teergevoelige romantische element, krijg je tenminste nog mooie beelden van New York voorgeschoteld, ondersteund door een stemmige sountrack. De cast is zonder meer goed te noemen.

Fris filmpje!

Ja zeg, het wordt al steeds kouder, een fris filmpje is wel het laatste waar ik nu zin in heb!

Nou, Emma Roberts. Je mag zo weer gaan shinen!

Een liefelijk filmpje met leuke hoofdrolspelers, maar een uitwerking dat iets te oppervlakkig en gehaast is uitgewerkt. Hoe verrassend was het nou dat zij in de armen van die schilder viel? Ook leef je niet heel erg mee met Highmore, die wat domme keuzes maakt en wel erg makkelijk tot inkeer komt.

Verder tamelijk voorspelbaar, maar daar kijk je dit soort films niet voor. Wel heb ik het vaker beter gezien. Het grootste probleem is de te korte speelduur.

2,5*

Mooi verhaal met 2 sterke acteuren. Emma Roberts doet het uitmuntend, maar Freddie Highmore mag er ook zijn. Een beetje zoetsappig maar dat heeft de pret niet bedorven. 3.0

Heel sympathiek filmpje dat erg authentiek overkomt - haast alsof je naar iemand's jeugdherinneringen zit te kijken. En net als dat in het echt gaat zijn hier de scherpe randjes ook wat verdwenen, uit de herinnering of uit de vertelling. Toch vind ik het daar niet te zoet van worden, en te voorspelbaar vind ik het ook niet.

Leuk en fris gespeeld door Freddie Highmore en Emma Roberts.

Nogal voorspelbare film; gevalletje 13 in dozijn. En Freddie Highmore vind ik nogal onecht overkomen. Heb constant het idee gehad dat hij zelf niet gelooft in wat hij zei en ongeloofwaardig is als depressief puberende scholier.
Ben fan van dit soort relatie/common life 'drama's' maar deze slaat helaas de plank mis.

mooie film, ik hou hier wel van...

De makers van Juno en (500) Days of Summer staan wat mij betreft garant voor originaliteit. Het was dus geen grote gok deze film blind aan te schaffen. En ik heb geen spijt gehad.
Ondanks de matige kritieken hier heeft het script best een originele invalshoek, de misantroop en het mooie meisje. New York is prachtig gefotografeerd. Misschien een einde waar iets meer in had gezeten, maar we willen natuurlijk wel een goed gevoel overhouden aan zo´n sombermans met zijn blonde soulmate. En dat doen we ook.
Standaard filmpje? Echt niet !

Naar mijn weten, heeft het met beide films weinig te maken, waar ik zelfs het verband tussen Juno en 500 days of summer niet zie.

Precies, zo voelde ik het ook. Er hangt gewoon een apart sfeertje dat vergelijkbaar is met Juno en (500) Days of Summer. De studio die deze films produceert heeft gewoon een visie die afwijkt van het doorsnee Hollywood programma. Alle 3 de films zijn ook makkelijk te herzien zonder het gevoel kwijt te raken dat je kreeg na de eerste vertoning.

aah zo. Wist niet dat ze alle 3 bij dezelfde studio gemaakt waren, qua schrijfwerk toch allen nogal anders, waar Juno veruit de scherpste van de 3 is. Days of Summer zelfs zo zoet, geforceerd quirky en irritant dat ik hem maar uit heb gezet, maar dat kan aan mijn bui gelegen hebben en het feit dat ik Deschanel echt niet kan zien.

Vond deze trouwens ook niet bepaald origineel meer, juist als je kijkt naar een Juno inderdaad (in zekere zin ook Nick and Norah's Infinite P...). Ook als je kijkt naar It's Kind Of A Funny Story, een beetje zo'n zelfde soort film, waar Emma Roberts al eerder in speelde, dan komt die toch een stuk eerlijker over.

Heel voorspelbaar, je wist zelfs allang wat George zou gaan schilderen. Gelukkig duurt de film niet lang, waardoor het niet een vervelende zit is. Een leuk tussendoortje, maar éen keer kijken is meer dan genoeg