Hahaha (2010)

Haha, Knisper je bent me nèt voor. Wilde ik toevoegen alleen al vanwege het feit dat ik al eerder twee films met de lachwekkende titel 'Haha' had toegevoegd.....

Hahaha

(erg flauw, ik weet het)

Na het zeer geslaagde experiment met vertelperspectieven (in Virgin stripped bare by her bachelors, Tale of cinema en Woman is the future of man) sloeg Hong-Sang-soo een wat conventionelere richting in, en verstevigde hij met lichtvoetige komedies zijn positie als vooraanstaand verteller van hedendaagse relaties in Zuid-Korea. Toch stonden deze films altijd een beetje in de schaduw van hun gedurfdere voorgangers. Op de beste momenten in Woman at the beach, Like you know it all en Oki’s movie kwam hij in de buurt van Woody Allen en wist hij met een grote losheid pijnlijke maar rake scènes neer te zetten die aan de oppervlakte geestig zijn maar waar een voelbare melancholie onderzit. Op de slechtste momenten kabbelde het vooral een eind weg en verlangde je als kijker af en toe terug naar de vroegere experimenten. Inmiddels kunnen we deze films kwalificeren als tussenfilms, voorstudies van wat hopelijk allemaal nog komen gaat, want Hahaha is een regelrechte voltreffer. Gebleven is de kabbelende stijl, de pijnlijke scènes, de onderhuidse melancholie, maar nooit tevoren wist hij met zijn geijkte thema’s deze diepte te bereiken. Voor het eerst is er bittere ernst voelbaar, zonder dat je die ziet. Hoe minder je weet, hoe meer je ziet, is het centrale motto. En dat weerhoudt stelletjes ervan zich teveel in elkaar te verdiepen. Om het spannend te houden, heet het dan. Het leed dat dit veroorzaakt ziet de kijker gaandeweg groeien, maar de personages lopen hun ondergang met open ogen tegemoet. De karakters lijken net zozeer hun best te doen om zichzelf te overtuigen als de ander. En de kijker denkt er het zijne van. Prachtige, diepzinnige film van een topcineast die eindelijk zijn draai gevonden lijkt te hebben.

Leuk idee met dat wisselende perspectief over dezelfde episode, maar de uitwerking vond ik maar zo-zo. Dat heeft vooral te maken met de ongeloofwaardige, wereldvreemde personages en de gekunstelde dialogen. Die leken nou niet bepaald uit het leven gegrepen. Op zich houd ik wel van dergelijke films maar Hong Sang-soo kan me tot nu toe nog niet echt bekoren. Ondanks dat ik zijn ideeën over cinema best waardeer.