'Round Midnight (1986)

Heb laatst een oude opname van Dexter Gordon op de tv gezien, echt te mooie Jazz muziek gewoon. Heb wat cdtjes gedownload, en ben nu ook erg benieuwd naar deze film. Hij speelt toch een beetje zichzelf, dus dat is erg interessant. Ik hoop dat ik de film ooit zie!

Enige voorliefde voor Gordon's eigen repertoire en jazz in het algemeen is wellicht wel fijn om deze film te proeven. Was zelf niet direct de bui, maar naargelang de film vorderde begon ik het toch te proeven. Vooral wanneer Francis Dale in huis neemt wordt alles ineens erg fijn melancholisch. De optredens zelf treden iets meer naar de achtergrond en worden door het verhaal van iets meer context voorzien. Heerlijk die uitjes en eigenlijk gewoon al die lach van Dale. Het zijn hier de kleine dingen die van de film toch een erg fijne ervaring maken. Tragiek zonder er altijd de nadruk op te leggen.

Een bijzonder mooie film over vriendschap en muziek Vooral het knipoogje naar het einde toe richting Lester Young raakte me erg, ook worden er stukken uit het leven van mijn favoriete jazzpianist Bud Powell (aan wie deze film ook opgedragen is) een paar keer overgenomen. Alvast erg knap gedaan, samen met de sterke rollen van Dexter Gordon en François Cluzet en de mooie muziek van Herbie Hancock is dit een film die je moet gezien hebben als Jazzliefhebber.

Een zeer aparte, bijzondere en ingetogen film die rustig van scene naar scene gaat.
Het verhaal is vrij traag, maar niet storend.
De muziek is mooi gecomponeerd en het wordt uitstekend gebruikt om de scenes mee op te bouwen.

Dit is natuurlijk geen film voor iedereen. Als je niks met jazz hebt kun je onmogelijk mee in deze film.
Ik vond het wel geslaagd als sfeerportret. Dexter Gordon is natuurlijk fantastisch als aan lager wal levende saxofonist.

Weinig jazzy film vol sentimentele clichés die op een zeer sleetse wijze verfilmd zijn. Gelukkig hebben de saxofoonklanken en oude mannen aardigheid van Dexter Gordon hun oorspronkelijkheid niet verloren tussen de overdosis aan gemeenplaatsen.

Ik was vandaag (gisteren moet ik eigenlijk zeggen) sowieso al in een Dexter Gordon bui. Na een halve dag naar zijn heerlijke muziek te luisteren, was ik helemaal klaar voor deze film. Een geweldige film voor de jazzliefhebbers (met name de Dexter Gordon stijl).
Dexter Gordon speelt de hoofdrol als een saxofonist op retour die weer opleeft in Parijs.
Volgens mij had Gordon hoefde Gordon hier niet veel voor te acteren, want hij speelde inderdaad zo ongeveer zichzelf, misschien is dat het juist waarom hij deze rol zo goed lijkt neer te zetten.
Francois Cluzet speelt een fransman die gefascineerd is door de klanken die Dale Turner (Dexter Gordon) voortbrengt met zijn saxofoon. Ze ontmoeten elkaar een keer op straat na een optreden in de Blue Note bar en zo raken ze bevriend. Uiteindelijk word Francis een soort compaan van Turner en raken ze aan elkaar gehecht. Cluzet zet zijn rol als de sympathieke Fransman leuk neer.
De muziek speelt in deze film een belangrijke rol. Er zijn veel beelden te zien van optredens (zo af en toe verschijnen er zelfs wat echte opnames in beeld) en de muziek is gecomponeerd door Herbie Hancock en gespeeld door Dexter Gordon, speciaal voor deze film.
Herbie Hancock speelt zelf ook nog een rol in de film en zelf vond ik het leuk om zangeres Lonette McKee nog voorbij te zien (en horen) komen.
Een puur genot voor de jazzliefhebber, maar daarnaast ook gewoon een leuke, ingetogen film om te kijken.

Mij kon deze film niet helemaal overtuigen. De muziek is goed, maar het verhaal dat er omheen is gebouwd is bijzonder saai.
Echt iets voor de echte Jazz-liefhebbers, maar niet geschikt als amusementsfilm.