Sherman's March (1986)

EGO document dat helaas-om redenen die nog zullen worden opgehelderd-trendssettend is gebleken en in sommige kringen zelfs voor geestig of briljant doorgaat.

Mc Elwee heeft dus de opdracht gekregen een docu over de sporen van Sherman's tocht door the south( GA,SC,NC 1863-1865) te volgen,maar eenmaal terug thuis gearriveerd in Charlotte ( hij werkt in MA) blijkt het al snel te ontaarden tot een verslag over de wederwaardigheden van een totale sukkel die op zoek is naar een vriedinnetje,waarbij de historie al snel naar de achtergrond verdwijnt. Au fond een masturbatie oefening van 157 minuten.

De Woody Allen act die Mc Elwee continu opvoert is in feite een bekend trucje: om te verhullen dat je een sukkel BENT,ACTEER je een nog grotere sukkel.Om het allemaal nog vervelender te maken begeleidt de hand- held filmende anti-held zichzelf continu met een afgrijselijk hilliebilly accent,dat de meeste van zijn gesprekspartners ook bezigen.Geestig? Dacht het niet.

Niet alleen is de regisseur een ontzettende sukkel,hij is ook een bange wezel die in zijn broek poept voor een kernoorlog( we schrijven het Reagan tijdperk) en bovendien een smerige rioolrat.

Hetgeen blijkt wanneer hij een gesprek aanknoopt met een neger wiens dochter is overleden aan kanker.Zodra deze brave oom Tom in janken dreigt uit te barsten,zoomt onze gluiperd meteen in op zijn bakkes.Misselijk ventje.

De overige "personages"zijn al even niet boeiend,voornamelijk stupid hick ho's.Zo komen we ook op het spoor van Burt ,want de lekkerste van het stel wil actrice worden en kent iemand die iemand kent die Burt kent.Of we hem ook te zien krijgen? Ik laat het ons hopen.

Deze zgn. Sherman docu leert ons niets over Sherman dat Wiki je niet ook in 30 seconden kan vertellen.

De filmische waarde van dit hand held mock-epic is natuurlijk 0.

En nu de clou: zoals Sherman een soort Idealtyp was voor de regisseur,zo werd Mc Elwee op zijn beurt een soort Idealtyp voor allerhande egomane sukkels die zich in dit portret meenden te kunnen herkennen en zich haastten om ook een EGO-monument voor zichzelf in film op te richten,onder welk voorwendsel dan ook.Tegenwoordig zelfs zonder enig voorwendsel,vaak genoeg.

The pity of it....

Wat kan je toch heerlijk pennen, Pippo. In dit geval ben ik het niet écht met je eens, maar goed. Het is namelijk juist een fijn 'echo'document, een kijkje in iemands lastige en rommelige persoonsleven, soort van gekoppeld aan een geschiedkundig onderwerp dat niet goed uit de verf komt (juist omdat dat privéleven zich steeds zo aan de maker/kijker opdringt). Unresolved issues dus, maar vooral een heerlijke kijk in de 80s en de South. Hij neemt er ook zo zijn tijd voor, geweldig.

Film die al lang op mijn kijklijstje stond maar waar ik maar tegenaan bleef hikken vanwege de speelduur. En tijdsbeleving blijkt maar weer eens subjectief te zijn, want waar ik eerder vandaag bij een film van anderhalf uur regelmatig op de tijd lette, was deze film opeens afgelopen.

Het is natuurlijk niet écht een veelbelovende premisse, een regisseur die de route van de Union generaal Sherman wil volgen maar onderweg vooral bezig is met het opkrikken van zijn wat matige liefdesleven. Toch is het een bijzonder leuke docu geworden, en omdat de vrouwen die Ross opzoekt zo van elkaar verschillen -een meisje dat actrice wilde worden maar die behalve deze docu slechts een rolletje in een serie heeft bemachtigd, zo leert IMDb; een wetenschapper die teruggetrokken op een eilandje leeft (wat me een weinig logische plek voor een linguïst lijkt, maar goed); een vrouw die zich voorbereid op een nucleaire winter; een coverbandzangeres die het wil maken in NYC; een mormoon die wacht op het Einde der Tijden, en dan vergeet ik er nog een paar- ook behoorlijk afwisselend, en McElwee die als een Louis Theroux observeert maar ook participeert als niet-erg-stralend middelpunt, met onderkoelde humor, soms wat al te kansloos -zijn gesprekken met de advocate ("why can't you fall in love with me?") waren vrij pijnlijk- maar hijzelf constateert dat ook al.

Het is verder ook een road movie, een portret van het zuiden van de VS van de vroege jaren 80, het gaat over de nucleaire dreiging die toen behoorlijk reëel was, en ja, ook Sherman komt af en toe voorbij, al zullen Civil War enthousiastelingen wellicht van een koude kermis thuiskomen. Misschien moet je zelf een beetje een nerd zijn om deze docu te kunnen waarderen, het zij zo.