Hearts and Minds (1974)

In tegenstelling tot In the Year of the Pig is Hearts and Minds vooral een persoonlijk portret. Het woord wordt ook hier aan officials gegeven, maar toch vooral aan veteranen en aan Vietnamezen in kleine dorpjes. Er is plek voor hun frustraties en verdriet, maar dit draagt wel aan bij het anti karakter van de film. Eerstgenoemde neemt dan toch meer afstand van het subject en speelt daarmee iets meer op het intellect. Dit is meer een film voor het hart. Toch (of juist daardoor?) is ook dit een sterk document. Helder van zeggingskracht en opbouw, met veel beelden van Vietnam (ook in de plat gebombardeerde dorpen) een trefzekere aftiteling ("what's the matter? Lets have fun!").

(En dit soort documentaires zijn inderdaad best tijdloos. Men hoeft de details maar iets te veranderen en de algemene visie te onthouden en de lijn naar Irak en/of Afghanistan is getrokken.)

'We weren't on the wrong side. We were the wrong side.'

Een huiveringwekkende documentaire over de onvergeeflijke schade die tijdens de Vietnamoorlog door propaganda beïnvloedde en onwetende Amerikaanse soldaten is aangericht. Uiteindelijk worden de regering en de hoge officieren als de grootste verantwoordelijken beschouwd.

Naar het einde toe schiet deze documentaire recht in de roos als een Amerikaanse piloot wil aangeven hoe hij zich zou voelen als zijn huis inclusief kinderen gebombardeerd zou worden en vervolgens een halve minuut nodig heeft om tot rust te komen.

Goedwerkende, nota bene tijdens de Vietnam-oorlog gemaakte anti-oorlogsdocu (slim ge-edit door bv de dwaze uitspraak van Westmoreland te tonen net na de beelden van een Vietnamese begrafenis) toont veel materiaal dat later iconisch zou worden: de rennende, door napalm verbrande kinderen, de Amerikaanse soldaat die een hut aansteekt met zijn zippo, de standrechtelijke executie van een Noord-Vietnamees, het moet hard zijn aangekomen in 1974.

Interessant is het vaste stramien van de Amerikanen na om het even welke oorlog sinds W.O.II: de veelal gehandicapt geraakte veteranen zijn bitter en kampen met schuldgevoel, de ouders van gesneuvelde soldaten weigeren te geloven dat hun offer voor niks is geweest -de vader van een omgekomen soldaat doet een minutenlange poging zichzelf hiervan te overtuigen- en de politici blijven halsstarrig hun eigen beslissingen goedpraten.

Niet verwonderlijk de favoriete docu van Michael Moore.