The Knack ...and How to Get It (1965)
16 stemmen | gemiddelde 3,18
Verenigd Koninkrijk
Komedie84 minuten
geregisseerd door
Richard Lestermet
Rita Tushingham,
Ray Brooks en
Michael CrawfordColin, een schuchtere Londense onderwijzer, kan alleen maar dromen van meisjes. Hij is jaloers op zijn buurman Tolen die geen moeite heeft om een knappe griet te versieren. Op een dag ziet hij Nancy, een meisje dat voor het eerst in de grote stad komt.
3,5
[permalink] geplaatst op 10 november 2002, 2:13 uurDit vonden we allemaal behoorlijk leuk destijds. En die Rita Tushingham was een schatje. Maar ik hou m'n hart vast voor de kijkers van nu.
4,0 [permalink] geplaatst op 10 november 2002, 11:20 uur Maar ik hou m'n hart vast voor de kijkers van nu.
Ik heb de film 3 jaar geleden voor het eerst gezien, en ik vond de film geweldig !
3,5 [permalink] geplaatst op 11 november 2002, 1:35 uur Leuk ! Zo zie je maar weer.
2,0 [permalink] geplaatst op 16 maart 2009, 2:37 uur hugohei schreef:
Dit vonden we allemaal behoorlijk leuk destijds. En die Rita Tushingham was een schatje. Maar ik hou m'n hart vast voor de kijkers van nu.
Tushingham is inderdaad cute. Maar daar houdt het voor mij wel op. Typisch een film die de tijdgeest NIET heeft overleefd.
3,0 [permalink] geplaatst op 27 januari 2012, 10:52 uur Had hier wel meer van verwacht. Swinging sixties en zo…
Toch merk je dat het een bewerking is van een toneelstuk, met weliswaar leuke uitstapjes in Londen. Ook de commentaren van de 'ouderen' op dat jonge gehannes was wel leuk.
Eerder interessant als tijdsdocument dan als echt goede film. De experimentele aanpak en inventieve montage zijn niet meer zo opzienbarend nu.
Van de acteurs is het vooral de vroege 'Frank Spencer' die charmeert. De Kim Gevaert look-a-like met haar vooruitstekende tanden doet dat slechts bij momenten. En de andere mannelijke hoofdrollen: die roepen gewoon aversie op. De 'player' is bijna lachwekkend en die spuuglelijke schilder is al helemaal een brok ergernis.
De afstandelijke regie dwingt hen natuurlijk stereotype figuren neer te zetten, maar die afstandelijkheid verhindert betrokkenheid (wat dus enkel door 'Colin' kan doorbroken worden) en wat we er dan voor in de plaats zouden moeten krijgen (visueel spektakel) is leuk, maar toch ook weer niet veel meer dan dat.
Leuke muziek wel van John Barry en opgemerkte cameo's van Jane Birkin en Charlotte Rampling.
Nuja, het is wel weer eens wat anders, maar van een Gouden Palm winnaar verwacht ik wel wat meer.
