My Favorite Wife (1940)

Ik heb gehuild van het lachen.

Wie van Grant houdt, moet dit zien. Een van zijn leukste films.

Het zal me niet vaak overkomen en zeker niet bij een film met Cary Grant, maar in dit geval vond ik eerlijk gezegd de remake leuker dan het origineel. Dat ligt overigens niet aan Grant en ook niet aan Irene Dunne, maar meer aan de bijrollen. Daarbij vond ik de dialogen in de remake wat scherper, in de stijl van Neil Simon, en daar hou ik wel van.

Origineel (vooral door Grant en Irene Dunne) en remake krijgen overigens hetzelfde cijfer van mij, maar als film in zijn geheel heeft de laatste mijn lichte voorkeur.

Meesterlijk einde! 4.0*

Heerlijke komedie met inderdaad een geweldig einde!

4*

Hoe ging het einde ook alweer?

Absurde situatie waar ge wel goed bediend zijt met een Cary Grant die, als geen ander en in zijn eigen stijl, als centrale figuur in deze film zorgt voor een pak grappige scènes.

Niet buitengewoon maar plezierig en een beetje ondeugend anno 1940.

Aardige film waarin een man opnieuw trouwt, nadat zijn vrouw al zeven jaar vermist is na een schipbreuk. Op zich wel een leuk gegeven en alhoewel de film genoeg vermakelijke momenten kent, had het op sommige vlakken wat beter geloofwaardiger uitgewerkt mogen worden. De cast weet het leuk te brengen.

Zeer lichtvoetige film met een wat flauw plot, maar de boel wordt toch wel op een charmante manier gered door de cast, vooral Grant.

Een man zonder ruggegraat is vaak niet echt leuk om naar te kijken , Cary Grant speelde vaak dit soort typetjes en de laatste scene in dat huis in de bergen waar hij dan op zolder moet gaan slapen is dan weer typisch zo'n scene
die je van hem kan verwachten .
Het is verder geen onaardige komedie maar wel vrij matig , eigenlijk is die rechter dan het het grappigste typetje dat meespeelt en dat was toch niet de bedoeling vooraf lijkt me .
Irene Dunne deed me trouwens ontzettend veel aan Penny Singleton van de blondie fims denken

Niet verkeerd. Met name in het eerste uur zit de sfeer er wel goed in, met vlotte dialogen en de nodige humor. Gaandeweg kon de film mij echter steeds minder boeien. Het plot is wel erg dun en wordt hier en daar wat flauw. Het acteerwerk van Irene Dunne zit bij vlagen wat tegen overacting aan. Cary Grant acteert dan toch wel wat beter. Degelijke film.