Red White & Blue (2010)

Iets minder sterk dan zijn vorige film maar nog steeds erg goed.

Het verhaal is niet bijster origineel maar Rumley weet het wel op een mooie manier te vertellen. Het eerste half uur van de film volgen we vooral de seksueel zeer actieve maar verder erg gesloten Erica, die zichzelf steeds opener opstelt tegenover haar collega Nate. Om een of andere reden wil ze echter niet met hem naar bed...Dan komt de focus ineens te liggen op Franki, een punkerig moederskindje met rock & roll aspiraties. Halverwege de film vindt er een onthulling plaats die de twee verhaallijnen doet samenkomen en de aanzet geeft tot een wraakfilm. Helaas geeft de synopsis hierboven al iets teveel weg. Rumley geeft heel effectief aan het eind pas vrij waarom Nate zo extreem reageert. Achteraf blijkt namelijk dat Nate en Erica al een tijdje gelukkig getrouwd waren. Door de snelle montage is deze tijdssprong onopgemerkt gebleven.

Ook Red White & Blue is erg vlot gemonteerd, maar op een andere manier dan bij The Living and the Dead. Hier vind je niet die versnelde Tetsuo-achtige beelden uit zijn vorige film, maar wordt er meer met tijd gespeeld. Chronologisch is de film niet echt door elkaar gegooid, maar Rumley monteert vaak een korte toekomstflits tussen de scènes door. Het maakt de film niet moeilijk te volgen, omdat de betreffende flits vaak al een paar seconden of minuten later relevant wordt. Deze manier van vertellen vond ik eigenlijk het sterkste punt van Red White & Blue. Het geeft de film veel vaart en laat de kijker zijn aandacht er goed bij houden.

Vroege recensies en meningen impliceerden dat er nogal wat bloed en smerigheid in Red White & Blue verpakt zit, maar dat waren naar mijn mening aardige overstatements. De enige echt nare scene vond ik die waarin Nate het hoofd van Franki ontvelt. Maar hier staat de camera dan weer zo dichtbij dat het niet eens zo expliciet is.

Het laatste deel van de film had misschien wat bloederiger gekund, maar echt nodig was het niet. Rumley weet op zijn eigen manier voldoende gevoelens van angst, haat en wraak op te wekken. Hetzij met een intense cameravoering, hetzij met dissonerende, harde pianoklanken.

Uiteindelijk is Red White & Blue een rauwe en intrigerende vertelling over de levens van drie ongelukkige personages. Een knap gefilmde Americana van een Engelse regisseur.

Beangstigend, bitter, kwellend, overweldigend, kwaadaardig, droog en kil verhaal (deels thriller/deels karakterschets) rond relatie en geweld dat helder verteld wordt, zonder dat er een grens lijkt te zijn tussen dader en slachtoffer. Nieuwe ontwikkelingen brengen steeds nieuw licht op de zaak. De aanwezige horror is nooit ongegrond. Superrol van Noah Taylor.

Had er wat meer van verwacht.

Na Living And The Dead is Rumley iemand waarvan ik nog wel wat verwachtte. Red White & Blue maakt dat maar voor een deeltje waar. Als geheel is de film zeker niet slecht, maar op sommige vlakken schiet het gewoon te kort.

Audiovisueel zeker niet zo sterk als LATD. Ander stijltje ook, editing voelt soms geforceerd aan (dichtslaande deuren van de wagen), belichting is zeker m'n ding niet en het beeld oogt soms wat niet-mooi groezelig. Grappig genoeg deed het me soms wel wat denken aan Pop Skull qua stijl, maar dan zonder de geweldige opsmuk van die film.

Introductie van de personages is redelijk moeizaam. Film richt zich op drie outcasts die niet meteen erg sympathiek overkomen, noch hun motivaties en gevoelens meteen prijsgeven. Daarmee wordt er in het eerste deel van de film wel een erg grote kloof met de film en het publiek opgetrokken. En aangezien die niet audiovisueel ingevuld wordt begon ik me zelfs wat te vervelen. Ook het acteerwerk vond ik niet al te best uit de verf komen, in eenzame momenten redden de acteurs zich nog wel, maar vooral de dialogen verlopen stroef en hoekig.

Tweede deel is beduidend beter. Er komt wat meer richting in het verhaal (al gebeurt dat ook iets te bruusk), de hele sfeer wordt meteen ook een stuk drukkender en de personages krijgen langzaam vorm.

Echt super wordt het niet meer, daarvoor stond het stijltje me gewoon niet genoeg aan en vond ik het eerste deel wat te mak. Interessant en apart is de film verder wel, dus zeker de moeite om het ten minste een keer te proberen. Benieuwd welke richting Rumley hierna inslaat.

3.0*

De voorbije week alleen maar horror troef. Ook met deze "Red, White and blue" is het niet anders. Gelukkig boven de middenmaat. Erg rauw gebracht van een hoertje zonder levensdoel. Alleen overtrokken met puur ongeluk dat ze zelf lichamelijk en geestelijk beleeft tussen enerzijds een losgeslagen bende muziekverknoeiers én een eenzaat die ze niet eens ziet staan of zitten.
Een erg merkwaardige ontknoping met duistere sprongen.
De gruwelijke ontknoping duurt vrij lang maar verveelt niet. Ook al is het regelmatig slikken. Goed geacteerd met Taylor op kop. Het vrij originele aids-verhaal bouwt zich op naar de topspanning van het meeslepend slot.
Een 3* waard.

aparte manier van editten, brute 1 na laatste scene,
geen standaard film: 3,5

Matige thriller. De personages blijven afstandelijk zonder dat de kijker er een band mee krijgt iets wat door de muziek alleen maar word versterkt. Wellicht is dat juist de bedoeling van Rumley.

Er had naar mijn mening meer ingezeten, qua spanning maar ook qua beleving.

Eerste helft een drama, 2e helft een harde wraakfilm. Een bijzondere mix die niet iedereen zal bevallen. De filmmuziek is verschrikkelijk. De harde scene beeldt het spreekwoord "iemand het vel over de oren trekken" uit. De eindscene was eerst onduidelijk (onherkenbare foto) maar hierboven als 1e commentaar staat de uitleg.
Onderhoudend, soms best goed, ietswat schokkend en daardoor een kleine aanrader.

hartelijk bedankt voor de goede uitleg RickZzzzzzz.
ook goed van je, dat je de eindscene vast verklapt.

De eerste, rustige helft is beduidend beter dan de meer standaard uitgewerkte intense tweede, waarin het draait om het wraakmotief. Helaas vervalt de film daar in cliché situaties en worden de zorgvuldig opgebouwde personages grotendeels teniet gedaan. Jammer, want vooral qua sfeer en dialogen heeft de film best het één en ander te bieden. De montage is verder opvallend, met veel heen- en weer springen in de tijd, net als de score met vrijwel uitsluitend pianomuziek. Het akteerwerk is wisselend van kwaliteit, maar Noah Taylor zet een overtuigende en sporadisch zelfs sympathieke creep neer.

Wat een aparte film zeg. Leuke twist. Zeer verrassend einde met die foto. Echt een aanrader voor hen die het kunnen waarderen. Je moet wel een sterke maag hebben.