El Último Verano de la Boyita (2009)

The Last Summer of La Boyita hinkt teveel op twee verhaallijnen zonder daarvan eentje fatsoenlijk af te sluiten. Uiteindelijk gaat het allemaal om het meisje. Maar na een half uur speeltijd word Mario naar de voorgrond geduwd. Interessant dacht ik. Al heel snel is duidelijk waar de film heen gaat. De jongen blijkt een meisje te zijn. Althans ergens daartussen. Maar mijn probleem zit hem in het einde. Mario wint de westrijd en gaat vervolgens met zijn paard ervandoor. Hij vlucht. Maar waar naartoe? Plots schakelt de regisseuse over na het meisje dat weer thuis komt bij haar moeder en zus. Maar hoe zit het nu met het jongetje...

Nog twee dingen waar ik mijn vraagtekens bij zet. Het dierenleed in de film had geen functie en de vader van Mario was wel heel erg stereotype. Voor de rest een voortreffelijke casting en prachtige cinematografie.

Einde van de kindertijd.

Onverwacht mooie, gevoelige film zonder al te veel pretenties.

Het mooist is de scène van de paardenrennen: het lijkt idyllisch, een groot feest 'voor de hele familie' zoals uit de luidsprekers schalt, maar ondertussen is de mens wreed en word je, als je afwijkt van de rest, genadeloos veroordeeld en buitengesloten. @ Verhoeven: In die zin vond ik het juist heel logisch dat Mario zich bewijst en meteen iedereen achter zich laat, wat moet hij dan: mee gaan feesten? Het podium opklimmen voor een foto? Maar hij hoeft toch ook weer niet meteen de wijde wereld in te trekken?

@ Verhoeven: Ik ben het niet met je eens dat er geen verhaallijn wordt afgesloten: waarom zou dat moeten?
Verder: Mario wordt door Jorgelina en haar vader meegenomen naar Buenos Aires, waar hij als het ware zijn 'nieuwe' leven als vrouw kan beginnen en hierbij psychische begeleiding zal krijgen, zoals we hoorden in het gesprek dat de moeder van Jorgelina op het strand voerde met een vriendin.
De scène met de stier is idd wreed; ik dacht aanvankelijk dat het symbool stond voor de moord van de vader van Mario op zijn kind; misschien speelde de man op dat moment met die gedachte..

3*

Een min of meer klassiek 'feelgood' coming of age verhaal met nogal wat lieve momenten, dat mij maar matig kon boeien, hoe humoristisch de regisseur het thema ook aan de orde tracht te stellen. Het ligt er allemaal net wat te dik bovenop.

Mooie gevoelige film met een aandoenlijke Guadalupe Alonso als Jorgelina , telkens als zij in beeld is spat ze van het scherm. Nicolás Treise (Mario) die in deze film eigenlijk een meisje speelt is in het echte leven een jongen.

Niet echt goed en niet echt slecht, hoe liep het nou eigenlijk af met het jongetje zoals Verhoeven zich hierboven zich ook afvroeg, kon ik ook niet op komen.

Nicolás Treise (Mario) speelt in deze film helemaal geen meisje ( wat stinissen hierboven beweert).

Hoe het wel in elkaar steekt........ kijk en oordeel zelve.

Niet echt goed en niet echt slecht, hoe liep het nou eigenlijk af met het jongetje zoals Verhoeven zich hierboven zich ook afvroeg, kon ik ook niet op komen.

Goed filmpje over de adolescentietijd van 2 youngsters, maar er is meer aan de hand. Helaas, wordt over dit laatste, waar uiteindelijk de film het meest doordringend en aansprekend over gaat, door de cineast de kijker beslist onvoldaan achtergelaten. Een ontgoochelend slot van een film die wel een goede opbouw kent, een scherpe schets brengt van een traumatiserende toestand en kan rekenen op overtuigende acts van beide tieners.

Coming of age op het Argentijnse platteland. Bijzondere film die vooral wat het plattelandsleven betreft authentiek aandoet. Veel kan er over deze rustige film zonder spoilertags niet gezegd worden, acteerprestaties zijn uitstekend en het kleine meisje (Guadalupe Alonso als Jorgelina) spat van het scherm. Dan maar verder in spoilertags.

De film deed me erg denken aan Tomboy (2011) al heeft die film veel meer dan deze een documentaireachtige vorm en is de hoofdrolspe(e)l(st)er een stuk minder charismatisch dan hier. De titel met een dubbele betekenis, letterlijk betekent het de laatste zomer van La Boyita (=de caravan, waarvan we in de aftiteling zien dat het door een omgevallen boom aan haar einde is gekomen), gaat over de laatste zomer als kind van het meisje voor wie La Boyita een soort speelhuisje is geweest, over het einde van de kindertijd dus.

Wat er met Mario mis is wordt volgens mij in de film duidelijk verteld, 'hij' is een meisje met een onbehandeld overschot aan mannelijke hormonen waardoor hij voor jongetje wordt aangezien. Ik kan me goed voorstellen dat het op het uitgerekte Argentijnse platteland zo aan toe kan gaan, dit soort 'problemen' worden (of werden) binnen de familie gehouden. Mario's vader wordt duidelijk als boer neergezet die niet veel verstand van andere zaken lijkt te hebben, of er in ieder geval niets van af wil weten.

Aan het einde stoorde ik me niet, de film gaat immers over Jorgelina, en Mario heeft slechts een bijrol daarin. De zomer, de boyita, en de kindertijd van Jorgelina komen ten einde, en daarmee is de film af.

Het dierenleed uit de film vond ik niet echt overdreven, het toont hoe het op het (Argentijnse) platteland aan toe gaat. in de film wordt een koe geslacht, misschien overbodig om dat te tonen, maar het is niets anders dan dat, en eenmaal op de barbecue zijn we het dierenleed snel vergeten.


Bijzondere film. 3,5*

Mooie kleine simpele film. Ik vond vooral de rust en de natuur zo lekker weg kijken. Deed me aan mijn zomers denken in de jaren 80. Geen computers geen gsm etc. De kinderen acteren goed.

Het was de poster die mij zo trok en voor mij het ultieme gevoel voor zomer geeft, geen strand of terrasjes (al is die laatste een fijne bijkomstigheid) maar wel een bepaald gevoel van oneindig durende vrijheid en het zomers licht dat net wat anders is dan een zwak winterzonnetje.

De film zelf haalt dat niveau van de poster nooit - de poster gaat makkelijk op voor 5*-, maar geeft wel behoorlijk datzelfde gevoel weer. Sowieso het licht van de volle zon komt goed naar voren. De locatie met het Argentijns platteland is ook mooi gekozen, vooral omdat er niet zoveel bijzonders is daar. Zoals de hele vakantie eigenlijk van de knap spelende Alonso. Ze belt haar moeder eens, zit met haar vader wat te keuvelen, gaat nu eens een zwembad in en is dan weer bij een beekje te vinden en rijdt af en toe wat paard. Precies wat de zomervakantie voor kinderen inhoudt. Ik vond dat heerlijk om naar te kijken (hoewel, eerlijk is eerlijk, niet alles even boeiend was).

Jammer daarom dat het verhaal van Mario erdoorheen zit verweven. Geen slecht verhaal en het levert een enkele fraaie scène op, maar het haalt je juist uit dat heerlijke zomerse sfeertje. Daarnaast is dit voer voor een hele film maar hangt er nu een beetje bij en wordt daardoor maar halfhalf uitgewerkt. Ook die vader van hem met nauwelijks speeltijd wordt zo nogal stereotype. Het einde van de film voelt ook wat gehaast aan. 3,5*