El Último Verano de la Boyita (2009)

The Last Summer of La Boyita hinkt teveel op twee verhaallijnen zonder daarvan eentje fatsoenlijk af te sluiten. Uiteindelijk gaat het allemaal om het meisje. Maar na een half uur speeltijd word Mario naar de voorgrond geduwd. Interessant dacht ik. Al heel snel is duidelijk waar de film heen gaat. De jongen blijkt een meisje te zijn. Althans ergens daartussen. Maar mijn probleem zit hem in het einde. Mario wint de westrijd en gaat vervolgens met zijn paard ervandoor. Hij vlucht. Maar waar naartoe? Plots schakelt de regisseuse over na het meisje dat weer thuis komt bij haar moeder en zus. Maar hoe zit het nu met het jongetje...

Nog twee dingen waar ik mijn vraagtekens bij zet. Het dierenleed in de film had geen functie en de vader van Mario was wel heel erg stereotype. Voor de rest een voortreffelijke casting en prachtige cinematografie.

Einde van de kindertijd.

Onverwacht mooie, gevoelige film zonder al te veel pretenties.

Het mooist is de scène van de paardenrennen: het lijkt idyllisch, een groot feest 'voor de hele familie' zoals uit de luidsprekers schalt, maar ondertussen is de mens wreed en word je, als je afwijkt van de rest, genadeloos veroordeeld en buitengesloten. @ Verhoeven: In die zin vond ik het juist heel logisch dat Mario zich bewijst en meteen iedereen achter zich laat, wat moet hij dan: mee gaan feesten? Het podium opklimmen voor een foto? Maar hij hoeft toch ook weer niet meteen de wijde wereld in te trekken?

@ Verhoeven: Ik ben het niet met je eens dat er geen verhaallijn wordt afgesloten: waarom zou dat moeten?
Verder: Mario wordt door Jorgelina en haar vader meegenomen naar Buenos Aires, waar hij als het ware zijn 'nieuwe' leven als vrouw kan beginnen en hierbij psychische begeleiding zal krijgen, zoals we hoorden in het gesprek dat de moeder van Jorgelina op het strand voerde met een vriendin.
De scène met de stier is idd wreed; ik dacht aanvankelijk dat het symbool stond voor de moord van de vader van Mario op zijn kind; misschien speelde de man op dat moment met die gedachte..

3*

Een min of meer klassiek 'feelgood' coming of age verhaal met nogal wat lieve momenten, dat mij maar matig kon boeien, hoe humoristisch de regisseur het thema ook aan de orde tracht te stellen. Het ligt er allemaal net wat te dik bovenop.

Mooie gevoelige film met een aandoenlijke Guadalupe Alonso als Jorgelina , telkens als zij in beeld is spat ze van het scherm. Nicolás Treise (Mario) die in deze film eigenlijk een meisje speelt is in het echte leven een jongen.