Anjô-ke no Butôkai (1947)

Een van de favorieten van Susan Sontag en genoteerd in de Kinema Junpo lijst van beste Japanse films, reden genoeg om hem te zien. De stijl is old skool melodrama, iets dat ik niet direct bij Susan Sontag had verwacht aangezien ook Satantango en Jeanne Dielman op haar lijstje staan, maar toch wel een erg aangename film met mooie karakters en een prachtig einde. Wil al heel lang de films van Sirk verkennen en ik denk/hoop dat die in het verlengde van deze film liggen...

Hoe komt Sontag nou weer bij deze film, vraag je je dan af

Hier is haar lijst trouwens te vinden: SUSAN SONTAG'S FAVOURITE FILMS by kenji - mubi.com

en, voor zover ik de films gezien heb, een prachtig lijstje!

Misschien sloot deze film aan bij haar voorkeur voor Ozu (waar ik ook nog veeeel te weinig van gezien heb, maar dat gaat binnenkort veranderen!) de hoofdrol speelster is iig een Ozu 'regular'.

Sowieso een heel goede site viel me op (en inderdaad een interessante lijst). Nooit van deze film of van Kozaburo Yoshimura gehoort. De actrice ken ik (natuurlijk) wel, ze speelde ook in het prachtige Bakushû !

Hara Setsuko ja. Staan de credits hierboven niet helemaal sjiek als ze

Ik heb het lijstje van Sontag ook eens gekeurd, niet veel schiokkend, wel feel mooie titels. Waarbji dit zo'n beetje de meest onnbekende titel is (en vooral erg veel oud). Wellicht heeft ze het op DVD bekeken, want getuige de afbeelding hier, is die voorhanden. En viel ze ervoor.

Oldskool melodrama in Japan is niet vervelend uit deze periode. Wel grappig dat beavis ket KJ lijstje aanhaalt, wat je ook meer dan eens hebt afegdaan als een "hopeloos" lijstje. Je bent het toch niet stiekem aan het afwerken. Ik hou me aanbevolen voor Ai o Kou Hito mocht je daar aanbeland zijn.

Die Auteurs site is een fijne lijstjes site trouwens, ja.

ik ben altijd een fan van lijstjes, en er is altijd ook veel kritiek op uit te oefenen (waar is de Tarkovsky in het Sontag lijstje bijvoorbeeld?), Kinema Junpo is iig handig om "de betere" Japanse films te ontdekken die buiten de begane paden van een Kurosawa of een Mizoguchi liggen.

Ik vermoed trouwens dat Sontag deze gewoon in de bios heeft gezien hoor, in de tijd dat zij veel over films schreef waren er vast genoeg festivalletjes in New York dat er ook eens een goed Japans programma voorbij kwam.

Verwacht in de nabije toekomst nog zeker veel Japanse klassiekers te gaan zien. Als ik aan Ai o Kou Hito kan komen, dan zal ik een kopietje jouw kant op sturen