134.900 gebruikers | 85.714 films | 31.047 regisseurs | 3.508.442 berichten | 4.930.597 stemmen
El Sol del Membrillo (1992)
Alternatieve titels: Dream of Light, De Zon van de Kweepereboom, Quince Tree of the Sun
6 stemmen | gemiddelde 3,33
mijn stem:
Documentaire
133 minuten
geregisseerd door Víctor Erice
met Antonio López García en Marina Moreno
Deze film volgt de kunstenaar Antonio López García, die een schilderij wil maken van een boom in zijn achtertuin. Hij begint in september en wil de wijzingen van het uiterlijk van de boom in de herfst, die hij als metafoor voor het leven ziet, tot uiting brengen in zijn werk.
[permalink] geplaatst op 9 mei 2009, 17:40 uur
[permalink] geplaatst op 6 oktober 2009, 20:04 uur
[permalink] geplaatst op 19 oktober 2009, 22:42 uur
[permalink] geplaatst op 25 mei 2011, 3:15 uurJoehoe: Jarman, van Sant, Waters, Almodovar of Ozon hebben in de jaren 90 wel veeeeel betere films gemaakt, hoor. En Benny Hill natuurlijk.
Hoe dan ook: dit is er eentje voor de diehard liefhebbers van contemplatieve cinema c.q. cinema van de stilte
.
Een mijlpaal zelfs in dit treurige fopgenre, en een film die in de handen van een middelmatige regisseur gemakkelijk had kunnen ontaarden tot een pretentieus gedrocht. Daar is Erice gelukkig iets te goed voor. Wat niet wegneemt dat de aandacht in deze tergend langzaam verlopende film af en toe verslapt.
Het sterkste punt is de laid back manier waarop Erice het brengt, wat zich vooral uit in de gsprekken tussen ALG en zijn oude buddy die wat aan Statler en Waldorf of Paling en Ko doen denken. Te triviaal voor woorden soms, en dan weer interessant, maar iig nodig om ahw de lucht eruit te laten lopen. Dit geldt ook voor de werkzaamheden en gesprekjes van de Poolse bouwvakkers( hadden ze die hier toen al? )
Het slot is zoals dat heet ambigu: voelt ALG zich mislukt omdat hij door zijn perfectionisme te weinig heeft geproduceerd, of was het allemaal een noodzakelijk offer voor de Kunst?
Deze als fictie opgezette docu, dan wel als docu opgezette fictie onderscheidt zich cinematografisch niet van E's speelfilms: schilderkunstig opgezet en een -ook gelet op de titel -opvallende voorkeur voor sombere kleuren waar het schattige, lieve, poezelige, boompje met zijn kekke, vrolijk gekleurde vruchtjes dan weer mee contrasteert. Als je op die paar films van Erice een beeld van Spanje zou vormen, zou je denken dat het er practisch altijd slecht weer is.
Een non-diegetische score ontbreekt vrijwel geheel, waardoor alles nog trager lijkt te gaan.
Een incrowd pleaser, kortom.
Hoe dan ook: dit is er eentje voor de diehard liefhebbers van contemplatieve cinema c.q. cinema van de stilte
.Een mijlpaal zelfs in dit treurige fopgenre, en een film die in de handen van een middelmatige regisseur gemakkelijk had kunnen ontaarden tot een pretentieus gedrocht. Daar is Erice gelukkig iets te goed voor. Wat niet wegneemt dat de aandacht in deze tergend langzaam verlopende film af en toe verslapt.
Het sterkste punt is de laid back manier waarop Erice het brengt, wat zich vooral uit in de gsprekken tussen ALG en zijn oude buddy die wat aan Statler en Waldorf of Paling en Ko doen denken. Te triviaal voor woorden soms, en dan weer interessant, maar iig nodig om ahw de lucht eruit te laten lopen. Dit geldt ook voor de werkzaamheden en gesprekjes van de Poolse bouwvakkers( hadden ze die hier toen al? )
Het slot is zoals dat heet ambigu: voelt ALG zich mislukt omdat hij door zijn perfectionisme te weinig heeft geproduceerd, of was het allemaal een noodzakelijk offer voor de Kunst?
Deze als fictie opgezette docu, dan wel als docu opgezette fictie onderscheidt zich cinematografisch niet van E's speelfilms: schilderkunstig opgezet en een -ook gelet op de titel -opvallende voorkeur voor sombere kleuren waar het schattige, lieve, poezelige, boompje met zijn kekke, vrolijk gekleurde vruchtjes dan weer mee contrasteert. Als je op die paar films van Erice een beeld van Spanje zou vormen, zou je denken dat het er practisch altijd slecht weer is.
Een non-diegetische score ontbreekt vrijwel geheel, waardoor alles nog trager lijkt te gaan.
Een incrowd pleaser, kortom.
[permalink] geplaatst op 25 mei 2011, 8:46 uurpippo il buffone schreef:
Een mijlpaal zelfs in dit treurige fopgenre
Een mijlpaal zelfs in dit treurige fopgenre
Wat ik zo goed vind aan de film is dat door de minimalistische aanpak van de filmmaker juist het alledaagse, het saaie weer boeiend wordt. Een streek van het penseel krijgt opeens epische proporties. Door het toevoegen van stijlmiddelen zoals bijvoorbeeld een nondiegetisch score zou de film denk ik inderdaad
kunnen ontaarden tot een pretentieus gedrocht
