A Funny Thing Happened on the Way to the Forum (1966)

Deze film is dus ook onder mijn beheer, Jordy?

Deze heb ik per ongeluk ooit es gezien. Puur kluchtwerk. Domme luie slaaf, vader van huis, zoon achter de meiden aan... slaaf probeert mee te profiteren. Iedereen holt achter zijn eigen gewin aan, zoals dat hoort.

Geloof het of niet : deze musical is gebaseerd op het toneelwerk van de Romeinse kluchtschrijver Plautus (geboren 250 vóor Chr.). Niets nieuws onder de zon : kluchten zijn per definitie conservatief en altijd hetzelfde. Lester jast het ding er in hoog tempo doorheen.

Soms is het best geinig. Maar ik blijf zeggen 'Kluchten kan niet meer'.

Heb 'm destijds op school gezien, en vond 't best een aardige film. Geef Hugohei trouwens wel gelijk; het stuk had net zo goed met John Lanting en Piet Bambergen op de planken gekund; kluchten zijn kluchten zijn kluchten

Inderdaad soms erg grappig (mijn leraar Latijn van vroeger was hier verzot op, we hebben hem zelfs twee keer gezien!) maar het niveau (het wat?) was soms ver te zoeken. Maar dat was volgens mij ook de bedoeling. Dan blijft over dat eigenlijk de meeste 'ingewikkelde' situaties gewoon al eerder (of later, wie zal het zeggen) zijn vertoond en dus een beetje déjà vu overkwamen. Maar in zijn geheel best wel aangenaam, zonder twijfel.

Komische, zeg maar dolkomische musicalletje, met woordspelingen en anachronismen, soms goede, soms dwaze vondsten en met een puike Zero Mostel als een oplossing voor elk probleem.

Op te merken is ook Michael Crawford, razend populair in de jaren 70, als de onverbeterlijke "Spencer" in "Some mothers do 'ave 'em" ("Moeders slimste").

Wat een hoop flauwe komedies zijn er toch gemaakt in de jaren 60 die eigenlijk het aankijken niet waard zijn. Daar valt deze eigenlijk ook wel onder maar de kleurrijke visuele uitvoering compenseert nog het één en ander. De film oogt nu wel enorm oubollig. De film heeft inderdaad veel weg van een klucht en de rol van Zero Mostel had makkelijk gespeeld kunnen worden door Piet Bambergen die er trouwens ook nog wat op leek. Het zingen van de achterlijke en flauwe liedjes had overigens van mij niet gehoeven.

Qua verhaal stelt het allemaal weinig voor en zoals gezegd is de humor zeer flauw en kinderachtig waardoor er nauwelijks iets te lachen viel. Het was wel leuk om een aantal oudgediende weer terug te zien zoals Jack Gilford, de legendarische Buster Keaton in zijn laatste filmrol en Michael Crawford.

Deze film heb ik overigens gezien op de zender MGM.

Een luchtige komedie met wat muzikale fragmenten.

Dit was de laatste film voor Buster Keaton. Hij overleed op 1 februari 1966 op 70-jarige leeftijd. Voor Leon Greene was dit de eerste film waarin de acteur was te zien. Michael Crawford deed de meeste stunts zelf. Dit in tegenstelling tot Keaton die grotendeels over een stuntman beschikte. Met uitzondering van één scène waarbij hij in een boom springt, om er vervolgens uit te vallen.

De film bevat een paar muzikale momenten, maar werden helaas niet allemaal gebruikt. Vooral omdat musicals eind jaren '60 hun populariteit begonnen kwijt te raken. Toch won hij een Oscar voor de beste filmmuziek. Verder was er op de set geen ontkomen aan vliegen. Dit alles had te maken met de hoeveelheid aan fruit en groente wat werd gebruikt. Deze lagen vaak urenlang in de zon te rotten. Desalniettemin slaagt de film erin om voldoende humor in het verhaal te houden.

3,5 *

Oprecht grappig maar jammer genoeg gedateerd. Ook erg opvallend dat het niets meer is dan een deurenkomedie met slechts een paar nummers van Sondheim. Dat veel songs geknipt werden is zonde.