The Swan Princess (1994)

Een van men lievelingen in het tekenfilmoevre!

Hè! Foutje blijkbaar, deze zenden ze niet uit, maar de tweede film. Had ik me helemaal zitten verheugen op de eerste, want ik weet nog zo goed dat dat de enige was die ik vroeger niet op video kon krijgen. Jammer nou.

Ja idd! Ik keek ook al een beetje raar op, want het leek niet op deel 1. Nou, nu ga ik maar maar op zoek naar het eerste deel haha!

IMDB trivia:

This was the last major feature film to use traditional ink-and-paint animation.

echt een hele leuke film

RUIGBAARD echt een geweldige schurk

en inderdaat die shambob kikker was geweldig en puffin en speed

die dikke vriend van derik en odet is ook grappig

hat die film al een helle tijd niet meer gezien op nickelodeon kwam aleen deel 2 maar toen zag ik een trijler van deel 1 en ik dach zeker weer deel 2 en toen ik zag dat het deel 1 was deet het

goed deze weer te zien ik kan niks anders zegge dan

GENIAAL LOVE IT

Heel romantische mooie snoezige liefdesfilm.

Dat die twee passen goed bij elkaar.

Raar dat deze zo laag scoort, doet voor menige Disney absoluut niet onder, geestig en de klassieke prinsessen-elementen!

en een stoere badguy met een hard einde.

Deze viel me nog best mee. Aardig verhaaltje en sfeertje, al moet je enkele onlogischheden etc wel door de vingers zien. Ook de stemmen waren prima, vooral John Cleese natuurlijk Alleen de koningin vond ik miscast, leek net een twintiger.

De tekenstijl was ook prima in orde, paar erg mooie beelden gezien.

Doet idd niet onder voor menig Disney film, overtreft een aantal zelfs. Niet heel verwonderlijk, aangezien Richard Rich een tijd werkzaam was bij Disney. Aanrader voor de kleintjes, een 7.

Een jeugdfilm die op oudere leeftijd niet bijzonder veel stand houdt, maar voldoende charme bevat om tot het einde door te hebben gekeken. Voor kinderen is Swan Princess een hele onschuldige film: een sprookje over prinsessen, tovenaars, pratende dieren etc. Dit sprookje is met hoge kwaliteit animatie tot leven gewekt. De designs voor de personages zitten mooi in elkaar, de omgevingen zijn creatief & kleurrijk vormgegeven en, voor het grootste gedeelte, zijn de animaties vloeiend. Er zitten meerdere liedjes in de film die onderhoudend genoeg zijn en soms een humoristisch effect hebben, met name het openingslied vond ik een sterke introductie die op grappige wijze sprookjes clichés wist te ontwijken. Verspreid over de film zitten meerdere kleine flauwe grappen die intentioneel grappig waren, evenals een paar onbedoeld grappige momenten. Als kind vond ik het een leuke film en vanwege de nostalgische waarde, en de genoemde positieve kanten van de film, heb ik me vermaakt bij het herbekijken.

Er zijn echter 3 dingen die ervoor zorgen dat ik de film geen voldoende kan geven. Het grootste probleem met de film is dat de hoofdpersonages, Odette en Derek, saaie personages zijn zonder enige vorm van diepgang. Tegen de tijd dat het eerste liedje voorbij is word alle opbouw, die op grappige wijze clichés ontweek, het raam uit gegooid en gaat Swan Princess voor de “liefde op het eerste gezicht” cliché. Dit cliché blijven ze gedurende de hele film volhouden en geen van de 2 personages krijgt verdere onderbouwing. Dit zorgt ervoor dat alle serieuze scenes van het verhaal niet werken omdat ik niet om de personages gaf. Een ander probleem is dat de film vol plotholes zit. Dit is een film waarbij, als je op logische wijze gaat nadenken over de keuzes van de personages of over de logica van de gebeurtenissen, je regelmatig tegen domme keuzes of onduidelijke gebeurtenissen aanloopt. Om een voorbeeld te geven: er is magie in deze film, maar het is mij tot het einde niet duidelijk geweest hoe magie werkte. De magiër leek alles te kunnen doen wat hij wilde met een knip van de vingers waardoor het onduidelijk was waarom hij, van alle dingen die hij had kunnen doen, deze keuzes maakte. Het laatste minpunt, hoewel het de minst grote hinder is, is dat grotendeels van de liedjes worden gebruikt voor zijpersonages die enkel verschijnen om een lied te zingen, vervolgens nooit meer van ze laten horen. Zoals gezegd zijn de liedjes niet onaardig maar ik vroeg me af waarom de film niet deze liedjes gebruikte om de personages, die een belangrijke rol spelen in het verhaal, meer diepgang te geven. Nu heb je een film met veel zijpersonages en matig uitgewerkte hoofdpersonages, terwijl ze de liedjes op betere wijze met het verhaal hadden kunnen mengen zodat ze iets toevoegen ipv je van het verhaal afleiden.

Een film die meer gericht is op de kleintjes maar voor de kleintjes is het een onschuldige film met het hart op de goeie plek. Mooie animatie, paar humoristische scenes en aardige liedjes. Voor mij werkte het echter niet vanwege de saaie hoofdpersonages en de hoeveelheden aan plotholes en domme keuzes van personages.

2,5*

Deze film vroeger zo vaak gezien dat ik hem kon dromen. Kwam hem nu op Netflix tegen en dacht: eens zien hoe ik er nu tegenaan kijk. Tijdens het kijken herinnerde ik mij eigenlijk nog maar weinig.

Als volwassene haal ik de voldoening, uiteraard, niet meer zoals ik dat vroeger deed en eigenlijk viel hij ook een beetje tegen. Hij past in het straatje Disney, maar juist dat viel mij tegen. Er lijkt veel gejat van bepaalde films uit Disney en de grootste vergelijking kunnen we maken met Belle en het Beest.

De film bevat een aantal hele leuke personages en dan met name de dieren, de film wordt eigenlijk ook door hen getrokken. De rest is allemaal een beetje mwah, we kennen het allemaal al wel.

Toch wil ik deze film geen onvoldoende geven. Dat heeft niet zozeer te maken met hoe ik er nu tegenaan kijk, maar wel hoe ik er vroeger tegenaan keek. Uiteindelijk hebben we het hier toch over een kinderfilm en als kind vond ik het echt geweldig.

Deze favoriet van mijn kindertijd laat na 20 jaar onvermijdelijk wat barsten zien. Het schrijven hiervan doet me beseffen hoe oud ik word. En hoe enorm gay ik zelfs als kind al was.

Het blijkt nog steeds een best aardige prinsessenfilm met prachtige animatie en adembenemende beelden – die waterachtige magische swirls zijn echt beeldschoon In de eerste scènes begon de nostalgie bubbel al wat te breken en werd ik wat ongemakkelijk; dat openingsnummer is ongelooflijk traag en een beetje gênant. Het verhaal mist totaal focus: een uitgebreide showstopper met paraderende prinsessen, maar de eindstrijd met de schurk is amper drie minuten – wat een verspilling.

Gelukkig blijft het luchtig en leuk, en Howard McGillin stuurde ons met zijn vocals regelrecht naar de hemel.

3,5*