Viola di Mare (2009)

Typisch Italiaans, deze eigenzinnige, melodramitische verfilming, gebaseerd op ware gebeurtenissen, vol passie en driften. Afbreuk aan de intensiteit doen de onlogische sprongen in de tijd en dat is jammer.

Mooie liefdesfilm die inderdaad gebaseerd is op ware gebeurtenissen. Maria Grazia Cucinotta als man was niet erg geloofwaardig maar dat lag meer aan haar vrouwelijke kant die moeilijk was weg te werken.

Een waargebeurd verhaal, waar zoveel meer in had gezeten. Ik miste de diepte, de rauwheid en het intensieve bij de hoofdrolspelers. Ipv daarvan was het eigenlijk een ronduit saaie droge film. Met name de eerste 45 minuten waren ronduit saai en verwarrend te noemen. Na een korte intro met de jonge hoofdrolspelers vlogen we naar de volwassen dames. Ik stond op het punt om de film uit te zetten, maar bleef toch hopen op meer diepte, wat uiteindelijk iets toenam, maar zeker niet voldoende om dit saaie stuk tot een hoogtepunt te brengen. Jammer, want met een dergelijk verhaal had er zoveel meer in gezeten. Het absolute dieptepunt (en voor mij grote irritatie punt) was toch wel de muziek die onder de bedscenes geplakt zat, terwijl er verder geen muzieknoot in de film zat.

Voor het waar gebeurde verhaal een 2.0 de film zelf stelde erg teleur.

Mooie beelden, van mooie vrouwen, van de zee, van de bergen, in de ondergaande zon. Visueel is het allemaal perfect in orde, wat mij betreft. Het verhaal kan ik wat minder makkelijk samenvatten...

Twee vrouwen vinden elkaar al op jonge leeftijd op een geïsoleerd eiland in een negentiende eeuws Italië. Maar een hardvochtige vader wil niet eens een dochter, laat staan een lesbische dochter. Ook de eilandbevolking is niet gecharmeerd van twee samenlevende vrouwen, dus wordt de een gewoon tot man gebombardeerd. Het lijkt komisch maar, maar er zit niets grappigs in dit aangrijpende liefdesverhaal, waarin twee vrouwen tegen de stroom in opkomen voor hun geluk.

Valeria Solarino is met haar mannelijke schoonheid perfect gecast als de jonge Angela, die zucht onder het juk van een tirannieke vader. Maar als ze, zogenaamd als man, zijn werk als opzichter van de mijn moet overnemen blijkt ze zelfs wel wat heerszuchtige trekjes van haar vader te hebben overgenomen. Krachtige persoonlijkheden die een strijd op leven en dood uitvechten, dat maakt het verhaal extra gelaagd.

Eigenlijk vond ik dat het sterkste onderdeel van de film. De liefdesgeschiedenis van Angela en Sara kwam minder sterk uit de verf. Ik vond de vrijscènes nogal aan de preutse kant; bij twee verliefde vrouwen had het wel wat meer mogen spetteren. Ook ik stoorde me aan dat gehannes met die tijdssprongen. De dood van de vader komt wel erg uit de lucht vallen, met maar summiere beelden en toelichting. Verder ligt het accent erg op het drama en ontbreekt de lichtere toets, waardoor de film topzwaar wordt. De sfeer van het harde leven op een geïsoleerd eiland vond ik goed getroffen en de fotografie is prachtig.