Deux (2019)

Vanaf 24 september in de bioscoop (O’Brother, via Gusto Entertainment)

Fraai spel van Sukowa en Chevallier. Mooie beelden van de Franse herfst. Angst voor afwijzing in de familie werd mooi geduid.

Al meer dan 20 jaar hebben weduwe Martine [Madeleine Girard] en overbuurvrouw Nina [Barbara Sukowa] een affaire. Nina heeft Martine eindelijk weten over te halen om haar dochter Anne [Léa Drucker] te vertellen over hun relatie zodat de dames eindelijk bij elkaar in kunnen trekken. Nina is woedend wanneer blijkt dat Martine op het laatste moment is teruggekrabbeld. Kort daarop krijgt Martine een beroerte waardoor ze haar spraakvermogen verliest. Nina moet proberen haar liefde en zorgen voor Martine te tonen zonder dat Anne daar lucht voor krijgt, maar dat wordt steeds moeilijker.

Goed geacteerd en voortreffelijk geregisseerd romantisch drama heeft helaas weinig diepgang en bevat geen verrassingen. Het is niet zo moeilijk te raden hoe het eindigt, maar het grootste manco is dat er op de weg naar dat slot nauwelijks iets interessants gebeurt.

Zeker onderhoudend, vooral de nachtzuster vond ik goed gecast en hilarisch. Wel had ik hetzelfde probleem als bij 45 years: wat is het probleem precies? twee oude lesbiennes die gelukkig zijn met elkaar, wie kan daar vandaag de dag wat op tegen hebben?

Sterke emotionele film over een ouder lesbisch koppel dat hun relatie voor de buitenwereld verborgen houdt uit angst voor de reacties van de omgeving. De film deed me wat denken aan Haneke’s Amour of aan de recente Vortex van Gaspar Noé. Het gaat hier dan niet om dementie, maar de gevolgen na een beroerte van zijn wel dezelfde.

Daar sta je dan als partner als niemand van je relatie afweet. Je bent dan een ordinaire bemoeizuchtige buitenstaander die letterlijk de deuren voor zich ziet dichtvallen. Je bent de enige die écht bekommerd is, maar je bent geëvolueerd tot diegene die er het verst van afstaat, pijnlijk toch wel…

Toch wel een pakkend liefdesportret. De focus ligt niet zozeer op de omgang met de aandoening van Madeleine, wel op de worsteling van haar omgeving en de het gemis en de liefde van Nina. Sterk!

Prachtige film: enorme angst voor afwijzing en uitsluiting, door familie en de buitenwereld.

Zien we Sukowa ook weer eens, na de herinneringen aan haar films decennia geleden.

Ik ben er zeker van, dat deze film nog steeds actueel is. Wellicht niet in de grote stad, maar toch zeker wel in kleinere woongemeenschappen en buurten. En vlak sommige buurten in de grote steden ook niet uit, zelfs voor mijn stad Rotterdam steek ik mijn hand niet in het vuur.

Gevoelig psychodrama over een lesbisch 65+-koppel, dat de kans om eindelijk uit de kast te komen door valse schaamte ziet wegglippen. De gevolgen zijn min of meer desastreus.

In weerwil van het deprimerende verhaal een genot om naar te kijken dankzij de ijzersterke vertolkingen van de beide protagonisten Barbara Sukowa en Martine Chevallier, twee kanjers. Een indrukwekkende film.

Tedere film over echte liefde.

Begon al knap met de openingsscène, op een speelse manier de nadruk leggend op hoe erg het is als iemand uit je leven wegblijft.

Wat volgt is een aaneenschakeling van mooie scenes die de wederzijds hechtheid en liefde voor elkaar van beide vrouwen treffend en sober illustreert.

De schroom van Mado, inzonderheid tov van haar kinderen, is wel tekenend in dergelijk verhaal.

Schitterende vertolkingen sieren deze film.

Heel mooie, ontroerende film. Prachtige vertolkingen van Sukowa en Chevalier, en ook van Lea Drucker als de niet-begrijpende dochter. Een klein pareltje om te koesteren. Aanrader!

Mooie dramafilm, met prima acteerwerk en enkele ontroerende scènes. Soms ook mooi geschoten, met name een specifieke close-up van Madeleine waarbij er langzaam wordt ingezoomd op haar ogen.

Het plot neemt soms een wat flauwe wending bedreigingen aan de deur, steen door de ruit en niet alles is even goed uitgewerkt, maar de chemie tussen de twee hoofdrolspeelsters is sterk. Uiteindelijk vond ik het allemaal niet heel spannend, en ook de climax vond ik een beetje tegenvallen. Begreep ook niet echt waar die hele angst voor het uit de kast komen nou op gebaseerd was. Was er reden om aan te nemen dat hun kinderen en directe omgeving er afwijzend tegenover zouden staan?

3,5*

De filmkeuze van 'Zomergast' Bibi Dumon Tak, met wie ik ooit nog eens ruzie heb gehad. Ik vond haar gezeur over die koeien en beesten nogal vermoeiend, maar ze heeft wel een mooie film uitgekozen over twee lesbische vrouwen op leeftijd die hun leven in scherven zien vallen als één van hen een beroerte krijgt. Heb ademloos zitten kijken hoe de één machteloos wordt, niet meer kan praten of bewegen en de ander rigoureus uit haar leven verbannen wordt.

Het is gelukkig geen 'casestudy' geworden, maar een film over twee vrouwen met een droom om naar Italië te vertrekken waar ze elkaar ooit hebben leren kennen. Maar de buitenwereld mag dat niet weten. De gebeurtenissen die volgen zijn schrijnend, maar ook herkenbaar. Want ook in ons dagelijks leven wordt er met ouderen die hulpbehoevend zijn niet altijd even zorgzaam en begripvol omgesprongen. De 'omgeving' weet het immers altijd beter. Maar er zit ook humor in deze film en het slot is mooi. Ik was zeer onder de indruk van deze film.

Let ook op het prachtige begin, met die twee spelende meisjes van wie er één ineens verdwenen is. Dat beeld komt later nog terug in de film. Dat zijn van die kleine juweeltjes die een film ver boven de middelmaat doet uitstijgen. Kijken dus.

Prachtige, gevoelige prent, die iedereen zou moeten zien! En mijn raad: Kom uit de kast voor het te laat is...

Hier wordt getoond hoe moeilijk het kan zijn om je liefde duidelijk te maken. Of hoe moeilijk het vaak is om iets te begrijpen. Helaas wordt dit zwak getoond en slaag je als kijker er niet in om geboeid te blijven

Als je vader en moeder 50 jaar samen zijn geweest, je vader dan overlijdt en je moeder daarna iets met een vrouw begint kan ik me voorstellen dat je dat als kind erg moeilijk vind. En je afvraagt wat die 50-jarige relatie eigenlijk is geweest of heeft betekend. En dat Madeleine er dus erg tegenop zag om dit haar kinderen te vertellen.

Wat een prachtige film over de liefde en over hoeveel je van iemand kan houden ook wanneer het je aan alle kanten moeilijk wordt gemaakt.

Nog een keer gezien deze film, hij blijft heel boeiend. De vrouwen hadden al lang een geheime relatie, allang voordat ze met pensioen gingen. De liefde tussen hen straalt ervan af en wordt heel goed uitgebeeld.

De redenen om het altijd geheim te houden zijn ook begrijpelijk, angst voor afwijzing en minachting voor de familie van Madeleine. (Ook al is Frankrijk bij uitstek het land waar amoureuze kwesties heel toegeeflijk werden behandeld, denk aan: mensen met een "crime passionel' eeuwenlang juridisch wegkwamen).

Maar voor vrouwen dus anders, dubbele maatstaven.

Tot er een grote, onverwachte wending komt. Sukowa kende ik nog als actrice van vroeger, de films van Fassbinder enz. en speelt rol van vrouw die hoe dan ook trouw blijft aan zichzelf en haar liefde. Prachtig!

Tweede helft duurt een beetje lang, maar is inherent aan het verhaal.