Yuki & Nina (2009)

Het einde van Yuki & Nina behoort wat mij betreft tot de mooiste ever (niveau Noami Kawase). Sowieso laat de mijmerende Aziatische blik zich goed naar Frankrijk vertalen (zie ook Le Voyage du Ballon Rouge).

Ik ben er niet zo enthousiast er over. De film was voor mij nogal langdradig en statisch. Veel langzame en lange scènes met een vast camerahoek met wat dialogen of wandelende kinderen. Ik kon van de beelden niet zo lang genieten als dat ik dat normaal doe bij zulke films. Er zaten wel een paar leuke verfrissende scènes in met wat leuk muziek, maar dat was het ook wel.

Allereerst verwachtte ik een drama film, maar de ontwikkelingen van de personages bleven heel vlak. Geen moraal, boodschap of wat dan ook, maar gewoon kijk in het leven van een kind die moet aanzien hoe haar ouders gaan scheiden. En dat letterlijk uitgesmeerd over een flinke tijdsduur. Daarnaast vind ik de uitwerking van emoties maar matig, dan ook al niet te spreken over de realiteit. Toen ik een zekere plotwending zag, dacht ik aan een feel-good film, dat viel flink tegen.

Uiteindelijk wat overblijft, is een drama film zonder drama en ergens blijft hangen van wat voor mij maar een statische saaie film is. Ik heb echter niet zoveel films gezien in deze trend, maar het is wel beetje te verlijken als in de Japanse films ‘’nobody knows’’, maar dan minder krachtig uitgewerkt.

Dat stuk in het bos, waar ze er samen ingaan en Yuki er dan in Japan weer uitkomt, geweldige gevonden! Verder heeft mijn voorganger, ondanks dat hij misschien wat te streng is, toch wel een punt: genoeg potentie maar het gaat allemaal nergens heen en het einde deed mij itt danuz maar weinig. Had een lief kinderfilmpje verwacht maar het was alles behalve dat, wel genoeg schattige momenten tussen de twee meisjes maar zeker geen makkelijke wegkijker, erg traag en niet bepaald meeslepend! Het feit dat ik nog half zat te slapen in de zaal, omdat ik voor de screening net een klein uurtje wakker was en nog amper had ontbeten, zal er ook wel aan meegeholpen hebben. Niet helemaal objectief dus, maar: (3*)