The Yellow Handkerchief (2008)

O-mijn-god! Weer een remake van een Japanse film?

Hoe kom je daarbij?

Nou de engelse titel en het plot zijn precies hetzelfde als dat van:

Shiawase no Kiiroi Hankachi

Even op imdb kijken....

Edit: Ja hoor! Lijkt me overbodig, deze remake.....

Maar ja, als er daardoor eindelijk eens degelijke uitgaves van Yôji Yamada's films op dvd verschijnen, juich ik deze film dan toch weer toe!

Boeiend...

is deze al uit op dvd??

Matige 'road'movie die toch wel vrij sterk begint, maar aan het einde toch wat te lang duurt en een beetje saai wordt.

Het personage Gordy was aan het begin wat irritant, maar bleek uiteindelijk de enige die me wel een beetje kon raken.

Ook het bijverhaaltje van Brett vond ik wat zwak en voegde eigenlijk weinig toe aan het verhaal.

Niet bijzonder goed, maar voor een keertje toch niet verkeerd.

mm beetje saaie film eigenlijk,
ik dacht dat gordy ebn martine wat kregen

Soms zijn mensen zo met zichzelf bezig, dat ze de anderen niet meer zien staan. Het verhaal houdt niet veel in en is niet meer dan een zelfanalyse tijdens een roadmovie door Louisiana. Wat niet wil zeggen dat ik me verveeld heb. De eenvoud van het verhaal en de sympathieke personages sleepten me zonder moeite door de film. Visueel is het een echt plaatje. Wat een prachtige beelden en kleuren...

Ik kan echt genieten van dit soort rustige films die gewoon over mensen gaan. Mist desondanks iets om echt een meesterwerk te zijn.

Ik kan me eigenlijk wel aansluiten bij Filmkriebel. Ik heb echt genoten van deze film, maar het ontbrak me toch aan iets. Prachtige kleuren en beelden.

Ik kan zelf ook erg genieten van een 'klein' verhaal dat goed verteld wordt en in een bepaalde sfeer gemaakt is.

Opgenomen ondanks de lage notering op Moviemeter en bij het kijken dacht ik ..och t' is geen hoogvlieger, maar voor een doordeweeks avondje valt het best nog wel mee.

Tot het eind !! Getverderrie , wat een afknapper.

Rustig opgebouwd psychologisch en romantisch drama, verpakt als een road movie. Vooral het tweede deel van de film, wanneer er steeds meer tekening komt in de karakters van de hoofdpersonen, is erg mooi.

Van lieverlee pakkende film over beschadigde mensen, die via zelfreflectie de kracht vinden om lotgenoten te begrijpen en te steunen. De strakke regie en de fraaie beelden van het uiterste zuiden van Louisiana zorgen er voor dat de film veel minder zwaarmoedig is, dan het hier klinkt, al sluit ik niet uit dat sommige mensen bij het slot toch een zakdoekje nodig hebben.

William Hurt en de mij onbekende Eddie Redmayne geven prima vertolkingen, maar het is Kristen Stewart, die opnieuw laat zien dat zij zich in rap tempo aan het ontwikkelen is tot een eerste klas actrice. In tegenstelling tot veel van haar leeftijdgenoten, die veelal blijven hangen in suffe high school comedies, kan zij het zwaardere werk, zoals in deze film, met gemak aan.

“Your whole life is in your face. And I love that face.”

Het verhaal is heel goed opgebouwd en de flashbacks zijn mooi verwerkt (hoewel de overgangen soms wat saai en ééntonig zijn). Mario Bello en William Hurt hebben chemie samen. Iets wat bij Kristen Stewart en Eddie Redmayne wat zoek is. Maar ook zij vinden deze. Al heeft dat een hele film/rit nodig.

Brett die in elk ding of iets wel een verwijzing vindt naar May, is een zeer sympathieke persoon, alhoewel hij iets te verbergen heeft. Dat hele emotionele gebeuren daarrond wordt zeer goed vertolkt door William Hurt. Ook al laat hij op zich niet veel emoties zien, hij is heel geloofwaardig als de ex-gedetineerde die liefde vindt bij May, maar deze tegelijkertijd niet echt laat zien. Hij is an sich destructief, maar beseft niet dat hij anderen hierdoor meer pijn doet dan zichzelf.

Kristen Stewart is een veelzijdige actrice die inderdaad verschillende rollen aankan. En hoewel de Twilight franchise er zeker niet bijhoort, is deze film wel weer één waar ze laat zien wat ze kan. Het lijkt vaak alsof ze er niks voor hoeft te doen, dat het gewoon in haar gedrag zit. Ik wil nog wel meer zien van haar.

Gordy irriteerde me wel, maar zijn personage hoort je vanaf het begin wat te irriteren. Naar het einde toe, merk je echter dat ook hij niet oppervlakkig is, maar wel degelijk meer is dan hij lijkt te zijn. Hij voelt zich gewoon wat misbegrepen.

The Yellow Handkerchief is een leuke dramafilm met mooie muziek dat er goed bij past.
Vier mensen die hun leven zin zien krijgen en er ook naar willen gedragen. Alle drie ‘road drivers’ missen een stuk in hun leven en onderweg zijn ze op zoek om dat stuk te vinden. Hiervoor hebben ze niet enkel zichzelf nodig, maar vooral elkaar.

Positief verrast! 3.5*

Vannacht op tv dus ik zou zeggen recorder instellen.

ARD (Das gelbe Segel, woensdag 25 september, 3:00 uur)

Mooie gevoelige roadmovie met een werkelijk uitmuntende cast de film kijkt heerlijk relax weg en verveelt geen moment en laat je achter met een warm en blij gevoel.

Road movies hebben bij mij altijd een streepje voor, ik houd van road movies. Film begon fijn, een goeie cast, iedereen speelt goed en is goed gecast. William Hurt lijkt gemaakt te zijn voor kleine sympathieke films. En dat was deze film ook een hele tijd.

Maar helaas, het werd steeds zoeter en het einde is tenenkrommend. Iedereen begint te zoenen. Geef de film een hele kleine voldoende, voor zeg maar driekwart van de film. Daarna zakt ie volkomen in elkaar. Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen de film een onvoldoende te geven, wat hij als geheel wel verdient.

En dan is het nog een remake ook, ben wel benieuwd naar het origineel.