The Yellow Handkerchief (2008)

O-mijn-god! Weer een remake van een Japanse film?

Hoe kom je daarbij?

Nou de engelse titel en het plot zijn precies hetzelfde als dat van:

Shiawase no Kiiroi Hankachi

Even op imdb kijken....

Edit: Ja hoor! Lijkt me overbodig, deze remake.....

Maar ja, als er daardoor eindelijk eens degelijke uitgaves van Yôji Yamada's films op dvd verschijnen, juich ik deze film dan toch weer toe!

Boeiend...

is deze al uit op dvd??

Matige 'road'movie die toch wel vrij sterk begint, maar aan het einde toch wat te lang duurt en een beetje saai wordt.
Het personage Gordy was aan het begin wat irritant, maar bleek uiteindelijk de enige die me wel een beetje kon raken.
Ook het bijverhaaltje van Brett vond ik wat zwak en voegde eigenlijk weinig toe aan het verhaal.

Niet bijzonder goed, maar voor een keertje toch niet verkeerd.

Soms zijn mensen zo met zichzelf bezig, dat ze de anderen niet meer zien staan. Het verhaal houdt niet veel in en is niet meer dan een zelfanalyse tijdens een roadmovie door Louisiana. Wat niet wil zeggen dat ik me verveeld heb. De eenvoud van het verhaal en de sympathieke personages sleepten me zonder moeite door de film. Visueel is het een echt plaatje. Wat een prachtige beelden en kleuren...

Ik kan echt genieten van dit soort rustige films die gewoon over mensen gaan. Mist desondanks iets om echt een meesterwerk te zijn.

Opgenomen ondanks de lage notering op Moviemeter en bij het kijken dacht ik ..och t' is geen hoogvlieger, maar voor een doordeweeks avondje valt het best nog wel mee.

Tot het eind !! Getverderrie , wat een afknapper.

Rustig opgebouwd psychologisch en romantisch drama, verpakt als een road movie. Vooral het tweede deel van de film, wanneer er steeds meer tekening komt in de karakters van de hoofdpersonen, is erg mooi.

Van lieverlee pakkende film over beschadigde mensen, die via zelfreflectie de kracht vinden om lotgenoten te begrijpen en te steunen. De strakke regie en de fraaie beelden van het uiterste zuiden van Louisiana zorgen er voor dat de film veel minder zwaarmoedig is, dan het hier klinkt, al sluit ik niet uit dat sommige mensen bij het slot toch een zakdoekje nodig hebben.

William Hurt en de mij onbekende Eddie Redmayne geven prima vertolkingen, maar het is Kristen Stewart, die opnieuw laat zien dat zij zich in rap tempo aan het ontwikkelen is tot een eerste klas actrice. In tegenstelling tot veel van haar leeftijdgenoten, die veelal blijven hangen in suffe high school comedies, kan zij het zwaardere werk, zoals in deze film, met gemak aan.