Fisshu Sutôrî (2009)

Juweeltje!

Want? Gaat hier sowieso op de lijst hoor.

Erg leuke komedie van Nakamura waarin een aantal uitstapjes naar andere genres gemaakt wordt, maar het toch vooral de droge humor is die zijn stempel op de film drukt.

Vier in verschillende tijden zich afspelende verhaallijnen worden door een te vroeg geboren punk-song met elkaar verbonden op een tot vlak voor het einde mysterieuze wijze, maar die constructie werkt eigenlijk meer als aardig extraatje dan dat je op die verbanden gaat zitten puzzelen.
De kracht van de film zit hem vooral in de verhaallijnen zelf die elk voor zich al engageren en je aan de personages en situaties binden. De humor is droog en je wordt ook op klein niveau steeds op het foute been gezet. Zo hebben de punkers een goed gesprek met elkaar als opeens een tot dan slapend meisje opspringt, wat rondstrompelt en weer knock-out gaat, waarna het gesprek weer opgepakt wordt alsof er niets gebeurd is. De scene blijkt later een voorbereiding te zijn voor een andere grap. Ook leuk de verwijzingen in de film naar o.a. popgeschiedenis.

Mooi geschoten en met een - afgezien van de punk-song - terughoudende en subtiele soundtrack.

Nét niet.

Weet niet wat het is maar het gaat de laatste tijd wat minder met de Japanse film. Iets teveel slordigheden, ietwat te grijs om nog echt zo te kunnen overtuigen als 5 jaar geleden.

Fish Story doet erg veel goed, daar niet van. De structuur van de film is geweldig. Compleet onnavolgbaar aan elkaar genaaid, waardoor je tot op het einde eigenlijk geen idee hebt waar het naartoe wil.

Paar erg goeie droge grappen ook. De opbouw naar de onthulling van de minuut stilte bijvoorbeeld. Geniale anticlimax. Vond het punk-gedeeltje op het einde iets teveel tijd in beslag nemen ivm met de andere stukjes (de platenwinkel was eigenlijk het leukst), maar verder ook daar niks te klagen.

Verder nog wat leuke verwijzingen, Karakte Kid en Armageddon (nogal letterlijk) vielen mij het meest op.

Gewoon jammer dat het visueel allemaal wat onafgewerkt oogt. Niet slecht, niet vervelend of amateuristisch, gewoon wat grijs voor een film als deze. Waar is het fleurige, eigenzinnige en knotsgekke visuele geweld gebleven bij films als deze? Een film als Fish Story is ideaal voor wat gekke opsmuk, maar het blijft allemaal erg gelikt en braaf (verkoopbaar?). Ik mis het best wel.

Grootste euvel van de film, die verder dient als heerlijk vertier. Een typische 3.75* film, die het toch moet stellen met een afronding naar beneden. Jammer, had er graag meer aan kwijt gekund, had er zeker ook iets meer van verwacht.

Erg dikke 3.5*

Toch weer een heerlijk filmpje, hoor! Vooral de platenzaak was toch genieten van suffe droogheid. Dat percentage van waarschijnlijkheid dat de Indiase missie zou slagen: 0,00013%

Inderdaad sleept de film soms wat, zeker in de jaren zeventig, maar doordat ik me bleef afvragen waar het allemaal toe zou gaan leiden, hinderde dat me niet. En al met al zat de clou nog best geinig in elkaar.

Het punkliedje vond ik overigens best okay. De film ook.