Jalsaghar (1958)

14 september, 22:40 op Arte, originele versie, Duitse ondertiteling.

Hulde aan Arte die zo nu en dan vergeten films op het scherm brengt. Helaas te weinig in originele taal.

Jalsaghar wist gelukkig te ontsnappen aan de nasynchronisatie-Gestapo. Een statische en muzikale film over weemoed, de ondergang van de Indische aristocratie, de daarmee gepaarde trots, respect, en liefde voor muziek. De regisseur (voornamelijk bekend om de Apu-trilogie) wist voor deze film de creme-de-la-creme van de Indische traditionele muziek te contracteren.

Het is te hopen dat Jalsaghar ooit te bewonderen valt voor een nog groter publiek.

Schitterende film inderdaad. Mijn achtste Ray - allemaal juweeltjes - en dit is na Pather Panchali de beste. Zijn verhaal over de neergang van een aristocraat kan zich met gemak meten met La Grande Illusion, Il Gattopardo en King Lear. De drie muzikale scenes die de film structureel ondersteunen zijn hypnotizerend. 4,5*

Prachtige film van een groot regisseur. Verhaal over een aristocratische man die zijn waardigheid en zijn fortuin voor zijn ogen ziet verdwijnen. De muziek in deze film is echt prachtig, vooral de laatste muziekscene is geweldige, met een mooie dans van een Indiase dame.

Erg bijzonder en ook fijn dat er goede regisseurs uit India bestaan die niet Bollywood-musicals maken.

Mooie film van Satyajit Ray over de langzame, maar zekere ondergang van een rijk man..

Het verhaal is best interessant, maar het is vooral de muziek, die een en ander zo krachtig weet te maken. Er zijn films waarin ik de muzikale intermezzo's een vervelende onderbreking vind van het geheel. Hier is dat absoluut andersom.

De muziek zorgt telkens voor een opleving en is absoluut geweldig. Ik raakte er telkens weer in een soort van trance van. Los daarvan moet ik wel zeggen, dat ik verder niet echt geraakt werd door de gebeurtenissen. Daarvoor bleef het vaak net te afstandelijk.

Toch is Jalsaghar absoluut de moeite waard. Een bijzondere film, die zich op muzikaal gebied wet te onderscheiden en geregisseerd door, misschien wel de bekendste Indiase regisseur aller tijden.

3,5*

Eerste film die ik zie van India's grootste filmregisseur Satyajit Ray.

Verhaal is enigszins bekend: verarmde aristocraat wil niet onderdoen voor zijn buurman en geeft grote feesten in zijn muziekkamer, maar dat wordt uiteindelijk zijn ondergang.

Camerawerk is subliem, de optredens zijn geweldig en de Criterion-release is in perfecte staat.

Waterpijp, drankje, nestel je op één van de kussens en let op het geweldige voetenwerk van het meisje met de belletjes.

Een aan lager wal geraakte edelman probeert koste wat kost de schijn hoog te houden. Hij pronkt met zijn rijkdom en dan met name met feestjes die hij organiseert in zijn muziekkamer (Jalsaghar). Daar chillt ie hem hard met zijn makkers op Indiase muziek, die je wel eens hoort in een Indisch restaurant. Al waande ik me soms ook op een kinderboerderij met al dat gemekker., tsja...

Hoe dan ook, dit is een film over vergangelijkheid en veel muziek. Eigenlijk teveel, want het verhaal is karig te noemen. Meeleven met het hoofdpersonage zat er door de afstandelijkheid van de film ook nauwelijks in. Dit was overigens de tweede film die ik zag van Ray (de eerste was het zeurderige Pather Panchali) en geweldig vind ik het wederom niet, laat staan dat ik het geniale van zijn regie zie.

Cinema van een magistrale poëtische schoonheid.

Amper uit te zitten.

Een film die, gezien de titel niet zo heel verwonderlijk, sterk steunt op de muziek. Nu is dat wel een dingetje in India en is ook al vaak gebleven dat het internationale appeal daarvan niet al te hoog ligt, maar Ray kiest voor klassiekere Indische muziek.

Of het puur cultureel is, op gewoon een gevalletje van gewennen valt moeilijk te zeggen, ik ben niet vertrouwd met dit soort muziek. Punt is dat het gewoon niet aan te horen was. Vreselijk irritant, vooral omdat vele muzikale scenes ook erg lang duren en er verder niks te beleven viel. Had ik laatst met het Chinese Mambo Girl ook al.

Het verhaal errond weet amper te boeien, qua regie is het vooral erg statisch en weinig interessant. Eerder werk van Ray wist mij ook niet meteen te overtuigen, maar was wel nog stukken beter dan deze film. Als het een muzikale match is kan ik me inbeelden dat mensen er wat aan vinden, maar ik hoef het zo snel niet meer te horen.

0.5*

Absoluut mooi verhaaltje, maar ook ik werd bij vlagen knettergek van de muziek.