Rokudenashi (1960)

Bij de inleiding vooraf werd beschreven dat de Japanse new wave anno 1960 ontstond doordat Schoziku snel de traditionele doelgroep voor haar films (vrouwen) aan het verliezen was. De tv kwam op en vrouwen bleven thuis. De filmstudio gaf daarop kleine budgetten aan deze regisseur en Oshima en ze haddenn veel vrijheid in een verwoede poging een nieuwe doelgroep aan te boren.

Nog veel duidelijker dan bij Oshima is bij deze film zichtbaar dat Les Quattre Cent Coups, Ascenseur Pour L'echefaud en vooral À Bout de Souffle eind 1960 Japan al bereikt hadden. Deze film is typisch nouvelle vague. Opstandige jongen mensen die zich vervelen. Af en toe wat dwarse filmische dingen. Stijlvol. Vol jazzmuziek en zelfs nog refereren aan Juliette Greco en dat soort Franse helden.

Leuke film, hoewel wat minder dan een aantal van Oshima's vroege films. De allerbeste vroege Japanse new wave film is zelfs nog drie jaar ouder en is Masumara's juweel Kuchizuke (1957).

Kleine 3.5*

Na het lezen van starbright boy's recensie hier boven moet ik bekennen dat ik absoluut niet thuis ben in de Franse Nouvelle Vague. En daarom waarschijnlijk de meeste referenties gemist heb, of beter gezegd, waarschijnlijk allemaal (haha). Desondanks genoten van de film.

Dit was mijn eerste Yoshida. Bij Eros Plus Massacre of Rengoku Eroica beginnen had ik ook wel kunnen doen, maar heb er toch voor gekozen om wat meer bij het begin te beginnen, en langzaam aan naar deze "visuele meesterwerken" (zoals ze door vele genoemd worden) toe te werken. Specifiek deze gekozen vanwege de titel.
"Rokudenashi" vind ik persoonlijk een van de betere scheldwoorden die de Japanse taal rijk is. In tegenstelling tot de meeste zoals "baka", "kisama", "yarou" etc. heeft het tenminste een enigzins scheldwoord-waardige betekenis (haha). Alhoewel het door Westerse ogen nog steeds niet echt als kwetsend gezien zal worden. Waardeloos figuur / Nietsnut ...

Maar goed, de film. Nietsnutten, zonder meer de beste omschrijving voor de groep studenten waar het om draait. Het grootste gedeelte van de film draait om het uitvoeren van domme/onverantwoordelijke grappen, luieren op het strand, hangen in bars, hangen op feestjes etc.. Dit allemaal, terende op andermans geld. Desalniettemin toch erg vermakelijk om naar te kijken, helemaal vanwege de af en toe niet onaardige shots en de fijne jazz ondersteuning. Tot zover helaas nog geen sublieme belichting, verbluffende schoonheid en/of "abstractigheden" (ja, ik weet dat dat geen woord is...)

In tegenstelling tot de jongeren in de film, verveelde ik me in de hoedanigheid van toeschouwer eigenlijk geen moment. De film kent een aangenaam tempo en kabbelt daar lekker op voort, zonder dieptepunten maar aan de andere kant ook geen "echte" hoogte punten.

Tot slot, niet erg belangrijk, maar de laatste paar scenes deden me een beetje denken aan La Haine (1995). Natuurlijk is de uitkomst van a. verveling + b. tegendraadse jongeren + c. een pistool = altijd een onbedoeld slachtoffer (net als in La Haine). Maar ook het specifieke shot van achter de auto, en de daaruit vluchtende Morishita leek wel een exacte kopie van de scene in Kassovitz's film waarin het drietal uit de auto vlucht nadat ze deze tevergeefs hebben proberen te stelen. Maar ja, misschien zit het allemaal in m'n hoofd en wilde ik te graag een film ontdekken die aan deze film inspiratie heeft ontleent haha.
Ben overigens wel benieuwd wat anderen hier over te zeggen hebben!

Ik ga lekker verder met Yoshida en ondertussen baan ik me ook een weg door een aantal oude Suzuki's voor de afwisseling.

3*

Japanse nouvelle vague pur sang met alle ingrediënten die erin thuis horen, het fatalistisch dramatisch slot inbegrepen.
Doorgaans boeiend maar het negativisme, het pessimisme en de ongelofelijke volharding erin kunnen af en toe toch zo gaan doorwegen dat een zekere saaiheid niet veraf is.
Natuurlijk blijft het interessant deze filmstijl behoorlijk vroeg (1960) in Japan vast te stellen en omsluit de film goed acteerwerk.