Humoresque (1946)

Geconstrueerd als een biopic en gespeeld door fantastische acteurs heeft deze film heel veel te bieden. De supporting actors zijn ook voortreffelijk, met name Oscar Levant als Sid. De regie van Negulesco is formidabel, dat bewees hij al eerder en later ook met diverse film noirs. Het is onwaarschijnlijk hoe Jean Negulesco keer op keer mooie beeldovergangen weet te bedenken; toegegeven de een is origineler dan de ander, maar toch. Crawford kan als femme fatale zo uit een van zijn noirs gelopen zijn. En toch is de film niet overtuigend, want te onderkoeld en ook zeker 15 minuten te lang. Het probleem zit in het script. Zelfs de voortreffelijke Crawford kan de diverse karakterontwikkelingen en karaktergeheimen maar niet aannemelijk vertalen. De kijker heeft daardoor tot het einde geen enkel idee wat beide hoofdpersonen nou écht willen.
Mooiste scene: Garfield als meesterviolist bedrijft de liefde met Crawford die in de loge toeluistert, de jaloerse jeugdvriendin ziet wat er gebeurt en verlaat huilend de zaal. O ja, alle closes van Crawford zijn natuurlijk geweldig! 3,5 uit 5.

Muziek is hier de hoofdbrok, voornamelijk klassiek maar ook af en toe een evergreen uit het lichtere genre.
Een criticus schreef dat ge even goed de ogen sluit bij het bijwonen van deze film. Dit lijkt mij wel overdreven want een Joan Crawford legt toch heel wat emotie in haar act en kunt ge die van John Garfield in vraag stellen, anderen, zoals Ruth Nelson en Oscar Levant zijn wel sterk. De film duurt wel wat lang en naar het einde toe wordt het verhaal wat complex, maar in zijn geheel is het een goede film.