Ddongpari (2009)

Genomineerd voor een Tiger award op het komende IFFR.

Ik vond het echt een ijzersterke film. Behoorlijk hard, ruw (misschien soms wat té ruw zelfs), geweldige personages en een goede dosis humor tegen de achtergrond van parallele tragedies van 3 families die ook nog eens elkaar kennen of leren kennen. Mooi einde ook.

Uitstekend debuut. 4*

Ben het enerzijds wel met je eens, maar anderzijds had ik toch ook het gevoel dat hij gewoon teveel wilde. Zeker in het einde, waar alles zo elkaar opvolgt en de ene suggestie na de andere wordt gewekt, was teveel van het goede.

Waar echt het talent naar voren kwam was tijdens de sfeershots en het moment wanneer Sang-Hoon en het meisje bier drinken op een plaats 'waar je soms gewoon bier moet drinken'.

Toch over de gehele linie niet meer waard dan een 3,5*

Vond dit een goede en lekker ruwe film. Leuk in combinatie met een dosis humor. Vond het geweldig hoe Sang-Hoon neergezet werd als een man die niet met zijn emoties om kan gaan en er dan dus maar op los slaat. Goed gedaan!

Belachelijke en weer typisch Koreaanse film. Constant gescheld en agressief gedrag, dit is dan ook meteen de volledige inhoud van de film. Dit constante gescheld zou grappig moeten zijn - maar als je constant dezelfde handeling (die je al kent van tig andere Koreaanse flicks) voorgeschoteld krijgt (shibaloma en een klap op het achterhoofd) begint het gewoon vreselijk te irriteren. Er wordt wel geprobeerd hierachter een soort van emotioneel verhaal te creeeren, waarbij de agressie van de personen de emotionele frustratie moet uitten; werkt niet en is zeer ongeloofwaardig. Zeer matige acteerprestaties en standaard regiewerk vullen dit nog aan tot een typische Koreaanse 'hollywood' film.

Ik kan nu echt stellen dat het overgrote deel van de Koreaanse cinema heel oppervlakkig is en zeer veel met dezelfde stijlen werkt, dit is daar één van. Die films zijn niet voor mij weggelegd. Gelukkig kent de Koreaanse cinema daarentegen een paar zeer goede stilistische films, echt het tegenovergestelde.

natuurlijk heeft iedereen een eigen mening, maar ik deel die van Chuck Taylor totaal NIET! ik vind het een hele mooie film. Er komt inderdaad aardig wat gescheld in voor. Maar de opmerking dat dit grappig zou moeten zijn slaat echt totaal nergens op. De film is gebaseerd op yang Ik-June zijn eigen jeugd. (gebaseerd is niet gelijk autobiografisch). Ik heb het geluk als 1 van de weinige niet journalisten een uitgebreid gesprek met de man zelf te hebben gehad.

Bizar dat hij zo'n agressieve rol speelt in de film, want hij is de vrolijkheid zelf. Maargoed ik vond de film erg aangrijpend. En ik vind dat hij terecht één van de Tigerawards heeft gewonnen op het IFFR.

Ik hoop zeer zeker nog veel meer van deze maker te horen!

Leuk zo'n Tigeraward, kan iedereen hem binnenkort op TV zien. Veel plezier alvast..

Te veel herhaling mbt geweld, gescheld en de ontmoetingen gedurende de dagelijkse arbeidsbeslommeringen. De humor en originele band tussen de hoofdpersonen houden de film echter wel overeind voor mij. Een leuke ervaring en dito film. We hard.

Hij zei dat een deel gebaseerd is op zijn eigen jeugd; het grootste deel was de pure imagination van de man zelf. Deze imagination is volgens mij vooral het bekijken van andere Koreaanse films en daar bepaalde elementen uit over te nemen. De gangsterbaasjes met hun bediendes, de al genoemde scheldwoorden en handelingen, kleine (schattige) onschuldige kindjes. De film bevatte gewoon bar weinig originaliteit, erg jammer. Acteerprestaties waren ook niet bijzonder, evenals het camerawerk.

Onbegrijpelijk wat mensen soms bij een film verwachten. Bij deze film liepen er zeker een stuk of honderd mensen weg en nu overdrijf ik niet. Het is niet alleen onfatsoenlijk tegenover het publiek, maar ook tegenover de regisseur, actrice en cameraman die erbij aanwezig waren.

De film zelf viel niet tegen en maakte toch wel behoorlijk wat in me los. Ik moest me echt verdedigen naderhand tegen mijn kameraden die de film gewoonweg niet origineel vonden en in herhaling vallend vonden. Tja, dat vind ik toch wel drogredenen, vooral omdat meer dan de helft van de films die tegenwoordig gemaakt zijn al niet meer origineel te noemen zijn. Daarbij is de hoofdpersoon zorgvuldig uitgewerkt, want je kunt de karakterontwikkeling die hij doormaakt nooit onrealistisch noemen.

Ik-june Yang speelt een afperser die hardhandig het geld uit de schuldenaren haalt. Hij heeft een moeilijke jeugd achter de rug en hij kan het zichzelf nog steeds niet vergeven dat hij nooit ingegrepen heeft toen zijn moeder en zus gruwelijk vermoord werden door zijn pa. Door de hoeveelheid smerigheid die hij thuis meemaakte is hij geworden als zijn pa. Hij is niet blij met zijn leven en geeft altijd anderen de schuld. En als het even kan scheldt hij iedere voorbijganger de huid vol. Zo vader zo zoon, zou je bijna zeggen. En hoe kom je dan uit die vicieuze geweldscirkel die je hele leven in handen heeft?

Door een schoolmeisje bijvoorbeeld. Dat schoolmeisje komt hij toevallig tegen, of is het toch lot, en hij spuugt haar in het gezicht. Waar normaal niemand iets durft terug te zeggen, zet zij een grote bek tegen hem op. En heel langzaam ontstaat er een band tussen de twee, wat vooral komt omdat hij in haar zichzelf ziet. Ze wordt ook vernederd door haar pa en haar broer loopt ook al stiekem mee in het criminele circuit. De film verloopt vervolgens heel langzaam naar een adembenemend slot waarin de hoofdpersoon zijn eigen gecreëerde vijanden tegen het lijf loopt. Kan dat goed aflopen?

Dat het een snoeiharde gangsterfilm is geworden ben ik blij om, want ik geloof daadwerkelijk dat mensen zo met elkaar omgaan. En zeker in een (explosieve) cultuur als in Azië. ''Breathless'' is, als je daadwerkelijk mee gaat voelen met de hoofdpersoon, meer dan twee uur lang een ademloze zit. En het is zeker geen ver van het bed show, want hoe vaak horen wij in Nederland ook niet in het nieuws dat een gezinslid zijn complete gezin heeft uitgemoord? Daarbij vond ik het rauwe, impulsieve en schokkende camerawerk zeer goed passen bij het karakter van de film. Hij is zelf ook zo barbaars en impulsief als de camera. Een film die niet voor niets de Tiger Award won. En ik denk dat we van deze regisseur, scenarist, acteur en producent nog veel gaan horen.

Originaliteit is sowieso een moeilijk woord om te gebruiken in filmkritiek. Welke film is wel nog origineel te noemen? Ondertussen is elke camera beweging al eens gedaan, elk soort personage is al een keer uitgewerkt (danwel goed, danwel slecht). Ook met alle remakes van films is de originaliteit er wel een beetje af vind je niet? En toch kunnen dit nog hele goede films zijn. Als ik jou zo hoor weet jij precies welk deel van de film gebaseerd is op feiten en wat er precies bedacht is. Ik weet het ongeveer. Maar ik zou graag wat meer duidelijkheid willen hebben over wat wel en niet... Als je me dat nou eens geeft dan praat het wat makkelijker over wat slecht bedacht en of slecht gestolen is uit andere films. (en dan bedoel ik niet het gescheld en of een klein kind. want in elke film wordt gescholden en bijna iedereen op de wereld heeft wel een neefje of iets dergelijks).

Ik moet je gelijk geven in het feit dat in de filmindustrie bepaalde elementen nu eenmaal overgenomen worden van eerdere films. Dit hoeft echter niet de originaliteit te beinvloeden. Hetzelfde geldt voor een remake; wanneer hier genoeg eigen inbreng met bepaalde gekopieerde elementen word gecombineerd, kan het wat mij betreft origineel genoemd worden. Een element bijna letterlijk overnemen kan dat niet. Voorbeelden zijn films als Public Enemy (het constante gescheld), a Dirty Carnival (de gangsterclans die alles vernielen).

'Elke camerabeweging is al een keer gedaan' + 'elk karakter is al uitgewerkt'. Mee oneens, camerabeweging hangt samen met het compositie en de inhoud van het beeld, dat is bijna onuitputbaar. Zelfde geldt voor het uitwerken van een karakter, dit heeft van alles te maken met de rest van het verhaallijn, andere karakters, hoe wordt dit vertoond op het beeldscherm, muziek die wordt afgespeeld. Hier zit nog genoeg originaliteit in.

Daarnaast slaat het argument 'dat er overal wel gescholden wordt' en 'dat iedereen wel een neefje heeft' natuurlijk totaal niet op mijn argumenten van slappe aftreksels van andere Koreaanse films. De regisseur zei na afloop van de film zelf ook dat het woord 'shibal' zeer ongewoon en erg grof is in de Koreaanse maatschappij, toch wordt dit in de film constant herhaald. Dit vond ik zowel onrealistisch als irritant, daarbij kwam bij dat het onorigineel was omdat in een groot deel van de Koreaanse cinema dit op dezelfde manier is uitgewerkt. De eerste keer dat ik dit zag dacht ik ook: 'hilarisch' - naderhand denk ik: 'onorigineel om dit steeds terug te zien komen op dezelfde manier'.

De regisseur droeg zelf ook bij aan mijn interpretatie van de film met zijn Q&A na afloop. Hij stond er een beetje ontspannen bij, gaf een aantal clichématige antwoorden en stond een beetje te flikflooien met zijn tegenspeelster. Tijdens de film had ik al mijn twijfels bij de diepere gedachte van de film, deze twijfels werden alleen nog maar vergroot door zijn nikszeggende antwoorden.

Bij ons liepen er niet zoveel mensen weg, maar wel een aantal. Kan me hier ook altijd erg aan irriteren - wat je zegt: een beetje respect voor de makers kan toch wel opgebracht worden.

Geweldige film!!

Normaal hou ik helemaal niet van gangster-films, maar deze had toch iets waardoor ik hem toch top vond.

4 *

Super goeie gangster film. In het begin beetje moeizaam maar na drie kwartier komt de film los. Was erg onder de indruk van de acteer prestaties van de hoofdrol speler en het meisje. Einde was heel mooi! Aanrader voor iedereen.

De chemie tussen het schoolmeisje en Sang-hoon is gewoon prachtig om te zien. De film is hard en ongeslepen en blijft nog lang na werken , een mooie film.

Gisteren gezien, erg goed gangster/drama, het is 'niet zo gelikt gemaakt als de top gangster film a dirty carnival maar is zeker net zo goed.

net nog een keer gezien. ik blijf bij mijn mening dat het een enorm goede film is. De stijl is ontzettend chaotisch zowel het verhaal als de manier van filmen en monteren. Ontzettend goed verhaal gebasseerd op de velen familietoestanden die zich afspelen in korea. De acteerprestaties zijn buitengewoon realistisch te noemen en vooral opmerkelijk (daarnaast heb ik deze acteur/regiseur mogen ontmoeten op het laatste IFFR, en kom je een totaal andere man tegen. Een die overal om kan lachen en geniet van het leven)

Ook grappig dat Ricochan A dirty carnival noemt. Dit is ook de film die het eerst in mij opkwam na het zien van Ddongpari. En hoewel deze zeker weten veel minder is gelikt vind ik deze film geloofwaardiger. A dirty carnival is voor mij vermaak, een film die is gespeeld om de kijker te vermaken. Deze film geloof ik! zelf terwijl ik weet dat dit ook gespeeld is voor vermaak.

Een aanrader echt waar!

Rauw drama, indrukwekkend.

nu uit op DVD (Tiger Release, distributie Filmfreak) en vanaf 20 januari ook tijdelijk te zien in Eye Film Instituut, Amsterdam.

Ddongpari

Poeh! Geen tegenvaller deze film!
Alleen het ''gescheld'' werd op een gegeven moment wel over the top!
Je ging er een beetje aan ergeren dat telkens hetzelfde werd gezegd.
Het verhaal zelf steekt redelijk in elkaar.
De verhalen en dialogen gaan door elkaar heen.
De drama is ook zeker in de film aanwezig.
Viel me wel op veel Koreanen die hun vrouwen slaan
Geen idee of dit tot de werkelijkheid behoort.
Voor een keer goed te doen! Vaker zal ik hem niet bekijken vermoed ik.

2.5 *

Een sterke maar harde film met veel opgekropte woede en verbale en fysieke agressie.

De eerste minuten zetten direct de toon van de film, wat rauw en direct is. Je maakt direct kennis met de Sang-hoon die laat zien met veel emoties te zitten en op dat moment maar één manier kent deze te uiten. In de meeste films met dit onderwerp wordt geweld niet geschuwd, maar deze film doet daar nog een klein schepje bovenop. Vooral het schelden is opvallend veel wat na een tijdje best irritant begon te worden.

Verrassend is het verhaal niet maar het drukke camerawerk en expliciete geweld houden de film boeiend en interessant tot het eind. Vooral de sobere shots van de vervallen buurten en de ellende van de verschillende personages maken dit geen vrolijke film, maar dat hoeft ook niet. Het is rauw en recht voor z'n raap en daar hou ik wel van.

3,5*

Een film boordevol vitaliteit, las ik ergens. Maar ik vond het moeilijk om deze te lange, depressieve, agressieve, meedogenloze, onprettige, gewelddadige en harde film te bekijken. Hij lijkt wat gemaakt om te shockeren, ook als hij gebaseerd op de eigen jeugd van de regisseur. Al met al raakte het me emotioneel wel, maar het gescheld begon op de duur te irriteren.

De neerwaartse spiraal van geweld en misbruik deed me denken aan de film Go with Peace Jamil die ik onlangs zag. Breathless deed me emotioneel aanmerkelijk meer. Deze rauwe film haalt zijn emotionele effect uit juxtaposities van extreem geweld (a bit of the old ultraviolence, zoals de protagonist van A Clockwork Orange het zou verwoorden) met scènes van intermenselijke tederheid. De kijker ziet het al van verre aankomen dat het slecht met de hoofdpersoon gaat aflopen. Hij spuugt immers het lot recht in het gezicht. Toch maakt de onmogelijkheid om het tij te keren het einde wel dramatisch. De illusie dat de gangster zomaar uit het wereldje zou kunnen stappen, is het finale omen van zijn lot wat mij betreft.

Het einde is open voor interpretatie in de goede arthouse traditie. Volgens mij is het een flashback die opborrelt uit het onderbewuste van het meisje, waarin ze beseft dat het Sang-hoon is geweest die haar moeder heeft vermoord. Dat zou een mooie cirkel betekenen, aangezien haar broer Sang-hoon op zijn beurt weer heeft doodgeslagen. Het kan ook meer metaforisch bedoeld zijn, ze herkent dan in haar broer dezelfde foute keuzes en handelswijzen die ze kent van Sang-hoon.

Misdaad- of gangsterfilm lees ik hier en daar, maar ik vind het veel meer een dramafilm, en een behoorlijk tragische. In het begin is het stroef met al het gemep en gescheld, later in de film wordt het door de grote hoeveelheid ervan steeds iets onprettiger en ben je er bijna toe geneigd om je ogen af te wenden van het huiselijk geweld (waar het voornamelijk om draait) en de afronselpraktijken. Het wordt er bijna letterlijk ingeramd bij de kijker.

Weinig muziek, weinig opvallende visuele verfraaiing, weinig vals sentiment, niet al teveel komisch gedoe; het is een ongepolijst, rauw drama (met dito einde) en goed acteerwerk over de hele linie. Wel een beetje jammer van het filmtypische gegeven van "de laatste dag die fout gaat" en het had een kwartiertje korter gemogen, maar verder is het een behoorlijk sterke film die eventjes moet bezinken (en dat had ik niet verwacht tijdens de eerste driekwartier van de film..).

Uitstekende film.

De film begint met een hoop gevloek en weinig dialoog waaruit je kunt opmaken waar de film naartoe wil gaan, maar naarmate de film vordert krijg je steeds beter een indruk waar het naartoe gaat.

4.0*

Ik als enorme fan van de Zuid-Koreaanse film....zet deze in de must see lijst...deze week ff checken!

Interessante film. Gaat vooral en boven alles over dat geweld geweld voortbrengt en laat dat, door ietwat geforceerde verhoudingen, dat wel, best knap zien in machtsverhoudingen. Het geweld wordt pas echt doorbroken als de machtsverhoudingen overhoop gehaald worden. Door die onderlinge verhoudingen krijg je als het ware de ontwikkeling van onschuld naar schuld te zien. Zo'n flashback was dan ook niet nodig en zelfs een beetje storend.

De film wint enorm doordat hij ongepolijst is. Zowel in de geweldsscenes als in de voorzichtig tedere scenes. De stijl is veel ruwer dan de meeste Koreaanse films. Met veel close ups en eigenlijk alleen in montagescenes muziek.

Ben wel benieuwd welke kant het op zal gaan met deze regisseur (en hoofdrolspeler, hij was al acteur). Richting genrefilms, richting mainstreamdrama of richting arthouse. Of een mengeling. Kan me alles wel voorstellen.

3.5*

Eens met Chuck Taylor.

Na 20 minuten en vier scenes waarin mensen zonder reden in elkaar worden gebeukt wilde ik de film bijna afzetten, maar goed, uiteindelijk maar besloten alleen de geweldserupties door te spoelen. Scheelde meteen, want de film is ook nog eens te lang.

Los van het belachelijke geweldsgebruik en de simplistische dialogen, met de woorden 'cunt' en 'bastard' in vrijwel elke zin, is het verhaaltje van Breathless flinterdun, de personages zijn ongeloofwaardig en de uitwerking is goedkoop. Dat alles komt samen in het tenenkrommende einde, waar beelden van luid jankende personages worden vermengd met de rooskleurige toekomst van het groepje mensen dat hoofdpersoon Sang-hoon nog heeft weten samen te brengen op z'n sterfdag. Yang Ik-Joon gooit alles in de strijd, slow-motion beelden en sentimentele muziek, een huilende kleuter, intens gelukkig lachende mensen en hij schrikt zelfs niet terug voor een scene waarin Sang-hoon nog even z'n afscheidswoorden kan prevelen om daarin alle mensen aan te duiden van wie hij houdt.

Allemachtig, wat een mierzoete bende, en het slimme is natuurlijk dat mensen door het harde geweld toch denken met een kwaliteitsfilm van doen te hebben. De vormgeving varieert van lelijk tot modaal (het is een beetje Dogme-stijl maar dan zonder achterliggend idee), het acteerwerk is matig en de muziek afgezaagd.

Eén woord hiervoor: wanproduct.

Mooie samenvatting eRCee