Ddongpari (2009)

Genomineerd voor een Tiger award op het komende IFFR.

Ik vond het echt een ijzersterke film. Behoorlijk hard, ruw (misschien soms wat té ruw zelfs), geweldige personages en een goede dosis humor tegen de achtergrond van parallele tragedies van 3 families die ook nog eens elkaar kennen of leren kennen. Mooi einde ook.

Uitstekend debuut. 4*

Ben het enerzijds wel met je eens, maar anderzijds had ik toch ook het gevoel dat hij gewoon teveel wilde. Zeker in het einde, waar alles zo elkaar opvolgt en de ene suggestie na de andere wordt gewekt, was teveel van het goede.

Waar echt het talent naar voren kwam was tijdens de sfeershots en het moment wanneer Sang-Hoon en het meisje bier drinken op een plaats 'waar je soms gewoon bier moet drinken'.

Toch over de gehele linie niet meer waard dan een 3,5*

Belachelijke en weer typisch Koreaanse film. Constant gescheld en agressief gedrag, dit is dan ook meteen de volledige inhoud van de film. Dit constante gescheld zou grappig moeten zijn - maar als je constant dezelfde handeling (die je al kent van tig andere Koreaanse flicks) voorgeschoteld krijgt (shibaloma en een klap op het achterhoofd) begint het gewoon vreselijk te irriteren. Er wordt wel geprobeerd hierachter een soort van emotioneel verhaal te creeeren, waarbij de agressie van de personen de emotionele frustratie moet uitten; werkt niet en is zeer ongeloofwaardig. Zeer matige acteerprestaties en standaard regiewerk vullen dit nog aan tot een typische Koreaanse 'hollywood' film.

Ik kan nu echt stellen dat het overgrote deel van de Koreaanse cinema heel oppervlakkig is en zeer veel met dezelfde stijlen werkt, dit is daar één van. Die films zijn niet voor mij weggelegd. Gelukkig kent de Koreaanse cinema daarentegen een paar zeer goede stilistische films, echt het tegenovergestelde.

Leuk zo'n Tigeraward, kan iedereen hem binnenkort op TV zien. Veel plezier alvast..

Hij zei dat een deel gebaseerd is op zijn eigen jeugd; het grootste deel was de pure imagination van de man zelf. Deze imagination is volgens mij vooral het bekijken van andere Koreaanse films en daar bepaalde elementen uit over te nemen. De gangsterbaasjes met hun bediendes, de al genoemde scheldwoorden en handelingen, kleine (schattige) onschuldige kindjes. De film bevatte gewoon bar weinig originaliteit, erg jammer. Acteerprestaties waren ook niet bijzonder, evenals het camerawerk.

Onbegrijpelijk wat mensen soms bij een film verwachten. Bij deze film liepen er zeker een stuk of honderd mensen weg en nu overdrijf ik niet. Het is niet alleen onfatsoenlijk tegenover het publiek, maar ook tegenover de regisseur, actrice en cameraman die erbij aanwezig waren.

De film zelf viel niet tegen en maakte toch wel behoorlijk wat in me los. Ik moest me echt verdedigen naderhand tegen mijn kameraden die de film gewoonweg niet origineel vonden en in herhaling vallend vonden. Tja, dat vind ik toch wel drogredenen, vooral omdat meer dan de helft van de films die tegenwoordig gemaakt zijn al niet meer origineel te noemen zijn. Daarbij is de hoofdpersoon zorgvuldig uitgewerkt, want je kunt de karakterontwikkeling die hij doormaakt nooit onrealistisch noemen.

Ik-june Yang speelt een afperser die hardhandig het geld uit de schuldenaren haalt. Hij heeft een moeilijke jeugd achter de rug en hij kan het zichzelf nog steeds niet vergeven dat hij nooit ingegrepen heeft toen zijn moeder en zus gruwelijk vermoord werden door zijn pa. Door de hoeveelheid smerigheid die hij thuis meemaakte is hij geworden als zijn pa. Hij is niet blij met zijn leven en geeft altijd anderen de schuld. En als het even kan scheldt hij iedere voorbijganger de huid vol. Zo vader zo zoon, zou je bijna zeggen. En hoe kom je dan uit die vicieuze geweldscirkel die je hele leven in handen heeft?

Door een schoolmeisje bijvoorbeeld. Dat schoolmeisje komt hij toevallig tegen, of is het toch lot, en hij spuugt haar in het gezicht. Waar normaal niemand iets durft terug te zeggen, zet zij een grote bek tegen hem op. En heel langzaam ontstaat er een band tussen de twee, wat vooral komt omdat hij in haar zichzelf ziet. Ze wordt ook vernederd door haar pa en haar broer loopt ook al stiekem mee in het criminele circuit. De film verloopt vervolgens heel langzaam naar een adembenemend slot waarin de hoofdpersoon zijn eigen gecreëerde vijanden tegen het lijf loopt. Kan dat goed aflopen?

Dat het een snoeiharde gangsterfilm is geworden ben ik blij om, want ik geloof daadwerkelijk dat mensen zo met elkaar omgaan. En zeker in een (explosieve) cultuur als in Azië. ''Breathless'' is, als je daadwerkelijk mee gaat voelen met de hoofdpersoon, meer dan twee uur lang een ademloze zit. En het is zeker geen ver van het bed show, want hoe vaak horen wij in Nederland ook niet in het nieuws dat een gezinslid zijn complete gezin heeft uitgemoord? Daarbij vond ik het rauwe, impulsieve en schokkende camerawerk zeer goed passen bij het karakter van de film. Hij is zelf ook zo barbaars en impulsief als de camera. Een film die niet voor niets de Tiger Award won. En ik denk dat we van deze regisseur, scenarist, acteur en producent nog veel gaan horen.

Ik moet je gelijk geven in het feit dat in de filmindustrie bepaalde elementen nu eenmaal overgenomen worden van eerdere films. Dit hoeft echter niet de originaliteit te beinvloeden. Hetzelfde geldt voor een remake; wanneer hier genoeg eigen inbreng met bepaalde gekopieerde elementen word gecombineerd, kan het wat mij betreft origineel genoemd worden. Een element bijna letterlijk overnemen kan dat niet. Voorbeelden zijn films als Public Enemy (het constante gescheld), a Dirty Carnival (de gangsterclans die alles vernielen).

'Elke camerabeweging is al een keer gedaan' + 'elk karakter is al uitgewerkt'. Mee oneens, camerabeweging hangt samen met het compositie en de inhoud van het beeld, dat is bijna onuitputbaar. Zelfde geldt voor het uitwerken van een karakter, dit heeft van alles te maken met de rest van het verhaallijn, andere karakters, hoe wordt dit vertoond op het beeldscherm, muziek die wordt afgespeeld. Hier zit nog genoeg originaliteit in.

Daarnaast slaat het argument 'dat er overal wel gescholden wordt' en 'dat iedereen wel een neefje heeft' natuurlijk totaal niet op mijn argumenten van slappe aftreksels van andere Koreaanse films. De regisseur zei na afloop van de film zelf ook dat het woord 'shibal' zeer ongewoon en erg grof is in de Koreaanse maatschappij, toch wordt dit in de film constant herhaald. Dit vond ik zowel onrealistisch als irritant, daarbij kwam bij dat het onorigineel was omdat in een groot deel van de Koreaanse cinema dit op dezelfde manier is uitgewerkt. De eerste keer dat ik dit zag dacht ik ook: 'hilarisch' - naderhand denk ik: 'onorigineel om dit steeds terug te zien komen op dezelfde manier'.

De regisseur droeg zelf ook bij aan mijn interpretatie van de film met zijn Q&A na afloop. Hij stond er een beetje ontspannen bij, gaf een aantal clichématige antwoorden en stond een beetje te flikflooien met zijn tegenspeelster. Tijdens de film had ik al mijn twijfels bij de diepere gedachte van de film, deze twijfels werden alleen nog maar vergroot door zijn nikszeggende antwoorden.

Bij ons liepen er niet zoveel mensen weg, maar wel een aantal. Kan me hier ook altijd erg aan irriteren - wat je zegt: een beetje respect voor de makers kan toch wel opgebracht worden.

Geweldige film!!

Normaal hou ik helemaal niet van gangster-films, maar deze had toch iets waardoor ik hem toch top vond.
4 *

De chemie tussen het schoolmeisje en Sang-hoon is gewoon prachtig om te zien. De film is hard en ongeslepen en blijft nog lang na werken , een mooie film.

Rauw drama, indrukwekkend.

nu uit op DVD (Tiger Release, distributie Filmfreak) en vanaf 20 januari ook tijdelijk te zien in Eye Film Instituut, Amsterdam.

Ddongpari

Poeh! Geen tegenvaller deze film!
Alleen het ''gescheld'' werd op een gegeven moment wel over the top!
Je ging er een beetje aan ergeren dat telkens hetzelfde werd gezegd.
Het verhaal zelf steekt redelijk in elkaar.
De verhalen en dialogen gaan door elkaar heen.
De drama is ook zeker in de film aanwezig.
Viel me wel op veel Koreanen die hun vrouwen slaan
Geen idee of dit tot de werkelijkheid behoort.
Voor een keer goed te doen! Vaker zal ik hem niet bekijken vermoed ik.

2.5 *

Een sterke maar harde film met veel opgekropte woede en verbale en fysieke agressie.

De eerste minuten zetten direct de toon van de film, wat rauw en direct is. Je maakt direct kennis met de Sang-hoon die laat zien met veel emoties te zitten en op dat moment maar één manier kent deze te uiten. In de meeste films met dit onderwerp wordt geweld niet geschuwd, maar deze film doet daar nog een klein schepje bovenop. Vooral het schelden is opvallend veel wat na een tijdje best irritant begon te worden.

Verrassend is het verhaal niet maar het drukke camerawerk en expliciete geweld houden de film boeiend en interessant tot het eind. Vooral de sobere shots van de vervallen buurten en de ellende van de verschillende personages maken dit geen vrolijke film, maar dat hoeft ook niet. Het is rauw en recht voor z'n raap en daar hou ik wel van.

3,5*

Een film boordevol vitaliteit, las ik ergens. Maar ik vond het moeilijk om deze te lange, depressieve, agressieve, meedogenloze, onprettige, gewelddadige en harde film te bekijken. Hij lijkt wat gemaakt om te shockeren, ook als hij gebaseerd op de eigen jeugd van de regisseur. Al met al raakte het me emotioneel wel, maar het gescheld begon op de duur te irriteren.