13 Rue Madeleine (1947)

Uit op Fox Studio DVD Classics in de UK, met Nederlandse ondertitels. http://www.play.com/DVD/DVD/4-/597808/13-Rue-Madeleine/...
Een stevig vertolkte spionagefilm die zich meer focust op wat achter de schermen gebeurde tijdens de Tweede Wereldoorlog. Spanning gegarandeerd.

James Cagney is niet als gangster maar als good-guy?

Ik ken James Cagney eigenlijk alleen maar van zijn geweldige rollen als gangster in films als Public Enemy of The Roaring Twenties. Hoog tijd dus om de man eens in een compleet andere rol te zien maar ik had eerlijk gezegd geen twijfels dat hem dat niet zou afgaan.

En ik had gelijk. Cagney acteert hier wederom ijzersterk en laat vooral zijn klasse zien in de climax van de film. Gewoon al die maniakale lach van hem wanneer hij door heeft dat hij samen met de Duitsers zal sterven in de bombardementen is werkelijk fantastisch. Cagney bewijst toch weer eens om een echte karakter acteur te zijn maar ook de rest van de cast staat hun mannetje of vrouwtje in Annabella haar geval.

Het verhaal is weer eens iets anders dan dat van talloze oorlogsfilms. Geen constante geweerschoten maar een sterk, vooral psychologisch, verhaal dat uitstekend ineen zit. Het is al vrij snel duidelijk wie de Duitser nu is maar dit wordt mooi opgelost door hem zijn kameraad te laten vermoorden en te ontsnappen waardoor Cagney zelf naar hem op zoek gaat. Maar ook de trainingskampen voor geheimagenten aan het begin van de film zijn interessant om te zien, al had die slaapverwekkende voice-over voor mij niet gehoeven.

13 Rue Madeleine is uiteindelijk een goed gemaakte, spannende maar vooral ook interessante film over de training van geheim agenten in de tweede WO.

4*

Poeh, ik had het even moeilijk om bij de opening niet meteen in de houding gaan staan en het Amerikaanse volkslied te gaan zingen! Verder niet een erg pakkende film, maar het keek aardig weg. De training van de spionnen sloeg de plank soms aardig mis; wanneer de groep plots in het donker gezet werd en een vrouw ondervraagd werd, kwamen er wel heel vergezochte antwoorden uit die in de praktijk makkelijk te checken zouden zijn door de vijand. En toen de Amerikaanse collega/vriend van de Duitse spion zijn geheime missie niet prijgegeven had kwam er een ultiem grappige uitspraak: "Ja, dat heb ik inderdaad geweldig gedaan!''

Nou ja, details misschien, er zat in ieder geval wel een lekker tempo in, ook al gaf dat weer bijzonder weinig ruimte om, behalve het welbekende sentiment 'Let's get ze Germans', echt mee te leven. Het einde is wat dat betreft, zoals Metalfist ook al aangaf, het sterkste moment (ook wat betreft Cagney, die ik verder niet bepaald vond schitteren). Dan kunnen we het nog hebben over de Duitsers en Fransen die ook allemaal vlekkeloos Engels spraken (erg grappig op het moment dat Cagney moest aantonen dat hij wél een Amerikaan was), maar ach, deze film heeft het al moeilijk genoeg.

Al met al een vlakke, maar wel vlotte, vertelling gebaseerd op een heus geval uit de Tweede Wereldoorlog.

Een kleine 3,0*.