Zero no Shôten (1961)

Weer met plezier gekeken naar een film van deze regisseur. De man had duidelijk een eigen stijl, die echter niet iedereen zal liggen. Zo heeft hij nogal een voorliefde van bombastische en pathetische filmmuziek, die daarentegen wel altijd origineel geschreven is voor zijn films.

Ook in deze film-noir laat Nomura ons mooie - maar niet standaard! - beelden van Japan zien. Dit keer is de setting een volledig ondergesneeuwd Kanazawa. Fraaie beelden, die je het gevoel geven daar ook even een kijkje te willen nemen!

De film heeft een goed en gevarieerd plot, maar lijkt me niets voor mensen van de snelle MTV-generatie, daarvoor gaat alles te traag en is het niet flitsend; het is geen Se7en! Net als bijvoordbeeld 'The Castle of Sand' is dit niet eenvoudig 'whodunnit', maar ook meer een 'whydidhedoit' en dan à la Rashômon. Nomura wordt de Japanse Hitchcock genoemd en de vergelijking slaat wat mij betreft alleen maar op het feit dat beiden supsensefilms maakten. Nomura's films bevatten minder humor dan die van Hitchcock, maar zijn vaak qua beelden veel mooier en de misdaden in Nomura's films hebben een verklaarbaar sociale achtergrond.

Ik ben ook benieuwd naar de 2009 remake en wat ze daarvan hebben gebakken.

Na herhaaldelijke lofuitingen van een user ( ) aan het adres van deze regisseur deze film maar eens besteld vandaag...

Ik ben benieuwd wat je ervan vindt!

De link met Hitchcock is snel gemaakt, maar ook met 40-er Jaren noir zijn er wel overeenkomsten. Identiteit, intrige, leugens, belangrijke plaatsbepalingen en zo. Het is één van de aantrekkingskrachten in deze film, de verwikkelingen zijn onderhoudend en boeiend.

Maar zoals Baggerman terecht aangeeft doen we er Nomura ook ernstig mee te kort. Scherp opgemerkt dat er hier grotere sociale gebeurtenissen ten grondslag liggen aan de daden van de hoofdpersoon. Dat is dan ook wel een sterk punt van de film, dat de sociale context vanaf de WO II door de film verweven zit. Grappig is dat er een scène ergens in het eerste deel van de film zit tijdens de zoektocht van Teiko die je totaal niet kunt plaatsen. Een gesprek met een receptioniste in gebrekkig Engels. Ik vroeg me tijdens het kijken af waarom dat nu in de film zat. Er zit een subtiele link met de uiteindelijke ontknoping van de film (die zo as ik later in de bij de DVD geleverde liner notes ook gelegd wordt. Hierin gaan ze zelfs zo ver ook Fukasaku's meesterwerk "Gunki Hatameku Motoni" erbij te halen.

Daarnaast is één van de pluspunten het verrukkelijke locatie gebruik, met sneeuw en zee. Zo'n besneeuwde Japan film doet dan weer denken aan Wakamatsu of zo, die ook zo uitstekend gebruik maakt van locaties. Ook interessant is de mogelijke invloed van de studio Shochiku op de film. In deze tijd kwamen Oshima en Yoshida op en toeval of niet Yoshida's "Akitsu Onsen" die ik onlangs typeerde als 'Hollywood-meuk'(sorry, ik geloof dat het nu al tijd wordt voor herziening) kent dan weer parallellen in de thematiek van gedoemde relaties, maar vooral het gebruik van 'westerse' muziek die ook hier rijkelijk aanwezig is.

Maar goed behalve parallellen is deze kennismaking met Nomura's werk goed bevallen en heeft hij genoeg eigens. Ik begrijp dat hij veel dergelijke literatuur verfilmde, maar hij heeft er zeker een eigen draai aan weten te geven. De zwaktes zaten wat mij betreft toch in het tweede deel van de film. ten eerste werden de intriges en verwikkelingen mij wat te gortig en bovendien werden ze voor mij minder interessant, omdat de hoofdpersoon tot dan toe Teiko (een uitstekende Kuga Yoshiko) bijna van het toneel verdwijnt (en hebben we dat Hitchcock ook niet eens zien presteren?). Maar dat had dus alles te maken met dat gesprek met die receptioniste...