Taiyô wo Nusunda Otoko (1979)

Aanvankelijk een niet meer dan onderhoudende thriller, hoewel de spanning er flink in wordt gehouden door twee geweldige scènes: de plutoniumroof en het maken van de bom. Minpunten in het begin zijn de bij vlagen matige score en het soms licht irritante Kimiko Ikegami-karakter. Halverwege komt echter de altijd ijzersterke en enorm coole Bunta Sugawara in actie, en vanaf dat moment is het een erg opwindend en spannend kat-en-muis spel dat eindigt in een toch wel redelijk meesterlijke achtervolging en dito ontknoping. Lekker lange film waarin veel gebeurt. 4*

Jammer alleen dat de enorm gave Japanse 2-disc DVD editie zo onwerkelijk veel kost.

Goede beschrijving, alleen vind ik hem een half puntje minder waard omdat de film een beetje langdradig is en een beetje onrealistisch.

Straling van deze hoeveelheid veroorzaakt dood binnen 2 dagen en daarom vind ik het een beetje onrealistisch.

Verder wel een vermakelijke film.

Vooral als ie een beetje aan het voetballen is met die atoombom

3.5* dus

Vond de score juist een van de hoogtepunten...

Wat een zinderend laatste half uur
Een film die vaak wordt vergeleken met Kubricks Dr Strangelove wegens hetzelfde thema : wat als de atoombom in de handen van om het even wie terechtkomt? Het wordt echter nooit zo maf als Kubricks film en je krijgt hier eerder een misdaadfilm. Nog een paar andere films kwamen bij me op : Taxi Driver, Day of the Jackal.

Kido Makoto is een leraar wetenschappen die een plutoniumstaaf steelt in een nucleaire centrale en zelf in zijn woning een atoombom in elkaar steekt. Daarna stelt hij een aantal dwaze ultimatums bij de politie : de reclame uit baseballmatchen halen op TV en de Rolling Stones laten optreden in Japan.. Het is duidelijk dat de man geen enkele politieke agenda heeft. Een atoombom betekent macht, en Kido is vastbesloten om deze te gebruiken, en zeg maar gerust misbruiken. Hij deed me ergens ook wat denken aan Travis Bickle.

Lang is de film wel, maar vervelen deed hij niet. De politie-inspecteur die hem najaagt wordt stilaan geobsedeerd om de maniak te vatten en dat resulteert in een paar zalige eindscènes. De radio-omroepster vond ik een nutteloze toevoeging.

Een goede klassieker dus, met enkele grootschalig opgezette scènes, goed voor een stevige 3,5*