Vostochnaya Elegiya (1996)

Dit vind ik moeilijk te beoordelen zeg. Oriental Elegy kenmerkt zich door donkere mysterieuze beelden, vage geluiden en af en toe een persoon/ouderling die wat roept over het leven/zijn leven. 50 minuten lang en dat is Oriental Elegy. Saai? Ja de vijftig minuten voelden aan als 500. Ga ik hem nog eens herzien? Nee absoluut niet want ik kon hier niets uithalen. Maar toch beoordeel ik dit met twee sterren omdat het toch wel een interessant en gewaagd concept is. Veel meer kan ik er niet van maken. 2,0*

Lastige film inderdaad, zoals ik van tevoren ook wel verwacht had.

Sokurov weet in ieder geval een sterke sfeer te scheppen en voorziet alles van veel mystiek, door de beelden vaak letterlijk erg mistig te laten zijn. Er komen hier en daar wat mensen aan het woord, waarvan ik me niet aan de indruk kon onttrekken, dat ze inmiddels al overleden waren.

De soundtrack is verder aardig, en het is duidelijk dat dit verder geen plotgericht verhaaltje is. Ik vond het niet slecht moet ik zeggen, maar echt overdonderen of indruk maken deed het ook niet echt. Sokurov is nog steeds een interessante regisseur, waar ik nog steeds wel wat meer van wil zien.

3,0*

Na Mat i Sin, Elegiya Dorogi en Kamen was dit mijn vierde Sokurov. Meestentijds was het weer genieten van de mystieke, typisch vage Sokoruvbeelden. Maar ik snap ook de opmerking van MatthijsGrOOt in dit topic wel. Ik was, ondanks de geringe speelduur van nog geen 45 minuten, ook niet altijd volledig gefocust op het scherm.

Desondanks zag ik soms weer een glimp van het betoverende Kamen de beelden van de kraanvogel, de dolende ziel terug in deze film. Een stabiele 3,5 kan er dus wel van af.

Binnenkort eens op zoek naar meer interessant werk van Sokurov. Second Circle, The Days of Eclipse, Whispering Pages en Spiritual Voices (die speelduur!!) staan nog hoog op mijn lijstje.

Wat valt er hierover te zeggen? Mijn tweede Sokurov en ook met deze heb ik enige moeite. Plotgewijs stelt het erg weinig voor. De film is visueel sterk: vaag, mistig, mysterieus en grauw. Alsof je je in één of andere horrorprent bent belandt. De sfeersetting zit dus prima, alleen vond ik dat die gehele setting ook werd doorgetrokken naar het plot. Want ook dat vond ik vaag en bijgevolg flets.

Het komt ook allemaal repetitief over, want erg veel aan de setting verandert er niet. Het wordt een intense, maar tegelijk ook lange zit waarbij je zit te wachten op een soort climax (die er uiteindelijk niet komt). Toch bevat de film de nodige symboliek met die kraanvogel in een sfeer van rouw en dood al hoefde het voor mij toen niet meer. In Japan wordt de kraanvogel beschouwd als een symbool van geluk en lang leven. Maar ik vond dat het hier toch te weinig tot uiting kwam. Jammer.