Enbamingu (1999)

Een nogal moeilijk te plaatsen film. In de eerste plaats omdat het een film van regisseur Aoyama Shinij is. Ook een moeilijk te plaatsen figuur. De analyse uit de Midnight Eye Guide to New Japanese FIlm geeft houvast: Omdat Aoyama in het Westen voornamelijk bekend is van Yuriika wordt hij beschouwd als Art House filmer. Dat wordt versterkt omdat hij op dezelfde tijd opkwam als leeftijdsgenoten Kawase Naomi en Kore'Eda Hirokazu. Ook hun faam kwam tegelijkertijd op de werledwijde filmfestivals. Echter: Aoyama wordt meer rechtgedaan als we zijn herkomst plaatsen in de cyber-punk en alternatieve J-horror. Zijn voorbeelden als Suzuki Seijun (die een kleine rol speelt in Enbamingu), Ishii Sogo en met name zijn universitaire leermeester Kurosawa Kiyoshi zijn van grote invloed op zijn thematiek en uitwerking.

Maar goed: Enbamingu dus. Veel sfeer, een goede keuze om veel psychologie en ethiek aan het hoofdpersonage (een uitstekend acterende Takashima Reiko toe te voegen. De film onderscheid zich op inhoudelijk niveau echter niet (te weinig) van de genre-Hollywood producties in de reli-gothic-thriller als bijvoorbeeld Stigmata. Het zijn het kleurgebruik en de ingehouden psychologie die de film net uittillen boven het moeras van de genre-soep (ben dan ook streng met waarderen).

Daarmee is Enbamingu een interessant voreg werk van Aoyama, die voro mij een van dehoghlights is van de nieuwe Japanse regisseurs. Heb nog meer van zijn werk klaar liggen, want ondanks de relatieve bekendheid van Yuriika is het met de rest van oeuvre qua naam en faam in het Westen (en zo ook op Moviemeter) droevig gesteld.

Hoewel ik nog bijna Kiyoshi Kurosawa-maagd ben kwam die naam ook in me op en in de extra's zag ik dat Aoyama zijn assistent is geweest. Datwist ik eigenlijk al, maar was ik weer vergeten.

Van de vijf Aoyama's die ik zag vond ik dit duidelijk de minst sterke. Het amalgaam aan genres , dar begin ik wel aan te wennen. Embalming heeft filosofische trekjes, is een wat hak-op-de-takkerige thriller, heeft personages die soms tamelijk over de top gaan en anderen die veel ingetogener zijn. Is sfeervol, maar nog lang niet zo mooi als een aantal van zijn latere films. Heeft trashy horrortrekjes en is soms wat cynisch en fatalistisch, op een haast grappige manier. Ik vond de discussies in die bizarre underground-operatiekamer van de vader van het hoofdpersonage en de discussies daar stukken boeiender dan het de stukken met de dode jongen en het meisje.

Grappig om Seijun Suzuki in een klein rolletje te zien (als een van de normalere personages uit de film trouwens). Geen geweldige film, maar wel interessant binnen Aoyama's carriere.

3.0*