Hôtel Monterey (1972)

Chantal Akermans debuut was met deze docu. Is het eigenlijk wel een docu? De camera is eigenlijk een hoofdpersoon die een verhaal maakt, eerder dan vastlegt en louter registreert. De synopsis van hierboven komt ergens van het net. Het doet vermoeden dat het een lyrische film is over verval. Dat is het niet helemaal geworden, maar intrigerend op zijn eigen manier is het wel. Meer dan een film over een eigen universum vond ik het een film over vorm, licht, diepte en beweging. Niet altijd helder wat de bedoeling is, niet altijd even fraai. Meer een kunstwerk of avant garde vormexperiment (hoewel: avant garde is wel weer teveel van het goede) dan een docu. En als aan het einde de camera naar buiten gaat op het dak van het hotel en de omgeving van het hotel gaat verkennen komt er toch een kleine betovering. Weer dat licht, dat prachtige licht waarmee Akerman haar film gevuld heeft.

Ik kan een eind met het bovenstaande meegaan. De omschrijving doet een interessantere film vermoeden.. Ik kon hier aanzienlijk minder mee dat met Je, Tu, Il, Elle, want wat taai was het wel. Grappig was dat het feit dat er soms in de stilstaande shots in het hotel bijna een spannings- of komisch moment sloop als er eens een deur openging of iets bewoog. Zoals een vrouw die heel even door een kier gluurt. Juist omdat de film geen geluid heeft.

2.5*

Als Akerman me weet te raken met haar films, dan doet ze dat diep. Ze kan met heel weinig al spanning opbouwen en met een uitdrukkingsloze gezichten diepe gevoelens overbrengen... maar als die vonk ontbreekt is het gelijk ook wel heel erg leeg, zoals hier. Ook technisch vond ik dit experiment maar matig uitgevoerd.
Omdat ik het geheel wel met een matige intresse en zonder al te grote ergernissen heb uit kunnen kijken toch niet de laagste score... maar dat zegt misschien meer over mij dan over de film