La Sirène du Mississippi (1969)

Truffaut lijkt haast een vergeten regisseur. Voor een van de grote filmmakers van de nouvelle vague is het toch schamel om met geen enkele film over de honderd stemmen te komen. La Sirene du Mississippi heeft daarnaast ook nog eens een topcast, met Jean-Paul Belmondo en Catherine Deneuve in de hoofdrollen.

Officieel was de nouvelle vague alweer uitgedoofd in 1969. Toch heeft deze film alle kenmerken. La Sirene du Mississipi is zo ongedwongen, luchtig, fris. Gewoon anders eigenlijk, anders en heerlijk. Dat werkt in alles door, in het losse script, in de alledaagse dialogen over niks, in de verrassende cinematografie. Ook heel bijzonder is de soundtrack, met soms discrepanties tussen beeld en geluid, muziek die plotseling afbreekt en op de meest onlogische momenten afwezig is en de overbombastische filmmuziek. Werkelijk geweldig.

Er zitten vele vleugjes genialiteit in de film. Deneuve die zich midden op straat omkleedt, het warm-koud spelletje en als hoogtepunt de tirade van Belmondo in de hotelkamer. Het einde is daarentegen enigszins teleurstellend. Geen idee overigens hoe het anders had moeten aflopen.

Mede daardoor net geen 4*, maar wel 3,5 dikke sterren en een aanrader.

Wat een leuke film zeg.

Een prachtige Deneuve en een briljante good old Belmondo, destertijds waarschijnlijk een prima film maar nu veel te langzaam en ik had het gevoel dat de film niet helemaal af was, een te groot open einde.