Cocorico Monsieur Poulet (1974)

Nog geen stemmen voor deze briljante roadmovie klassieker uit de Sahel van Rouch ? Meteen ook de eerste exprimentele roadmovie uit de Nigerische cinema met droomsequenties van the likes of Bunuel en Cocteau, en meteen ook de eerste Nigerische NV film met improvisatie, handheld camera werk, natuurlijke belichting en geluid en messcherpe montage van the likes of eh.. Rouch.
De intrige waarin niet toevallig kippen een voorname rol spelen, doet aan Bunuel denken, al is de absolute superster dat geweldige eponieme eendje zoals we dat op de poster zien, dat ding kan trouwens ook dienst doen als onderzeer bij het oversteken van de Niger, zoals we zullen zien. Hoewel geworteld in de Afrikaanse realiteit heeft de film een nachtmerrie-logica, die op een vreemde manier toch uiterst komisch overkomt- a la Bunuel dus. Ik weet niet meer hoevaak ze met die gammele eend de Niger moesten oversteken, en als de helden eenmaal in Niamey zijn gearriveerd blijkt dat er daar een soort vogelgriep heerst en geen kip de stad binnenmag.
De natuurlijke belichting zorgt dat de felle lokale kleuren zeer goed uitkomen, het nadeel van het natuurlijke geluid is dat je de Frans sprekende helden vaak amper kunt verstaan.
De film is trouwens uitdrukkelijk bedoeld als statement tegen zgn. humanitaire snik en snotter films over zielige zwartjes zoals men die in bepaalde kringen in het decadente westen zo gaarne ziet.

Dat komt omdat jij ons, onwetenden, er nu pas op wijst.

Ik zie dat de Fransen voor de verandering een DVD mét Engelse subs hebben uitgebracht van hun eigen culturele cinéma-erfgoed. DVD maar besteld - ik ken sowieso iemand die ik hier héél erg blij mee kan maken. En die heeft PM

Wie, Beavis ?

ik ben het helaas niet zo te zien

heb wel de film Jaguar van Rouch op mijn te zien lijst...

deze klinkt ook cool, dus ga daar ook maar even achteraan

't Blijft geen feest. Een vriend van me die in West Afrika heeft gewoond én van films houdt kan dit zeker waarderen.

Nou daar is-ie dan...

Staan veel dingen in jouw beschrijving pippo, al vraag ik me af of er in de cinema veel 'zielige zwartjes' te zien waren en dat dit een tegenhanger zou zijn. Misschien in post-Giro 555-spotjes. Ben het wel met je eens dat het authentiek oogt en inderdaad zeker niet prekerig, belerend of voyeuristisch is. In die zin zeker aangenaam. Wat verder opvalt is dat dynamische camerawerk. Nachtmerrie logica zag ik dan weer een stuk minder (en dat was wel waar ik wat meer op hoopte met de Afrikaanse spiritualiteit a-la-Sissako bijvoorbeeld indachtig).

Jammer dat de film inhoudelijk minder dynamisch en levendig is als gehoopt. De film heeft enkele ingrediënten daarvoor, maar is toch eigenlijk anderhalf uur een one-joke-movie (une-blague-cinéma). Druk gepraat, malle gevallen, aardige karakterschetsen, veel couleur locale, wat bijgeloof en spiritualiteit, zelfs voor mij als zeer onervaren Afrikaganger (eenmaal Oostelijk Afrika) toch wel herkenbaar.

Ikke ben het, ikke ben het! En ik ga deze vanavond, na een massage, lekker relaxed kijken.

Open haard aan (ja, in Zambia kan het ook akelig koud worden en gaskachels en centrale verwarming bestaan hier niet), wijntje, bordje eten en dan lekker hangen en een eendje in Niger koekeloeren. Ik laat weten wat ik ervan vond.

Mijn hemel wat een leuke film.

Het bracht me even een beetje terug naar mijn tijd in West Afrika!

Jean Rouch is er met 'Cocorico Monsieur Poulet' in geslaagd een ontzettend raak en grappig beeld te geven van het leven van gewone West Afrikanen.

Aanvankelijk kost het een beetje moeite om in de film te komen. Het gebruik van hand-held camera wat een wat schokkerig beeld opleverd en het achtergrondgeluid leiden een beetje af. Dat geluid maakt het bij tijd en wijle ook moelijk om het Frans te verstaan. Toch heb ik vrij snel de Engelse ondertiteling afgezet omdat daardoor een deel van de kracht van de film verloren ging: het typisch West Afrikaanse gebruik van de Franse taal, met zijn schokkerigheid en eigen uitdrukkingen.

Het verhaal is in feit heel simpel en kan in een zin worden verteld. Hoe dat echter wordt verteld, is wat deze film zijn charme geeft.

Er is volop aandacht voor de elementen die naar mijn smaak eigen zijn aan West Afrika. De redelijke zorgeloosheid, de creatieve oplossingsgerichtheid en de simpele maar doeltreffende humor. Een prachtig en krachtig element is het in de hand gehouden buitenspiegeltje. In plaats van je daarover zorgen te maken of het weer aan de auto vast te makn, hou je die gewoon in de hand als het nodig is. Hetzelfde geldt voor de metalen stoeltjes met zittingen van kleurrijk draad. Ze voldoen prima, zij het dat ze niet heel comfortabel zijn. Voor geinteresseerden: ze zijn nog steeds te koop in Bamako!

Ook de manier waarop het Bestel-eendje de Niger over en door wordt geholpen getuigd van inzicht in de Afrikaanse oplossinggerichtheid. Daarnaast is er, doeltreffend en niet overheersend, aandacht voor het element spiritualiteid en bijgeloof.

Al met al levert het een zeer vermakkelijke film op die als enige minpunten wat mij betreft de duur (een kwartiertje minder kon denk ik best) en de Franse ontwikkelingswerker (overbodig en tenenkrommend slecht gespeeld) kende. De rol van Damoure was wat karikaturaal, maar Lam en Tallou waren zo uit het Afrikaanse landschap komen aanstappen, wat in feite met de werkelijkheid overeenkomt . De duivel(in) komt naar onze maatstaven wellcht overdreven over maar komt volledig overeen met hoe dergelijke types in West Afrikaans straat theater worden weergegeven.

Het is mijn eerste film die ik van deze regisseur zag, maar ik zie er graag meer.

Een heel mooi kado, Mochizuki Rokuro, hartstikke bedankt!!

Leuk dat het je bevallen is. Zo zie je dat er heel veel details en lokale dingen je ontgaan als je West Afrika niet kent.

Geen idee of Rouch trouwens meer films in West Afrika heeft gemaakt. Hij stamt gewoon van de Franse Nouvelle Vague generatie.

En een deel van onze dank gaat naar pippo il buffone, want hij is degene die ons wegwijs maakt in allerlei vergeten films - die zelfs nog geen stemmen hebben / hadden (en nu toch al weer twee).

Heerlijk 'fris' filmpje van Rouch. Dat getreuzel en het geduld dat je nodig zult hebben om met zo'n Citroennetje rond te rijden komen schitterend uit de verf. Vond verder de 'krakkemikkigheid' van de film fantastisch werken.

maar staat juist vooral bekend om zijn Afrikaanse films!

OK, die moeten we maar eens toevoegen, die zijn hier niet te vinden. Zie wel dat hij ook in Niger is overleden. Er is een boxje met werk van hem uit in Frankrijk, waar deze Cocorico DVD ook vandaan kwam.