Les Nuits de la Pleine Lune (1984)

Wederom een mooi beeld van de jaren '80.
Bijv.: de twee feesten die Louise bezoekt. Let op het dansen, let op de Henny Vrienten lookalike (inclusief mouwloos t-shirt). Op de extra's van de Arrow-dvd staat een interview met Rohmer (toen al een zestiger) waarin hij verelt dat hij vooraf dergelijke feesten wilde bezoeken om te kijken hoe het er op zo'n feest aan toeging (uiteindelijk waren er in die periode voorafgaande aan de film helemaal geen feesten en heeft hij het zonder 'voorkennis' moeten filmen).
Bijv.: de Vinex-locatie, één van de twee plekken waar Louise woont (in een tijd dat het alleen nog geen Vinex heette). Let op de Mondriaan-reproducties aan de muur (in de tijd dat er zelfs een wielerploeg in Mondriaan-shirts rondreed).

Wederom fantastisch inderdaad. Zijn films ogen eigenlijk "simpel", maar er zit zoveel kunstgevoel qua kleur en design achter, dat ze daardoor ook zo Authentiek eruit zien.

Prachtige locaties, weer een hoofdrolspeelster die denkt dat ze alles in de hand heeft en alles kan plannen, zoals "zij" denkt. Het was destijds de grote opleving van het feminisme. En wat een groots antwoord geeft Rohmer daarop.

Prachtig. Zelden zo'n filering gezien waarbij een relatie kapot gaat, en op zijn einde loopt. Met superherkenbare details. Grote klasse weer.

4*, maar ik denk dat die waardering bij herziening weer makkelijk omhoog kan. Er is namelijk teveel te zien, bij een eerste kijkbeurt

Ik waardeer Rohmer's werk zeker. Zijn films hebben iets heerlijk relaxt. En ook deze was wel sfeervol en ik zakte eigenlijk steeds verder weg. Mijn ogen waren nog wel open, maar verder was ik wel zo’n beetje onder narcose. Op een gegeven moment was ik al een minuut of 50 aan het kijken, zonder dat er iets aansprekends was gebeurd. En ik vond de personages eigenlijk maar vervelend en zeurderig. Normaal is zo'n film dan een hele zit, waardoor ik maar naar het display van de dvd-speler zit te turen. Nu niet. Dat vind ik dan wel echt weer apart.

Waarschijnlijk komt het omdat het ook vrij sfeervol is. Het een hoge mate van realisme heeft. De universele thema's herkenbaar zijn. Zoiets. Want eigenlijk weet ik het ik het niet. Het laatste half uur of zo, is sowieso ook wat beter. Apart gevalletje, hoewel het ook eigenlijk gewoon typisch Rohmer is. 3 sterren dan maar.