Ninja Cheerleaders (2008)

Verschrikkelijk.

En laat u hierbij gewaarschuwd zijn.

Er valt helemaal niets te lachen in deze actie-komedie. Een belachelijk verhaal, slecht acteerwerk en weinig filmkunde geven dit broddelwerkje de finale nekslag. Om van de vechtscènes nog maar te zwijgen.

Takei lijkt lol te hebben tijdens het filmen, maar ook hem zal na het aanschouwen van dit eindproduct het lachen volledig zijn vergaan.

Zeer slecht.

Verschrikkelijk, inderdaad. Zelden zo’n amateuristische poging gezien tot wat onschuldig vermaak. Er is niets dat duidt op een professionele aanpak.

Het verhaal is ontzettend simpel, maar tegelijk een enorme warboel. De montage is waarschijnlijk op een uurtje tijd uitgevoerd, en geen tweede keer nagekeken. Daarnaast dringen er zich een heleboel onlogische elementen op. De vraagtekens die zich tijdens het kijken boven je hoofd verzamelen weten niet waar ze naartoe moeten. Pure, onversneden chaos!

Zo zie je doorheen de prent een aantal keer dat de drie ninjas ( ) ondervraagt worden op het politiebureau. Wat is hier in hemelsnaam de bedoeling van? Ik heb geen flauw idee. Dan, nadat die buitenwipper is neergeschoten en Hiroshi is ontvoerd, blijven ze gewoon doorlullen over hun ‘sollicitatie’ bij Brown, met een brede glimlach op het gezicht. Hoe geloofwaardig kan het nog worden? Mensen worden in elkaar geslagen omdat ze geen koekjes willen kopen van de jeugdbeweging, maffialeden worden bedreigd door een tuinslang anaal in te brengen, er wordt op het meest inadequate moment een stripact ingevoerd, enzovoort. Ik zat er met open ogen naar te kijken.

Alles ziet er afschuwelijk lelijk uit. Die scène overgangen zijn nog wel het ergst, waarbij willekeurige beelden van cheerleaders, blote vrouwen en een of andere ninja die met een zwaard wat in het rond zwaait te zien zijn. Ook hier is het raden naar de bedoeling. Verder weet de regisseur ook niets speciaals uit zijn mouw te schudden. Het deeltje in het begin, waarbij de drie hoofdrolspeelsters worden voorgesteld, spant de kroon. We krijgen hierbij allerlei informatie zoals hun lievelingsboek –en muziek, terwijl ze hun magere tienerbillen zo goed mogelijk in beeld willen krijgen.

De meiden op zich hebben totaal geen acteertalent. Ik weet ondertussen dat slechte producties vaak gecompenseerd worden door mooie vrouwen, maar hier is er een heel voetbalstadion aan babes voor nodig. De helft van de tijd zit je naar hun benen te kijken, want wat er uit hun mond komt raakt kant noch wal. “God, this is our future”, merkt de agent plots op. (Cynisch) En terecht. Er lijkt geen eind te komen aan het clichématige meidengeleuter. Maar goed, velen zullen dan weer wel opgezet zijn met het feit dat dit trio een tamelijk opwindend bijbaantje heeft. Ze werken namelijk in de stripclub van Hiroshi, tevens hun leraar in ‘Martial Arts’. Geen nood, ik bespaar je de details over het verhaal.

Je zou het haast vergeten, maar het woordje ‘Ninja’ zit in de titel. Weinig van gemerkt. De vechtscènes zijn ellendig, daar de tegenstanders erg veel weg hebben van zandzakken. Ze lijken af en toe ook vanuit het niets te ontstaan. Zoals eerder vermeld bij dat koekjesvoorval, maar ook een handvol matrozen met snode plannen worden op 1-2-3 in de pan gehakt. Heel even leek het eindgevecht wat te worden, maar uiteindelijk houden die vrouwen het beter bij aardappelmesjes.

Een stuurloze, trieste flop.

Ninjas don't use guns

Soms heb je een stom idee. Je komt op een zaterdagavond thuis van een zomerbar, besluit om nog een film op te zetten en opeens kom je terecht bij Ninja Cheerleaders, die trouwens niet te verwarren is met Cheerleader Ninjas! Een weinig gekende film over een stel highschool chicks die in hun vrije tijd de weledele kunsten van het ninja zijn beoefenen. Je hebt een pintje op en je denkt: hé, dat lijkt me wel een toffe film om eens op te zetten. George Takei (de immer geweldige Sulu) en Eric Stonestreet (gekend uit Modern Family) doen hier aan mee, dan zal het allemaal wel meevallen. Toch?

De film is me beter bevallen dan mijn voorgangers blijkbaar, maar ook ik geef toe dat dit geen echte topper is. David Presley doet werkelijk alles (producen, regisseren & schrijven) en het had misschien beter geweest als iemand met meer ervaring hier had aan meegewerkt. Het resultaat is een halfbakken plot (dat dan nog eens enorm fragmentarisch wordt verteld aan de hand van flashbacks) over een stel tieners die blijkbaar teveel vrije tijd hebben aangezien ze naast het ninja zijn ook nog strippers zijn. Hoewel, in de film zegt één van de meisjes dat ze een Go-Go danseres is en dat zou toch een significant verschil moeten zijn. Soit, gelukkig zitten hier nog wel wat vermakelijke stukjes in. Zo is één van de dames er op gebrand om elke tegenstander eens letterlijk en figuurlijk bij zijn kloten te hebben en wordt praktisch elke scène telkens afgewisseld met een soort van lamlendige powerpoint overgang waarin om de één of andere bizarre reden een nude stripper inzit. Niet één van de drie hoofdrollen volgens mij, gewoon een random naked lady..

George Takei dus. Vraag me af wat de man heeft bezield om hier aan mee te werken. Op papier lijkt het allemaal nog wel zijn charme te hebben, maar de uitwerking voelt enorm houterig aan. Dat kan ook gezegd worden van onze goede vriend Takei die naast de sensei van het vrouwelijk trio ook nog eens de eigenaar van de stripclub is. Erg vreemd allemaal en wat Eric Stonestreet hier heeft te zoeken is ook een raadsel. Langs de andere kant is Modern Family pas een jaartje later begonnen dus de man zal nog wanhopig naar rolletjes hebben gezocht. De drie dames van de titel (twee blondines en één brunette die gedurende heel de film in sexy kleren rondlopen) stellen niet bijzonder veel voor. Vreemd genoeg is de best geacteerde scène nog degene waar ze een stel domme trienen spelen, niet dat ik daar iets mee wil zeggen.

Tjah, wat doe je hier mee. Met een kameraad zien heeft sowieso wel zijn meerwaarde bij dit soort films aangezien gedeelde smart halve smart is, maar ergens heeft me dit ook niet verveeld. De martial arts zelf ziet er beroerd uit, net zoals de gehele film eigenlijk en dan heb ik het nog niet gehad over die geweldige openingsscène waarin we het favoriete boek van elke ninja leren kennen! Zien om te geloven.

Nipte 2*