Ninja Cheerleaders (2008)

Verschrikkelijk.

En laat u hierbij gewaarschuwd zijn.

Er valt helemaal niets te lachen in deze actie-komedie. Een belachelijk verhaal, slecht acteerwerk en weinig filmkunde geven dit broddelwerkje de finale nekslag. Om van de vechtscènes nog maar te zwijgen.

Takei lijkt lol te hebben tijdens het filmen, maar ook hem zal na het aanschouwen van dit eindproduct het lachen volledig zijn vergaan.

Zeer slecht.

Verschrikkelijk, inderdaad. Zelden zo’n amateuristische poging gezien tot wat onschuldig vermaak. Er is niets dat duidt op een professionele aanpak.

Het verhaal is ontzettend simpel, maar tegelijk een enorme warboel. De montage is waarschijnlijk op een uurtje tijd uitgevoerd, en geen tweede keer nagekeken. Daarnaast dringen er zich een heleboel onlogische elementen op. De vraagtekens die zich tijdens het kijken boven je hoofd verzamelen weten niet waar ze naartoe moeten. Pure, onversneden chaos!

Zo zie je doorheen de prent een aantal keer dat de drie ninjas ( ) ondervraagt worden op het politiebureau. Wat is hier in hemelsnaam de bedoeling van? Ik heb geen flauw idee. Dan, nadat die buitenwipper is neergeschoten en Hiroshi is ontvoerd, blijven ze gewoon doorlullen over hun ‘sollicitatie’ bij Brown, met een brede glimlach op het gezicht. Hoe geloofwaardig kan het nog worden? Mensen worden in elkaar geslagen omdat ze geen koekjes willen kopen van de jeugdbeweging, maffialeden worden bedreigd door een tuinslang anaal in te brengen, er wordt op het meest inadequate moment een stripact ingevoerd, enzovoort. Ik zat er met open ogen naar te kijken.

Alles ziet er afschuwelijk lelijk uit. Die scène overgangen zijn nog wel het ergst, waarbij willekeurige beelden van cheerleaders, blote vrouwen en een of andere ninja die met een zwaard wat in het rond zwaait te zien zijn. Ook hier is het raden naar de bedoeling. Verder weet de regisseur ook niets speciaals uit zijn mouw te schudden. Het deeltje in het begin, waarbij de drie hoofdrolspeelsters worden voorgesteld, spant de kroon. We krijgen hierbij allerlei informatie zoals hun lievelingsboek –en muziek, terwijl ze hun magere tienerbillen zo goed mogelijk in beeld willen krijgen.

De meiden op zich hebben totaal geen acteertalent. Ik weet ondertussen dat slechte producties vaak gecompenseerd worden door mooie vrouwen, maar hier is er een heel voetbalstadion aan babes voor nodig. De helft van de tijd zit je naar hun benen te kijken, want wat er uit hun mond komt raakt kant noch wal. “God, this is our future”, merkt de agent plots op. (Cynisch) En terecht. Er lijkt geen eind te komen aan het clichématige meidengeleuter. Maar goed, velen zullen dan weer wel opgezet zijn met het feit dat dit trio een tamelijk opwindend bijbaantje heeft. Ze werken namelijk in de stripclub van Hiroshi, tevens hun leraar in ‘Martial Arts’. Geen nood, ik bespaar je de details over het verhaal.

Je zou het haast vergeten, maar het woordje ‘Ninja’ zit in de titel. Weinig van gemerkt. De vechtscènes zijn ellendig, daar de tegenstanders erg veel weg hebben van zandzakken. Ze lijken af en toe ook vanuit het niets te ontstaan. Zoals eerder vermeld bij dat koekjesvoorval, maar ook een handvol matrozen met snode plannen worden op 1-2-3 in de pan gehakt. Heel even leek het eindgevecht wat te worden, maar uiteindelijk houden die vrouwen het beter bij aardappelmesjes.

Een stuurloze, trieste flop.