Tout Va Bien, On S'en Va (2000)

voordat piccoli zijn intrede doet in de film, is het maar een saaie bedoeling. daarna wordt het pas interessant.

Wat een prestaties hier......

Michel Piccoli, als vader met Alzheimer

Sandrine Kiberlain met een onvergetelijke rol als Beatrice, Natacha Régnier als de liefste dochter. Ongelooflijke diepe film, voor mij de eerste film waar Alzheimer aan de orde wordt gesteld!! en weer weet Piccoli de film te overvleugelen......

probeer ook eens ''Je rentre a la maison'' te zien fk, die film zal je ook wel bevallen.

Gelukkig zit Piccoli in de openingsscene

Ik begrijp wat je bedoelt, duurt een vijftal minuten voor je "In" de film zit maar daarna wordt je wel meegesleurd door dit boeiende drama.

mee eens. ook is het vaak zo bij dit soort films dat het even duurt voordat de echte dramatische wendingen in het verhaal komen.

Het meest onder de indruk ben ik van Natacha Régnier.

Ik vind dat zij de beste acteerprestatie neerzet. Zo naturel. En...hoe ouder ze wordt, hoe mooier ik ze vind.

Michel Piccoli vind ik hier wel goed, maar ook weer niet zo heel bijzonder.

Ik had er misschien iets meer van verwacht. Pas halverwege begon het mij pas echt te boeien.

Ze maakt echt indruk.

Ik ben wel benieuwd naar deze film. Als ik de kritieken lees die er al gepost zijn, klinkt dit als een behoorlijk goede film over Alzheimer en familiebanden.

Ondanks het wat softe einde is dit een vette 5 voor mij.

Nog nooit gezien hoe een zussen-gezin en een verstotene vader zo worden neergezet. Chappeau !!

5** dus.

De uiteenlopende karakters en hun onderlinge relaties worden zeer vakkundig neergezet; personages zijn grillig en gehoekt, zoals ik dat graag mag zien. Het lijkt zelfs of je een roman leest, terwijl je toch echt slechts anderhalf uur beeldmateriaal voorgeschoteld krijgt. De film heeft daarom geen enkele opsmuk nodig om toch te kunnen intrigeren.

Het door Fisherking genoemde softe einde en de wat irritante franse variant op Hugh Grant kunnen niet verhelpen dat ik deze film met vier sterren waardeer.

Jammer, vond dit toch wel tegenvallen na de berichten hier. Niet al te boeiend en slechts bij vlagen had ik zoiets van: 'mooi'.

Niet al te best uitgewerkte karakters vond ik. Vooral de vader is behoorlijk onduidelijk (en dan bedoel ik niet zijn ziekte).

P.s. En Miou-Miou hoort echt wel bij de acteurs hierboven.

eens ja.

Dat het karakter en het verleden van de vader onduidelijk blijven accentueert juist de lange periode van afwezigheid.

Wie is die man? Wat doet hij hier? En waarom? Dat zijn allemaal vragen die de hele filmlengte blijven hangen. Dit minimalisme vind ik erg treffend en houdt de film interessant.

Het is een zeer mooie film. Ik vond het acteerwerk van Michel Piccoli echt erg goed, en de rollen van de zusjes worden goed gespeeld.

Ik schaam me gewoon, dat deze film pas de eerste film is, die ik echt heb uitgekeken qua Franse cinema. Ik weet niet wat me tegenhield, maar toch, ik was wat terughoudend om de Franse films te gaan zien.

Wat ontzettend stom van me is. Deze film is zo goed, ik kan hem iedereen aanraden.

Prachtig drama, zonder nergens echt sentimenteel te worden. Absoluut goed uitgewerkt.

Sterk vanuit het oogpunt van de dochters waardoor de vader en zijn motieven helaas wat ondergesneeuwd raken en die boeide me juist het meest. Maar desondanks een aardig drama. De kleine, subtiele komische sidekick Nicholas was een leuke extra.

3.0*

Michel Piccoli en Miou-Miou samen in een film!!

Tot zo halverwege de jaren tachtig betekende dat rennen richting filmhuis of videorecorder, maar de hoogtijdagen van de Franse film liggen helaas al weer een jaar of 25 achter ons.

Deze film vervalt ook weer tot een soort van degelijk TV-drama.

Niet echt slecht, maar te weinig verrassend, te weinig filmisch en een gebrek aan regisseur met oorspronkelijke visie.