Arabesque (1966)

Goeie sixtiesfilm met adembenemend schone Sophia Loren. Spanning met een knipoog, zeer onderhoudend! Topfilm.

Arabesque in de herziening. Jaren geleden eens bekeken op de Duitse zender NDR3. Uiteraard in de nasynchronisatie. Nog niet in het bezit zijnde van veel filmische bagage, vond ik Arabesque damals een spannende film en was zeer onder de indruk van de verschijning van Sophia Loren. De fascinatie voor Loren is na de herziening gebleven. De spanning en het vermaak vielen tegen.

Veel feitelijke herinnering had ik overigens niet meer aan de film. Het was meer een prettige nasmaak. Eén beeld stond echter in mijn geheugen gegrift. Ik wist toch zeker dat Sophia Loren ergens als verkoopster (vermoed ik) in een kraampje te zien was voorzien van spannende bovenkleding die haar lichamelijke contouren goed deden uitkomen. Die scène zit dus niet in de film. Vreemd zoals het geheugen werkt. Het zal een beeld uit een andere film zijn geweest. Als iemand weet welke film dat zou kunnen zijn…

Arabesque maakt gebruik van het concept van de onschuldige die betrokken raakt bij een complot en er alles aan moet doen om een uitweg te vinden. Dat gebeurt in een mix van ernst en komedie, die niet helemaal geslaagd is. De hoofdrol is voor Gregory Peck, maar was bedoeld voor Gary Grant. Iemand die waarschijnlijk beter overweg kan met lichtvoetigheid. Peck doet het desondanks in het algemeen prima als professor in de antieke talen die op avontuur gaat. Hij overtuigt in de serieuzere scènes, maar oogt soms wat onbeholpen bij het luchtigere werk.

De fotografie is indrukwekkend. Regisseur Stanley Doden maakt gebruik van weelderige sets en laat de actiescènes plaatsvinden in spectaculaire settings. De actiescènes zijn prima in orde. Een achtervolging door de Londense dierentuin is één van de hoogtepunten in de film.

De dialogen zijn daarentegen van een armoedig kaliber. Niet geestig. Niet jeuïg. De dieptepunten zijn toch wel de boosaardige teksten die schurk Alan Badel (die heel overdreven zo’n typische onverlaat uit een James Bond film imiteert) in zijn dialogen uit zijn mond laat rollen. Een tekst als deze zou in een Bondfilm niet misstaan: “Mr. Pollock, some Bedouins are in the habit of saying to their guests, "All that I possess is yours"... I am not one of them“.

Een verre herinnering is soms leuker dan een hernieuwde kennismaking. Arabesque is een niet geheel geslaagde mengeling van komedie en thriller. Ik ben een illusie armer.

Deze afgelopen week weer eens bekeken (oude Duitse blu ray) in goede kwaliteit.

Altijd een ietwat vreemde avonturen/spionage film gevonden, waarbij vooral de vreemde camerastandpunten mij het meest waren bijgebleven en van het verhaaltje herinnerde ik mij helemaal niets meer.

Kortgezegd gaat het om een stukje papier met daarop een inscriptie in hiërogliefenschrift, wat Peck moet ontcijferen, maar vervolgens wordt hij door allerlei kwaadaardige figuren aangevallen en achtervolgd, incl. de eigenaar en opdrachtgever van het geschrift zelf.

De fotografie is werkelijk uitmuntend, gebruikmakend van allerlei bijzondere camera angles en shots, reflecties en montage.

Het scenario is vrij rommelig en de oneliners zijn stukken minder dan die van Charade van dezelfde regisseur, maar de tandem Peck en La Loren werkt erg goed en Sophia ziet er zoals gewoonlijk uit als een prachtige parel.

De muzikale score van Henry Mancini is weer sterk en de begintitels van Mr. 007 Maurice Binder zijn zo mogelijk nog hallucinerende dan die bij Charade.

Erg leuke tijdpassering, waarvan je het verhaal er na al snel weer bent vergeten.

Een dikke zeven, ofwel 3,5 ster.