Crying Freeman (1995)

hmm ik heb deze nog ergens in de kast liggen en nooit bekeken, ik denk dat ik dat spoedig eens zal doen

Wel een aardig film, zeker de moeite waard om een keer te kijken. 1x dan.

3*

Kwa verhaal klinkt het eerder als een remake.

Een film waar de stijl duidelijk boven de inhoud staat, maar waar het me ook echt niks uitmaakt dat dit het geval is. Niet dat het concept slecht is, het verhaal zelf intrigeert en de mystiek van de huilende huurmoordenaar greep me zeker aan, maar alles bij elkaar is het toch wel duidelijk dat het verhaal in een stripvorm beter tot zijn recht komt.

Maar als we vervolgens kijken naar de prachtig gestyleerde kogelballetten - waar regisseur Gans duidelijk zijn inspiratie uit de John Woo films heeft getrokken, zonder het ook maar een moment als een ongeinspireerde kopie te laten over komen (en gelukkig ook niet te kitscherig met de duiven) - dan zien we een waar visueel kunstwerk. Functionele slow motion scenes, een combinatie van prachtige kleurenfilters en uitstekende belichting in de veelal donkere scenes, en fantastische gevechtschoreografie maken de film een fantastische ervaring voor het oog.

Voor het oor hebben we een prachtige soundtrack die het midden houdt tussen dromerig en dreigend: geen vervelende drum 'n bass of overvloedige moderne rock/metal met vervelende zang, maar een mooie combinatie van keyboards en gevoelige elektrische gitaarpartijen zorgen voor een prachtige luisterervaring.

Het acteerwerk is zeer naar behoren. Mark Dacascos oogt goed als een getormenteerde huurmoordenaar die dankzij het feit dat hij gedwongen wordt te moorden niet gigantisch badass toont, maar dit eigenlijk ook helemaal niet nodig heeft. Hij mist dan misschien wel de stoerheid van een Stallone of Schwarzenegger, maar heeft met zijn mystieke uitstraling en martial arts training wel de mogelijkheid op een gevoeligere manier 'cool' te zijn. Julie Condra, die de film aaneen praat via voice-overs, zet een interessante rol neer als met de dood geobsedeerde vrouw, die ondanks haar ogenschijnlijke kwetsbaarheid redelijk stevig in haar schoenen staat. De evolutie van haar personage van onschuldige meid naar seksueel ontluikende vrouw is opmerkelijk, haast Bataillaans te noemen. Andere sterke rollen zijn weggelegd voor Byron Mann en Yoko Shimada, waarvan laatstgenoemde ondanks haar matige Engels er goed in slaagt de rol van op macht beluste Yakuza vrouw neer te zetten. Helemaal op het einde maakt haar personage een interessante keuze, die zeker opmerkelijk en origineel te noemen is.

De film zal echter een hoop mensen afstoten door het soms overdreven poetische karakter en de lang gerekte, in slow-motion geschoten, actie scenes. Als fan van Gans magnum opus Le Pacte Des Loups was ik dit echter al gewend en omdat deze film me zo gigantisch beviel, heb ik hier niks over te klagen. Zo goed als deze film is Crying Freeman niet, daarvoor is het nog steeds duidelijk dat de roots in een anime liggen, maar qua stijl en visuele pracht zit de film bijna op hetzelfde niveau. Wat mij betreft een van de mooiste actiefilms van de jaren 90, daar kan geen Van Damme tegenop!

Mmm, nee. Ik vond deze qua regie/belichting, soundtrack en script toch een stuk beter. Hard Target heeft dan misschien net wat betere actie, maar doet op andere vlakken toch onder voor deze film. Gans speelt dan wel veel leentjebuur bij John Woo, hij haalt hierin wel de kitsch die Woo's films af en toe plagen er uit.

Ik geef Hard Target en Crying Freeman gewoon dezelfde score

Onderhoudende film met goede actie en een goede sfeer. Het acteerwerk is wel redelijk. De verhaallijn vond ik erg mager. Vooral het einde is niet bijzonder. Veel schieten, maar nooit raken. Dat komt uiteraard omdat hij tijdens de beschieting 1 koprol maakt (ha,ha).

Een film die je toch erg snel weer vergeten bent.