Sukai Kurora (2008)

Traag maar dat was de enige manier om dit verhaal te vertellen. Qua mood is het allemaal bijzonder zwaarmoedig. Niet slecht(ik waardeer het zelfs als een film me emotioneel hard weet te raken) overigens maar ik kan me voorstellen als mensen hem TE zwaarmoedig vinden. De film is namelijk loodzwaar en er zit overall gezien nauwelijks een sprankje hoop in.

Doorbijter maar wel een film die me wist mee te trekken in de wereld die werd getoond. Ben nu alleen wel nogal in een slechte bui...

4*

Het is allemaal wat minder abstract en filosofisch als Oshii `s andere werk, alhoewel het uitgangspunt en sommige dialogen ook weer niet gelijk realiteit en gesprekken over koetjes en kalfjes nastreven.

De animatie is mooi, maar overal niet zo gestileerd als in een film van Shinkai, waar de poster mij aanvankelijk aan deed denken. Toch, geeft de poster een goed beeld van de sfeer in deze film. Deed mij allemaal wat denken aan de Ghibli films. Er zit namelijk weinig spanningsboog in deze film, wat knap te noemen is als je jezelf bedenkt dat de luchtgevechten wel degelijk worden uitgevochten op leven en dood. De Kildren strijden onder meer tegen een mysterieuze piloot, wiens identiteit vraagtekens doet oproepen. Waar Oshii dankbaar enkele filosofische kwesties aan ophangt i.p.v. er een spel ontmaskeren van te maken.

Het uitgangspunt van de film zou kunnen leiden tot een film die wat zwaar op de maag gaat liggen en tot op zekere hoogte is The Sky Crawlers zeker geen makkelijk weg te kanen film. Gelukkig benadrukt Oshii niet alleen hoe zwaar de luchtgevechten op leven en dood zijn, met de verliezen en emotionele beslommeringen die daarmee gepaard gaan. Als je tussen de regels kijkt, zie je ook dat hij het optimale rendement uit het leven van de Kildren weet te halen. Ik kon mijzelf helemaal verliezen aan de schoonheid en rust die de film uit weet te stralen. Samen wat lol maken, sluierbewolking die zich ophoudt vlak boven de basis, groene velden, kliffen, een laatste warme avondgloed van de zon voordat hij naar ergens anders verkast en tussen de bedrijven door genieten van de adembenemend geanimeerde luchtgevechten, waar de personages onbevreesd instapten, desondanks in de wetenschap verkerende dat men geen botsautorit ging maken.

Het geheel wordt ondersteund door prima muziek en zoals vanouds ontbreekt ook de Oshii hond hier niet en zit er een magnifieke tramscene in, al doet alles uiteindelijk wat onder voor de werkelijk verbluffend gave luchtgevechten. 4,5*

Ik kan maar niet wennen aan de rare mix tussen semi-realistische 3D renders, en de cleane handgetekende animaties. Het lijkt wel of de twee typen animaties door compleet verschillende studios zijn gemaakt en op het laatst nog even snel bij elkaar in zijn geplakt. Er zitten een paar shots in de film waarbij 3D is gebruikt om de handgetekende stijl na te bootsen maar waarom dat niet overal gedaan is blijft mij een raadsel.
De dogfights zijn overigens wel heel erg goed gedaan, maar zijn te kort en te schaars om de spanning in de film te houden. De karakters zijn te introvert en de dialogen te traag om de aandacht vast te houden. "Sky Crawlers" is een dappere poging van Oshii om een filosofisch verhaal te vertellen zonder veel poespas, sidelines en ellenlange monologen, maar het eindresultaat is weer het andere uiterste.

Een aangename verrassing. Ik vond de filosofische ondertoon in alles aanwezig in de film aanwezig (iitt maxcomthrilla ervaring - hoewel hij dat zelf ook wel mee vindt vallen). Na een (te) rustige opbouw is het middenstuk enorm sterk, waarbij de katharsis dat het hele battle gegeven helemaal nergens over gaat en gebaseerd is op 'afspraken' en daarmee de nietigheid van alles en mensen wordt benadrukt en enige zingeving ontbreekt er behoorlijk inhakt. In de karakterontwikkeling komt dat heel goed naar voren. Zelden zo fraai in een Oshii tegengekomen en ben het dan ook helemaal niet met danuz eens dat het afstandelijk is.

Jammer van de laatste twintig minuten waar de hierboven beschreven katharsis die toen al wel helemaal duidelijk was nog eens letterlijk (dunnetjes) in beeld komt met teveel gepraat van de vrouwelijke nieuwkomer en nog wat andere overbodigheden die het er iets te dik bovenop leggen.

Prachtige animatie, zowel de 3D als de traditionele stukken (het vouwen van de krant was mooi). Bij deze film was het maar weer eens duidelijk hoeveel een groot bioscoopscherm voor een film doet (en ik zat ook nog eens bijna vooraan). Het wordt je ingepeperd - wellicht dat die afstandelijkheid dan ook wel meeviel. Allergrootste plus vond ik echter de zwaar sentimentele (en daardoor zeer passende) score van Kawai die hiermee tot op de hoogte van Sakamoto reikte. Fantastisch, met name al in het begin bij de aantiteling. (Bijna) kippenvel: Groots en meeslepend.

Wat ik ook wel opvallend vind, niet alleen hier maar bij die Japanse animè's in het algemeen vaker opvalt, is de Europese setting van een Iers/Schots decor met nieuwsberichten in het Engels, terwijl iedereen verder Japans spreekt, met Japanse namen, maar ook weer wel met een Amerikaanse diner en een stuk in Polen (inspiratie uit Avalon?). Is dat globalisering? In Kiki's Delivery Service, Howl's Moving Castle en Steamboy (om maar wat voorbeelden te noemen) is het ook heel erg prominent.

Nou, daar klopte alvast geen zak van. Gelukkig maar .

Oshii is toch op zijn allerbest als hij gewoon lekker de tijd neemt om een melancholisch sfeertje neer te zetten. En daarvoor is het bronmateriaal van Hiroshi Mori echt perfect. Kawai kan weer uitblinken, Oshii zijn dromerige, filosofische verhaaltje met vertellen. Ook de unieke combinatie van stijlelementen (Ierland in de toekomst, waar onsterfelijke koters in bi-planes elkaar het leven zuur maken, hoe verzin je dit?) past precies in het bekende straatje van Oshii.

Had aanvankelijk een beetje moeite met het verschil tussen de karakters en de omgevingen. De eerste steken toch wel een beetje flets af tov de decors (vooral de binnenlocaties). Maar daar raak je al vrij snel aan gewend en vanaf dan is het gewoon weer puur genieten.

Niet zo in-your-face schitterend als Innocence, maar in zijn eigen kalm voortkabbelende soort weer een absoluut juweeltje. Nu nog een DVD met een perfecte audiotrack zodat Kawai en de birds lekker surround door de huiskamer kunnen zweven.

4,5*

Geen gemakkelijke film. De Japanners blijven wel grootmeesters in de animatiefilm, of het nu voor kinderen of zoals deze, voor volwassenen is. Perfectionistisch uitgewerkt met aandacht voor ieder detail : de hobbel in de weg, de verlichting van de straatlampen. Echt wel ongelofelijk hoe ze dit allemaal voor elkaar krijgen.

De existentialistische boodschap daarentegen blijft moeilijk te doorgronden en mijmert over de cyclische natuur van het bestaan. Er worden luchtgevechten gevoerd maar in feite is de wereld waarin de film zich afspeelt geen wereld in oorlog. Enkele "warfare companies" bestaan enkel om de mensen de illusie van vrede te geven. Indien de mensheid te ver van de realiteit van oorlog zouden komen, dan zouden ze opnieuw in oorlog vervallen. Het is een trage, soms zelfs saaie film, maar omhuld door menselijk mysterie in de vorm van de "Kildren", die eigenlijk klonen zijn .

Sky Crawlers is een uitdaging, maar wie er open voor staat, en wie zich de moeite wil doen om eens na te denken (ja, moeilijk hé!) zal niet ontgoocheld zijn.

Mooie film met veel diepgang. De animatie is echt prachtig, maar ook hier doet de 2D/3D combinatie een beetje vreemd aan. Dat had ik eerst bij Innocence ook, dus dat is wellicht als ik deze film nog een keer zie, ik er al meer aan gewend ben. Sommige 3D objecten zagen er haast te echt eruitzagen. Dat is een beetje een kwestie van smaak, ik vind het toch wel fijn als een tekenfilm echt een tekenfilm blijft. Aan de andere kant zagen de shots van de kust vanuit een vliegtuig gezien er soms weer erg computerachtig uit. Op zich heeft het niet de kijkervaring kunnen verstoren, dus ik til er zeker niet zwaar aan.

Wat ik wel een beetje jammer vond was het ontwerp van de karakters en met name de kapsels. Dat had naar mijn smaak wat gedetailleerder mogen zijn. Ik vond de beelden toch wel een stuk anders dan bij Shinkai, ik heb het idee dat die veel meer alle kleuren van de regenboog in een shot wil laten zien. Dat gebeurt hier ook wel, maar toch iets meer met de handrem erop, want je ziet het niet aan de lopende band. Waarbij ik overigens geen conclusies wil trekken dat ik dit of juist Shinkai mooier vind.

De muziek is geweldig en draagt bij aan de sfeer. De hond was er weer, altijd leuk, al was hij ook hier niet zo vertederend als in Innocence. Voorlopig 4* met wellicht meer na herziening.

Wat werd er overigens ontzettend veel gerookt in deze film.

Sterke Oshii.

Minder filosofisch dan een Innocence, gelukkig. Ik zeg trouwens met nadruk minder, want een filosofische ondertoon is zeker aanwezig. Maar dit was er eentje die me wel beviel. Er hangt een fijn sfeertje, de muziek is goed (alleen dat aftiteling nummer had niet gehoeven), de animatie mooi (vooral de scènes in de lucht zijn schitterend) en het bleef constant boeien. Alleen de personages zagen er bij vlagen wat minder mooi uit.

4*

Edit: Het zijn ook van die kleine dingen die mij dan met een bepaald gevoel achterlaten. Een eigenlijk niet uit te leggen gevoel. Enigszins zwaarmoedig, kil wellicht, maar ook onder de indruk en mooi. Zo'n scène na het bowlen of de ijzige stilte voor de aftiteling. Oog voor bepaalde details. Het komt waarschijnlijk doordat ik niet onmiddelijk in de film gezogen werd, dat ik 4* wil geven, maar 4.5* lijkt toch slechts een kwestie van tijd.

Erg beklemmende film was dit en wat een werk heeft Oshii hier weer geleverd. Geweldige detaillering, subtiliteit, opbouw en prachtige gestileerde beelden maken het een waar genot om naar te kijken.

De film zelf komt rustiger over dan bijvoorbeeld Innocence, maar maakte evenveel indruk op mij. De stilte/kilheid in het verhaal, leegheid van het bestaan van de karakters en een filosofische ondertoon met betrekking tot de Kildren was bijzonder aangrijpend. Ongelofelijk dat je met een animatie dit weet te bereiken! Het bewijst maar weer dat de Japanners op dit gebied op eenzame hoogte staan.

Nauwelijks actie op een paar "dog"-fights na.
Uitermate zwaarmoedig en donker qua toon.
Deed mij een klein beetje denken aan het ook zo door mij hogelijk gewaardeerde "Patlabor 2".
Voor de ware van liefhebber van intelligente anime echter een must-see!! Ik ben hier zeer van onder de indruk.
Af en toe ook intrigerende mengeling van animatie met CGI.
Meesterwerkje!

Sukai Kurora.

Sky Crawlers een film over Kildren, mensen die niet ouder kunnen worden. Kildren worden in deze Oshii ingezet om oorlog te voeren in de lucht. Tegen wie of wat doet er niet toe, boven de wolken aan de oorlog is hun boterham.

Verwacht echter geen explosieve actie cinema met een zwaar randje, eerder een grauw drama en gevechtsvliegtuigen met een filosofische rand. Uiteraard dan ook wel Oschii eigen, maar van een man met zo veel verschillende stijlen, weet je het maar nooit.

Wel erg wennen was het voor mij. Ik kon in eerste instantie erg moeilijk in de film komen, maar dankzij een aantal fantastische scenes in de lucht en veel mooie shots ondersteund door een erg toffe soundtrack werd ik langzaam in de film gezogen.

4.5*

Behoorlijk hoge cijfers voor zo'n matige, pretentieuze film.