Hazard (2005)

Chaotische, rauwe, over the top en vrij deprimerende film.

Desondanks en misschien wel daardoor toffe film. Sono heeft me tot nu toe nog geen enkele keer teleurgesteld en dit was weer een fijne film terwijl hij elke keer weer een ander genre aansnijdt.

Aktie drama is overigens niet een goeie classificatie. Misdaad/Drama is beter.

De trailer en bovenstaande synopsis beloven veel goeds. Daarbij komt nog kijken dat Jô Odagiri een erg fijne acteur is in mijn ogen. Ben er erg benieuwd naar de film, binnenkort maar even een zoekactie naar deze flick beginnen.

Vandaag binnen gekregen en direct bekeken. 'Hazard' bleek inderdaad veel goeds te zijn met leuke personages. Visueel sterk, qua verhaal iets minder. Het verhaal is namelijk op sommige momenten wat onrealistisch en lastig te volgen.

Er zaten een aantal zeer leuke en memorabele scènes in. Mooi kleurgebruik en goede audio keuze. Erg sfeervol filmpje. Odagiri speelde weer eens erg goed en datzelfde kan over Jai West worden gezegd.
4,0*

Ik kan me wel vinden in de resencie van Dopke, Voor mij was het overacteren van de hoofdpersonen en de ongeloofwaardigheid van het verhaal echter dermate irritant dat ik op een nog lagere beoordeling kom. Ik voelde me weinig verbonden met de personages en sommige gebeurtenissen sloegen nergens op. De richtingloosheid van het geheel maakte het soms ook erg saai. Ik heb zelfs 2 of drie keer een klein stukje doorgespoeld (doe ik nooit!)
Het probleem zit hem er volgens mij in dat Sono het waarschijnlijk allemaal niet heel erg realistisch heeft bedoelt. In zijn twee andere films die ik heb gezien is er sprake van een soort magisch realisme waarin onverklaarbare zaken de motieven beinvloeden van de hoofdpersonen. Ook hier speelt hij met een dikaangezette setting, vage motieven en hysterische personages. Alleen vind ik de uitwerking hier een beetje onvolwassen en weinig origineel.
Op een gegeven moment hoopte ik dat Shin in een soort droomAmerika terecht was gekomen, maar dat bleek toch niet zo te zijn.
De wereld die Sono hier laat zien mist dus te weinig ingrediënten om het een geslaagde op zich zelf staande fantasie wereld te laten zijn, maar mist weer het realisme om het een geloofwaardig drama te laten zijn.
Ik kom erg laag uit, 0,5* maar wellicht dat ik er later milder over denk.

En ik begrijp Dopke en Querelle dus ook

De film begon asociaal, met een porsi brutaliteit, naïviteit, om vervolgens bijna iedereen die men tegenkomt, te domineren en alles berooft. Inderdaad onvolwassen gedrag, daardoor zijn de motieven mij wel duidelijk, alles moet gratis zijn. Het gedrag vond ik bij vlagen wel grappig, zoals bij die verliefdheid zomaar een stomp in de maag geven bij zijn maat, whaha!
Of continue dat ge-whowhowho! als ze weer wat geflikt hebben, kinderachtig leuk toch.
Je krijgt verder het gevoel dat je naar 'niets' aan het kijken bent wat ook de bedoeling is, maar vooral naar macht spelletjes. Toch wordt er ook genoeg rust genomen zodat wij op adem kunnen komen. Misschien komt het allemaal niet realistisch over, dit soort dingen gebeuren helaas eenmaal.
De bewegelijke hand-camera incluis pixels geeft nog eens een extra ruwe sfeer mee, soms extra donker en met mooie kleur tinten.

Na zo'n 80 minuten had het wel weer voorbij mogen zijn waardoor de verveling ineens insloeg. Maar vóór die tijd had ik een stevige 3.5* op zak. Het einde was dan wél weer prima.

3.2*

Het einde was eigenlijk nog het best. Hij moet gewoon lekker films in Japan blijven maken.

Met Hazard serveert Sonno weer een bijna onnavolgbare film. Van het reciteren van Whitman (op een wat ongepaste manier, heerlijk) tot extatische overvallen. Alles handheld geschoten, met een grove korrel (Dead End Run stijl). Filmt straalt een kinderachtig anarchisme uit en verplaatst zich daarmee perfect in de wereld van de protagonist(en). Shin als verloren puppy in een wereldstad, die hij ervaart als een weerwar van emoties. Droom- en koortsachtig weet de camera de personages maar net bij te houden. Qua thematiek vond ik het gevoelsmatig aansluiten bij de films die ik van Kyoshi Kurosawa zag, en het einde had wat weg van dat van Akarui Mirai en liet me verbijsterd en bevrijd achter. Fatalisme, anarchisme en dromen. En dat daar wat vooroordelen en uitvergrote types bij te pas komen vond ik in dit geval alleen maar meewerken aan de gekte.

(Edit: Querelle: dat ik zulks levenstijl niet perse goedkeur en dat bepaalde personages me in het echte leven niet zouden aanspreken staat toch wel buiten de film zelf.)

Ook bij mij kwam Akurai Mirai boven tegen het einde, maar vooral ook Oretachi no Sekai, Hazard is nog net niet zo onvolwassen (op een positieve manier, zie mijn stukje bij die film) als die laatste en viel ook niet zo rauw op mijn dak als die film, maar thematisch zijn er veel overeenkomsten. Een soort coming of age-film maar dan op de a-romantische (of eerder anders romantische misschien), fatalistische manier. Je afkeren van het uitgestippelde leven en een fantasie over iets anders.

Ik ben minder enthousiast dan danuz omdat ik Querelle ook wel een beetje begrijp. De dik aangezette figuren gaan soms ook irriteren en het ruwe New York is bij vlagen wel een soort bizarre droom van een New York, maar ik vind de film daarin niet consequent genoeg.

Maar zeker een 3.5*
(en mijn 1700e stem!)

Kon hier maar bar weinig mee, duidelijk niet mijn ding. Ik stoorde me vooral aan die richtingloosheid van de film, die Querelle ook al aanhaalt. Het ging voor mijn gevoel nergens naar toe. Of in ieder geval niet naar een plek waar ik vol enthousiasme naar heb kunnen kijken. Ook de karakters deden me bijzonder weinig, ze voelden nogal leeg en stereotypisch aan en gingen me vooral nogal snel irriteren. Vond de grauwe toon die Sono af en toe neerzet nog wel geslaagd en ook lukt het hem prima om een chaotische sfeer neer te zetten. Maar het ging me allemaal erg snel vervelen.

1,5 sterren.

In alle stukjes hier, positief, negatief of er tussenin staan elementen die ik herken en onderschrijf. Kom ergens halverwege uit - of eigenlijk toch wel lager. Film komt vooral op mij over als een beginnerswerkje en niet van een "gearriveerd" regisseur: niet zozeer richtingloos als wel vol slordigheden mislukte (gezochte) lelijkheid. Kom evenwel geen enkele originele invalshoek tegen, toch een groot bezwaar.

Snap wel dat de vorm goed past bij de belevingswereld van de hoofdpersonen (dat werkt ook wel redelijk goed), maar misschien niet genoeg bij de belevingswereld van een bijna 40-jarige vader. 'This is Fucking New York City Man!' - pief paf poef Daar win je bepaalt geen originaliteitsprijs mee. Vond de voice over van het meisje ook ronduit irritant. De aantiteling is nog het beste eigenlijk. Ik ging er even voor zitten, omdat de grove korrel bij mij aangename herinneringen aan Korine opriep.

Mijn 3e Sono

En meteen de beste! Na Ekusute en Jisatsu Sakuru was ik al redelijk weg van deze regisseur, maar nu kan het al helemaal niet meer op. Geweldig sfeervolle, vrij komische en zeer vlotte misdaad film, die op prachtige wijze de radeloosheid van Shin neerzet in een 'nieuwe wereld'. Bijna dromerig, onwerkelijk, erg lastig uit te leggen, sowieso niet bijster serieus allemaal. Dankzij de dynamische cameravoering in combinatie met de veelal groene tinten, levert het een bloedmooi filmpje op.

Komedie zou hier ook niet mis zijn bij de genre aanduiding, de personages zijn overdreven, de situaties minstens zo erg, vooral het eerste uur toch best kunnen grijnzen door enkele momenten. Tegen het einde wordt het net wat grauwer. Het was al een vrij kil gebeuren, maar dan gevult met enkele energieke momenten en personages, dat pakte constant zeer goed uit.

Kan me niet echt plaatsen in de slechte commentaren hier, ik heb van elk shot kunnen genieten. Het voortkabbelende verhaaltje, die inderdaad maar doet waar het zin in heeft, past hier perfect. Het gaat namelijk precies samen met het al hetgeen dat er gebeurd in Shin's 'nieuwe leven'. Geen recht pad, maar zich gewoon laten leiden door alles om hem heen.

Gaaf filmpje, die wel wat minder is dan de eerste Sono die ik zag (Cold Fish).

De film kent een heerlijk dromerig sfeertje en glooit wat op en neer. Op een gegeven moment dreigt het wat te veel te kabbelen en nergens heen gegaan, maar eigenlijk vangt Sono dat op het juiste moment op met een kanteling.

De personages zijn aardig, alleen Lee vind ik wat te makkelijk. Acteurs zijn verder niet zo heel sterk, en dan met name die Amerikanen niet , die eigenlijk alleen maar totaal over de top aan het blaten zijn de hele tijd. Dat geroep over 'America man yeah' had ik na een tijdje wel door, beetje dubieuze gevoelens daarover, want het past wel gewoon ergens in de types die er worden neergezet.

Zitten heel wat hele gave toffe scenes die blijven hangen, met name de openingsscene en die in de Jazz-club zijn echt geniaal Die laatste scene trekt hem net naar een kleine 4* denk ik.

Sono heeft het na de teleurstellende Suicide Club bij me goedgemaakt met deze film. In het begin lijkt de film erg vervelend te zijn door al dat overdreven gejuich van die hyperactieve Jappen, maar uiteindelijk word de film wel al snel beter. Deze keer vind het niet plaats in Tokyo, nee, ditmaal gaan we naar New York. De film zelf is wel erg mooi geschoten vind ik en het oogt ook verdacht veel als een documontaire en is ook heerlijk geflipt en flot. We volgen de Sullige naive Shin die daar in Amerika de scheve Japanse maatschappij wil ontvluchten maar in New York is het ook niet zo sympatiek, waarschijnlijk nog erger. Hij word in een fractie van een moment al gouw beroofd, beledigd, als vuil behandeld door taxichauffeurs en noem maar op. Dit is zeker een misdaadfilm met een scherp humoristisch randje en alles gaat al helemaal los waneer hij nog 2 van die Jappen ontmoet.

En die maken er een zooitje van en lijken nu dit keer de Amerikaanse maatschappij terug te pakken terwijl ze de Japanse zijn ontvlucht. Toch zag ik ook op een een of andere manier hier een link naar de 2de wereldoorlog, van hoe hatelijk de Jappen en de Yanks nog zo tegenmekaar zijn. Komt natuurlijk door die oorlog. Het verhaal word overgens deels verteld door een klein poetisch meisje, waarschijnlijk het zusje van Shin.

Ik heb ook krom gelegen van die ijscokarscene en die scene waarbij Shin (inmiddels al door die jongens sterke zelfvertrouwen heeft geleerd) die 2 gangstas die hem beroofd hebben een koekje van eigen deeg geeft is ook fantastisch!!! Het einde was ook mooi, door zijn verblijf en leerprocessen in New York was hij, bij zijn terugkomst in Japan geen Mr. Nice Guy meer.

Erg fijn filmpje, prachtig geschoten en bijna realistisch.

4,0*