Rwanda, les Collines Parlent (2005)

Morgen is het inmiddels alweer 15 jaar geleden dat de ellende begon in Rwanda... Deze Belgische documentaire draait om gerechtigheid en vergeving. Genocideplegers worden gehoord, en degenen met familieleden bij de rechtbank hebben geluk, anderen, zonder wroeging zullen voor de rest van hun leven in de gevangenis door moeten brengen.

De pijn van de overlevenden is goed zichtbaar. Een opa wiens kleinkinderen zijn gevonden met ingeslagen schedels staart slechts voor zich uit wanneer hij zich realiseert dat hij nooit zeker zal weten wie zijn kleinkinderen heeft vermoord, en dat de waarschijnlijke dader zal worden vrijgesproken omdat 4 familieleden van hem bij de rechtbank werken. Een vrouw schoffelt met haar laatste krachten bonenplanten weg, die zijn geplant op het graf van haar vader, respectloos om daar groente te verbouwen, zegt ze tegen de boer.

Het is lastig om schuldigen aan te wijzen, zelfs een poging tot verzoening tussen een man die zijn eigen broer de schedel heeft ingeslagen en de weduwe van de vermoorde man wordt serieus overwogen.

Over de rol van het westen wordt geen woord gerept. Ik vind dat een aantal dikke nekken uit het Westen die hebben besloten terug te trekken en niet verder in te grijpen ook een roze pakje aan hadden mogen doen om zich te verantwoorden voor één van de grootste misdaden tegen de menselijkheid ooit.

Veelzeggende docu.

1e ziening van Rwanda, les Collines Parlent.

Mooi inkijkje in de onmogelijkheid om zelfs maar iets dat lijkt op een bevredigend einde te breien aan genocide.

Vriendjespolitiek, de uiteraard helse opgave om enige bewijslast rond te krijgen, getraumatiseerde slachtoffers icm daders zonder ook maar het begin van berouw (die tegenstrijdige verklaringen afleggen om elkaar vrij te pleiten).

Met name één van deze laatste figuren, in feite de hoofdboef vd film, haalt het bloed onder je nagels vandaan.

Die volkstribunalen, een leuk idee...