Gruz 200 (2007)

Uitermate zwart beeld van de communistische heilstaat op z'n laatste tenen.
Film is ongeveer net zo "vrolijk" makend als Irreversible, Repulsion of Martyrs.
Kortom: Gitzwart maar het komt aan als een vuist in je gezicht.
Meesterwerk!

Als ik de beoordelingen hierboven lees, dan vraag ik me af of we het wel over dezelfde film hebben........? Geen verhaal, geen lijn en de humor was ver te zoeken. Deze film vergelijken met Irreversible, doet m.i. Irreversible veel te kort. Maar ach, smaken verschillen.

Hij word toch niet vergeléken met Irreversible, er word alleen geschreven ''net zo ''vrolijk'' makend als...'', en dat klopt ook want erg vrolijk word je er niet van.

Idd, erg vrolijk werd ik er niet van. Maar dit kwam niet door het ongemakkelijke c.q. walgelijk gevoel, zoals ik dat bij Irreversible heb ervaren, maar meer door de kwaliteit van deze film. En ondanks dat ik in de minderheid ben, blijf ik deze film amateuristisch vinden.

Vanmiddag maar aangeschaft.

Van de regisseur van "Of Freaks and Men" en "Brat", dus mijn interesse was gewekt!

Was zeer verrast en nog waar gebeurd ook.

De makers weten zo'n treffende vervallen sfeer weg te zetten, zoals ik me het communistisch blok in zijn laatste jaren wel voor me zie. Rauw, zwartgallig en nergens een vleugje optimisme te bekennen. Qua verhaal vond ik sommige aspecten nogal rommelig verlopen. Het was me soms niet echt duidelijk wat bepaalde personages in het verhaal deden. De film had wat mij betreft nog wel iets langer mogen duren om er echt in te komen.

Fantastische film. Intrigerend grauw.

Balabanov
Na twee films gezien te hebben die ik nog niet helemaal kon plaatsen, maar waarin de zwarte humor en het cultuur pessimisme al duidelijk zichtbaar waren, uiteindelijk deze film maar eens bekeken. En hier gaan dan ook eindelijk alle registers open. Keihard, ontluisterend en grappig. Eigenlijk jammer dat er nog wordt vermeld dat dit op ware gebeurtenissen is gebaseerd. De felheid en absurditeit van het geheel werkt ook, en zelfs beter denk ik als het gepresenteerd wordt als een verzonnen verhaal. Dat het er aan het eind van het communisme in de Sovjetunie zo aan toe ging wil ik best geloven. Maar de film heeft een vorm en een sfeer die de realiteit ontstijgt. Dan wil ik niet horen dat dit allemaal echt is gebeurd. Doet een beetje afbreuk aan het statement en het beeld wat Balabanov hier geeft.

Maar laat ik dat de film maar vergeven. Want ik heb echt met verwondering en een plezierig soort afgrijzen naar deze film zitten kijken. De professor had misschien iets meer duidelijk geplaatst kunnen worden in het geheel, maar dat was misschien ten koste geweest van de scherpte en de opbouw van de film. En hij was zeker een boeiend personage die de gebeurtenissen in een breder perspectief plaatste.
De discussie over god en de bizarre gebeurtenissen in het appartement van de inspecteur waren wel de hoogtepunten. Echt toffe film dit.

Snel de rest ook zien van Balabanov.

Bizarre film. Ik weet niet of er een ander woord voor is. Grappig vond ik hem zeker niet. Misschien nog maar eens kijken.

Gezellige familiefilm voor de zaterdagavond (wel eerst je gezin vol gieten met wodka).

Inderdaad echt een dijk van een Russische film en ook eerste Balabanov die ik heb gezien. Ik ga snel meer van hem opzoeken, al is de rest weer eens OOP. Maar dit was echt een meesterwerk. Om te beginnen, de armoe en de typische grauwe Oostblok sfeer straald er weer lekker vanaf en de regiseur heeft dat ook echt op de meest cynistische wijze neergezet. Op de achtergrond van het fictieve (?) dorp Leninsk gebeuren of zie je vaak de meest stereotype dingen voorbij gaan en word het ook afgeschilderd als een troosteloos gat. (...."waarvan er 26 lijkkisten van Cargo 200 in Leninsk zijn aangekomen, en dat is al behoorlijk wat") Van het begin tot het einde sleept de regiseur je mee in een meevoelende sfeer en hij weet op een een of andere manier de armoede en de chaotische rommelige grauwe achtergronden op een kunstachtige wijze neer te zetten waardoor het de kijker toch behoorlijk facineerd. En echt alles is er armoedig in Cargo 200 en het word juist zo extreem dat je er als kijker gewoon bijna om kan lachen. De figuranten zijn ook schitterend en het plot word ook aan alle kanten uitgerekt alsof het een soort Mozaik vertelling is.

En ja waar moeten we beginnen. Om te beginnen die hele scene bij die Wodka stoker Aleksey. Echt GEWELDIG!! Hoe die daar op zijn afgelegen boederijtje zit met een chagerijnige vrouw, een lompe Vietnamees en een gestoorde zondeling Colonel Zhurkov. Waar dan ook 2 bezoekers komen. De eerste is dan Artjom, prachtige serieuze vent overgens die samen met die boer een wodka orgie houd terwijl hij moet wachten op zijn auto, en het leuke is: hij komt er gewoon nog goed vanaf, de 2de bezoekster niet. Dan hebben we het over Angelika, die samen met een bekende van hun Valera daar strand. En de zwaargestoorde Zhurkov heeft het op haar voorzien, en dat is voor haar een ware nachtmerrie. En het gaat er extreem aan toe, heel extreem dat zo nu en dan Irreversible nog wel kan doen verbleken. Dit is nog even een paar stappen meer. Echt alle manieren en ideeen om iemand te kwetsen en te pijnigen lijken hier wel aan bod te komen. Agent Zhurov valt ook onder de categorie, de meest gestoordste personen op het witte doek. En dat is nog een politieagent ook. Het gekke is dan nog dat de extreemheid nog op een komische manier kan worden geuit ook. Die moeder bv van Zhurov zit bv lekker tv te kijken terwijl haar zoon even een meisje verkracht en misbruikt in de slaapkamer, al word het naderhand nog wel even meer dan misbruiken.

Ook de industriele shots zijn fantastisch en lijken ook een beetje uit het niets te komen. Vooral die geluiden erbij. En zag ik daar ergens nou de kerncentrale van Chernobyl?

Gewoon een voltreffelijke Russische film waar je maar de humor van moet inzien. Cynisme en botheid op zijn best.

5,0*

Vrolijke ongecompliceerde Russisch blijspel over de nadagen van de Soviet Unie. Al het moois van dit tijdperk passeert de revue. Corruptie, vrouwenhandel, alcoholisme, gestorven soldaten en industriële vervuiling. Balabanov weet het allemaal te combineren tot vrolijke vertelling. NOT!

4*

Dacht dat je deze allang al gezien had.

Tweede film die ik van Balabanov zag. De andere is het latere Kochegar (2010) en deze wijkt daar thematisch niet zoveel vanaf. Beide films zijn zwartkomische films over de Sovjet Uinie en Rusland in een verwarrende periode. Benaderd als een verhaal wat eindeloos door mensen is doorverteld en steeds grootser en bizarder wordt, maar ondertussen een behoorlijke kern van waarheid bevat. Moderne mythes. Verwerkingsverhalen misschien wel. Al is dat woord eigenlijk veel te sentimenteel. en is dit eerder een snoeiharde afrekening. Deze film gaat over de periode tussen de dood van Brezjnev en voor Gorbatsjov (die samen met Jeltsin nog even op TV is) toen de Sovjet Unie eigenlijk even nauwelijks geleid werden (er werden twee stokoude opvolgers gekozen die binnen heel korte tijd ook weer doodgingen voordat de veel jongere Gorbatsjov het mocht doen) en de Sovjet Unie aan het vastlopen was.

Deze film is nog net wat beter dan A Stoker. Die film legt de komedie er wat dikker bovenop dan deze. Deze komt daardoor net wat steviger aan en bevat ook echt de betere scenes (bijvoorbeeld die discussie over God aan de tafel van de illegale stokerij).

Het wakkert mijn nieuwsgierigheid naar de (vooral latere) films van deze man behoorlijk aan want ik vind de manier waarop hij de recente geschiedenis benaderd heel bijzonder en erg vermakelijk.

4.0*