Die Bleierne Zeit (1981)

Indrukwekkend portret.. Nu weer actueel ivm PF en F vd G

Je bedoelt Volkert? Heb je vorige week (donderdag ofzo) netwerk gezien, een reportage over een ex-RAF terrorist die ook een hele tijd in hongerstaking was geweest. God wat was die man maf zeg, echt hilarisch

Uiteraard; heb al een aantal documentaires van die tijd gezien.. bijna ongelooflijk hoe de politie toen optrad! Deze film is daar een aanklacht tegen.. Vooral erg mooi door het zuster-aspect..

Maar goed. Deze film is bij herziening wel behoorlijk gedateerd. Een behoorlijke voorkennis van de RAF-beweging is wel noodzakelijk, anders is het echt onbegrijpelijk.

Ook de casting is een probleem, vooral als tieners. Het lijkt me wel dat je een paar actrices opspoort die op de huidige dames lijken.

En dan nog de overbodige scenes die opvallen. Zoals een totaal nutteloze bal-scene.

Nee, dit mag de naam Europese Klassieker niet dragen (zoals de NRC beweert). Schande.

Hele kleine 3 sterretjes, worden het.

De film doet z'n titel in ieder geval eer aan, een loodzware film. Eigenlijk niet zo geschikt voor een mooie zwoele zomeravond, maargoed...

Nogal paradoxaal misschien, maar de film laat zowel teveel zien als te weinig.

Te veel, omdat een aantal scenes helemaal niks noemenswaardigs bijdragen aan de film. Dat Marianne geen jurk aan wil, prima. Maar daarna zijn de beelden van het bal waar ze toch een jurk draagt volstrekt irrelevant.
En waarom moet de - indertijd erg actuele en veelzijdige - abortuskwestie zo nodig even worden aangestipt, terwijl er verder niks mee gebeurt? Onzinnig.

Te weinig, omdat het wat en waarom van de (mis-)daden van Marianne nauwelijks aan de orde komt. Hierdoor vind ik het erg moeilijk om binding met haar te krijgen en daardoor begreep ik ook de moeite niet zo goed, die haar zus voor haar deed.

Het helpt waarschijnlijk om de geschiedenis rond de RAF in het Duitsland van de jaren '70 te kennen, aangezien deze film hier duidelijk mee wil associeren, zonder daar (wellicht om politieke redenen?) rond voor uit te willen komen. Ik ken die geschiedenis maar een heel klein beetje, dus dat helpt niet zo veel.

Het nadeel hiervan is, dat de film hierdoor erg tijdsgebonden is en ik vrees dat in de loop der tijd, wanneer steeds minder mensen nog het RAF-verhaal in hun geheugen hebben zitten, de film steeds onbegrijpelijker zal worden en uiteindelijk niet zal kunnen overleven als waardevol tijdsdocument.

Er zal dan wellicht alleen nog een aardig drama te vinden zijn in de relatie tussen de twee zussen, maar dat vind ik dan toch te mager.

2,5*

Ik vind een prachtige film, waar inderdaad voorbereidend werk moet plaatsvinden wil je het RAF verhaal begrijpen. De hoofdpersonen spelen hun rollen uitstekend. Het verhaal wordt traag verteld. Prachtig tijdsbeeld.

Wel zitten er in de film behoorlijk wat schoonheidsfoutjes, zoals de scene in Italie waar alle mensen op de set naar de camera staren als de hoofdpersoon weg loopt uit het restaurant.

Op het eind van de film groet de mevrouw die naar buiten loopt de cameraman/vrouw met een knikje. Erg jammmer.

De film vind ik goed genoeg voor een 4,5. De belangrijkste reden hiervoor is de geloofwaardigheid van interactie tussen de spelers en het prachtige tijdsbeeld.

Een aanrader.

Film die voornamelijk leunt op het krachtige spel tussen Jutta Lampe en Barbara Sukowa. De rest van de cast is behoorlijk pover.

Die Bleierne Zeit is niet alleen een aanklacht tegen de behandeling van de eerste generatie RAF terroristen in de Duitse gevangenissen. Het is vooral een psychologisch spel, zusterliefde en hoofdzakelijk het verliezen dan wel hervinden van idealen.

De film heeft zeer sterke momenten (Lampe die een strop knoopt en omdoet bijv.), maar is ook zeer afstandelijk. Wellicht door de onkunde van de twee hoofdrolspeelsters daadwerkelijk menselijke en sociale contacten te blijven behouden? En hier en daar scenes die pas later begrijpelijk worden, alhoewel ik toch her en der m'n wenkbrauwen had opgetrokken (zoals die bal-scene waar FK al naar refereerde).

Zeer interessant doch met enige gebreken. Ook de NRC dvd heeft gebreken, kwaliteit is pover, bij de aftiteling bleek waarom, een transfer van een video (?) van een tv-uitzending uit 1987...? Tja, spijtig.

Sterke film.

Misschien niet als je de omstandigheden voor het handelen van de RAF niet kent, dus mensen van 35 jaar of jonger zouden eigenlijk eerst even de redenen van de "terorristen" moeten opzoeken in een geschiedenisboek of -site. Men was tegen het materialistisch/kapitalistische systeem wat volgens hen veel slachtoffers kent.

Het gaat om het protest van de Baader-Meinhof Groep en de uiteindelijke gevangneming van een deel van deze groep. Verschillende hebben zelfmoord gepleegd, zo was de officieële reden wat altijd ontkent is door Irmgard Möller (eerste generatie) die nog in leven is.

Zoals ik al schreef is het een sterke film met een maatschappij kritische boodschap, goede acteurs die hun vak verstaan en de krap aan 2 uur waren om voor ik het wist.

Hernieuwde kennismaking met deze boeiende film van Von Trotta (haar beste ?) over de relatie van twee zusters, die na hun studietijd tegengestelde karakterontwikkelingen ondergaan. De gedweeë Marianne radicaliseert, terwijl de van nature opstandige Juliane een stuk rustiger wordt.

Film is erg tijdgebonden, want je moet het toenmalige maatschappelijke klimaat beleefd hebben om het verhaal volledig in zijn context te kunnen waarderen. Gedurfd ook, omdat de publieke opinie (verpersoonlijkt in de film door Rüdiger Vogler) ten tijde van het uitbrengen van deze film weinig sympathie kon opbrengen voor de Baader-Meinhof groep vanwege de uiterst gewelddadige wijze, waarop die een revolutie wilde ontketenen.

Fraaie rollen van de wat bezadigde maar intern verscheurde Jutta Lampe en de explosieve Barbara Sukowa.

In ieder geval reden genoeg om de films van Von Trotta en Fassbinder de komende tijd aan een herziening te onderwerpen.

Film over de Baader- Meinhof groep (R.A.F) zonder dat deze naam ook maar één keer genoemd wordt.

Erg goed acteerwerk van vooral de beide zussen.

Het geeft een prima tijdsbeeld.

Eigenlijk had ik verwacht dat de film van latere jaren 80 is, maar schijnt echt uit '81 te komen

Sterke film. De band tussen de twee zussen is de essentie van deze film.

Het tijdperk waarin de film zich afspeelt maakt duidelijk waarbij Marianne betrokken is. Haar extreem, meer dan politieke overtuiging en de gevolgen die ze er van draagt is het enige in haar bestaan, terwijl Juliane opgezadeld zit met heel wat onuitkombare problemen tengevolge de houding van haar zus.

De flashbacks die in de film vertoond worden bestaan uit momenten uit hun jeugd, ook al zijn het maar eenvoudige gebeurtenissen, die toch weer de band tussen Marianne en Juliane weergeven. Best passend vind ik.

"Die bleierne Zeit" is een film die me tot de laatste seconde heeft geboeid.

Jutte Lampe, nog terug te vinden in de films van von Trotta, heeft de zwaarste rol en laat ook de beste indruk.

Tweede von Trotta die ik zie, die kwa thema behoorlijk lijkt op Katherine Blum, en wederom kan het me niet echt bekoren. De keus om het vanuit het perspectief van de zus te vertellen is gewaagd maar had best interessant uit kunnen pakken. Jammer genoeg komt de relatie tussen de zussen nooit van de grond, waarbij de flashbacks ook zeker niet helpen. Die missen hun doel volledig, en het helpt niet dat de jongere versies in de verste verte niet op hun volwassen counterparts lijken, minnetje voor de casting.

Vond de inbreuk van de RAF-zus op de relatie van Juliane en Wolfgang nog wel interessant maar dat komt ook niet helemaal uit de verf, en het einde met het verbrande jongetje, door de traumatische gebeurtenis getransformeerd in een soort Kevin/ Damien, had ook sterker gekund. Ik vermoed dat het moet tonen dat geweld tegen onschuldige familieleden van terroristen nieuwe terroristen kweekt. Maar ik vond het maar vreemd, het is ook nergens op gebaseerd voor zover ik kan vinden. Had liever gezien dat de film was gestopt bij de onwillige journalist die de dood van Marianne afdoet als oud nieuws.