Diva (1981)

Mooi vormgegeven, maar met een belabberd plot. Het verhaal ontspoort halverwege de film en de combi modern-klassiek pakt vaak niet goed uit. 2,5*

P.S. Ik wist niet dat Kees van Wonderen een blauwe maandag acteur was... Die hoofdrolspeler lijkt er in ieder geval sprekend op.
Ook met een jonge Dominique Pinon, de hoofdrolspeler uit Delicatessen (de clown), de acteur die in elke film van Jeunet een rol heeft.

Ja...ik dacht gisteravond dan een prachtige film te gaan zien n.a.v Zomergasten. Maar het ging eigenlijk helemaal nergens over.
Uitermate zwak verhaaltje. Mooi camerawerk dus dan maar 2 * daarvoor.

Had dan ook naar mij geluisterd.

Wat betreft je waarschuwing voor deze zwakke film heb je helemaal gelijk Kapp!

Maar met je tweede opmerking ben ik het minder eens. Kees van Wonderen lijkt niet eens op die operazangeres. Ik denk dat je met Yakubu van Ajax in de war bent.

hehe

Of had gewoon net als anderen "Felicia's Journey" op de BBC gekeken.

Meer van dit soort films op tv!!!

Wel eens de bewering gelezen dat Fransen niet zouden kunnen filmen. Het is wel een erg boude bewering. Maar bij het zien van Diva moet ik halverwege de film weer terug denken aan deze uitspraak. Het filmpje begint vlot met een aardig idee over een leuke grimmige verwarring tussen een gestolen zangstem van een operazangeres en het gestolen leven van een prostitué.

De haaiachtige ironie spreekt aanvankelijk niet alleen uit het verhaal maar ook uit een lekker agressieve montage en kleurrijke cameravoering. Het begint er alleen op te lijken dat de schrijvers van Diva halverwege het scenario, waarschijnlijk na een betalingsvoorschot, eerst zijn gaan genieten van heerlijk Bourgondisch eten met de nodige flessen wijn. Daarna moest het scenario nog even snel afgeraffeld worden met een aantal melig gemelijke oplossingen in een teruglopend tempo. Heel langzaam maar zeker verdwijnt uit de film een soort aangename zakelijkheid zoals sommige Amerikaanse filmers dat o.a. wel kunnen volhouden tot aan het einde van een film.

Jammer, de vondst dat een zangeres haar zangkunst niet wil laten reproduceren via een geluidsdrager vond ik zeer origineel en intrigerend. Het deed me denken aan die andere geweldige film met in het plot ook het opnemen van geluid. The Conversation van Coppola blijft gelukkig tot aan het einde wel op hetzelfde niveau als het al niet in de loop van de film steeds wat verder omhoog kruipt.