Toto le Héros (1991)

Eerst Mr.Nobodygezien, toen Le huitieme jour gaan kijken en nu deze. Beide films lijken uit Toto le héros voort te komen, en zijn wat mij betreft ook beter. Daarom is het een beetje lastig oordelen over deze film, want hier is het mee begonnen.

Een film met veel originele vondsten, mooie boem boem-nummer, toch kon het me niet overal even goed boeien, de scenes als kind zijn het beste. Die van de oudere minder, het kost moeite om te geloven dat het om dezelfde persoon gaat.

Behoorlijk leuke film weer van Jaco van Dormael, alleen de impact is na drie dagen toch wat minder dan Mr. Nobody en Le Huitieme Jour bij mij.
technisch is het natuurlijk een knappe film, zijn de acteer prestaties behoorlijk fris en is de soundtrack ook erg aanstekelijk(boum boum). Het verhaal zit in een leuke verpakking waardoor de film vlot wegkijkt, al liet het einde zich allang raden natuurlijk.

Sympathieke film

3,5*

Speels met heftige facetten. Van Dormael rijgt het ragfijn aan elkaar, net zoals de drie levensfases van Thomas die afwisselend voorbij sjezen. Energiek door z'n haarscherpe montage, innemend door enkele terugkerende symbolen en betoverend door een zo goed als perfecte timing. Met name wanneer er een vriendinnetje in het spel is. Een zielig moment zoals het bloedstroompje en de schattige bijrol van Celestin helpen wat dat betreft natuurlijk ook. Het liedje, de uitstapjes als geheim agent en het poëtische slot geven het nog eens extra cachet. Een vitale en hartverwarmende film.

Toto le Héros schiet ongelooflijk sterk uit de startblokken: ik was 100% gecharmeerd door het eerste kwartier. Het zag er verbluffend mooi uit (bv. dat schip over die mistige oceaan onder de sterrenhemel) en de film zit vol leuke vondsten (Jeunet heeft dus zeker en vast gekeken!). Zeker tijdens de scène waarin Trenets "Boum" gezongen wordt en de tulpen beginnen dansen op de muziek: zo naïef romantisch en onschuldig, zalig
Wanneer de focus steeds meer op de verbitterde oude man komt te liggen, zakt het verhaal wat mij betreft toch een beetje in elkaar. In elk geval werd het nergens zo mooi als tijdens het eerste kwartier en ik vond het verhaal absoluut niet ingenieus uitgewerkt. Jammer genoeg kreeg ik het gevoel dat Van Dormael vooral hoopte te scoren wegens zijn frisheid en speelse blik; iets wat de film absoluut overeind houdt, maar het had nog beter gekund. Daarom dus ook dat ik zijn volgende films - en zéker Mr Nobody - nog iets meer waardeer.

Hoe dan ook een heel fijne film die zeker en vast het bekijken waard is. Een 4* zat er aanvankelijk zonder blikken en blozen in, maar naar het einde toe smolt het toch wat weg tot een mooie 3,5*.


3,5*

Na le huitième jour en Mr. Nobody is dit mijn 3e Van Dormael. Verkeerde volgorde natuurlijk, al blijkt toch wel dat hij gebeterd is met de jaren. De film begint sterk met sterke regie en een mooi weergave van de wereld in het hoofd van Thomas. Gaandeweg weet de film niet goed meer waar naar toe en draait de film terug naar een hoogtepunt in een laatste dramatische gedeelte. Gelukkig maar, anders zag de film er helemaal anders uit. Ik weet wel dat het de bedoeling is om dit drieluik op telkens een andere manier weer te geven en op zich is Van Dormael daar heel goed in geslaagd. Alleen kon mij persoonlijk het midden gedeelte minder boeien. Qua opzet kan je dit vergelijken met Crazy Love van Dominique Deruddere. Beiden geven in de periode als volwassene een personage weer waar je niet echt sympathie mee kan hebben.

Toto le héros is niet mijn ding moet ik zeggen, al waren er wel delen die wel nog konden boeien. Het had er anders uit gezien als ik dit als eerste had gezien voor z'n latere films. Een slechte film is het ook weer niet natuurlijk.