The Damned Thing (2006)

Middelmatige aflevering, net als de vorige van Hooper (Dance Of The Dead) erg druk gemonteerd om het magere materiaal te verhullen. Het verhaaltje is redelijk, maar de uitvoering laat duidelijk te wensen over. Matige cast ook en, inderdaad, een erg slecht einde.

Ook ik ben het eens met de twee voorgaande berichten. Het einde was niet goed.Te afgeraffelt

Het is een aardig filmpje maar in tegenstelling tot Dance of the dead wat ik wel erg goed vond, vond ik dit verhaal een beetje rommelig. Het acteerwerk vond ik ook niet super. En dan vond ik Hoopers vorige deel in de MoH reeks toch vele malen beter. Jammer, de opzet was aardig er had alleen zoveel meer ingezeten als dit. Merkte dat ik snel afgeleid was. Kleine 3*

Nog steeds is Hooper niet in staat een film fatsoenlijk te monteren, maar in tegenstelling tot zijn gedrocht uit het eerste seizoen was de sfeer hier wél goed. Het verhaal heeft ook iets weg van een horror; zou Hooper soms bijles hebben gekregen van Carpenter met zo'n "In the Mouth of Madness"-achtig thema? Uiteraard nog zeker geen topfilm, daarvoor is met name het einde te mager, maar in ieder geval een voldoende: 3***.

Tobe Hooper is de draad een beetje kwijt. Dit stelt weinig voor. 1,5*

Grappig filmpje, al kan ik de foto maar moeilijk plaatsen.

Wel meer rechttoe rechtaan dan de andere MoH filmpjes. Nogal wat expliciete gore en verder een mysterieus verhaaltje over "The Damned Thing".

Film laat veel in het ongewisse wat het allemaal wat interessanter maakt. Ook het einde vond ik in dat opzicht wel leuk. De film mist nu de ongelofelijk idiote ontknoping met ditto verklaring die 90% van de horrorfilms ontsiert. Ik kan het niet missen.

Verder vond ik de montage niet meteen druk. Wél gebruikt Hooper eenzelfde techniek als 28 Weeks Later, waardoor er erg warrige camerabeelden gebruikt worden om een soort van wazigheid te creeëren voor de kijker. Onderstreept alleen dat deze techniek ook niet meteen wat aan een camera rukken is om die te doen werken. Waar het een geweldig effect had in 28 Weeks Later loopt het hier een beetje verloren.

Vond het verder niet geweldig storend. Heb Hooper nooit niks gevonden, gelukkig is hij z'n oude draad kwijt en heeft hij een nieuwe draad gevonden.

3.5*

Erg leuke film, met een redelijk verhaal. Flanery speelt zeer goed, maar wat mij stoorde was het camerawerk, het was precies rap, rap gedaan, maar in het begin had de film erg mooie camera-shots, alleen jammer dat het bergaf ging. Hooper heeft nog altijd na al die jaren hele vermakelijke films gemaakt, en nog in het genre van de jaren 80 horror films, dat ook deze had. Het einde was erg open, maar nog wel in de positieve zin. Een 3,5

Aardig filmpje, maar ook niet veel meer. Het camerawerk was matig, zeker op het laatst. Wel een prima verhaal en het gore in de film was goed. Voor een horrorfilm is deze zeker geslaagd!

3 ***

Weer een leuke film van Hooper.

Nergens zo goed als Dance of the Dead maar de film heeft zeker z'n momenten. Het begint allemaal lekker sfeervol, wat geinig gekloot ook met de camera. Helaas zakt de film daarna wat in, het sfeertje ebt wat weg en de spanning (voor zover die er in zit) zakt ook in. Maar gelukkig dat het eind weer op niveau is. Acteurs deden het aardig al sprong niemand er echt uit. Prima filmpje maar het middenstuk had beter gekend.

3*

Chaotische film... Slecht uitgewerkt waardoor het verhaal soms erg onduidelijk wordt.

2*

Hah lijkt wel Venom uit Spiderman 3 op die poster

Op Imprint na heb ik het volledige eerste seizoen van de Masters of Horror'-serie intussen achter de kiezen, en ik vond bijna alle films matig tot echt bedroevend slecht. Alleen de bijdrage van Carpenter was echt geslaagd, alle andere zogenaamde 'meesters' blonken uit in middelmatigheid. Niemand slaagde er blijkbaar in om de juiste ingrediënten bij elkaar te krijgen en daar een goede film mee te creëren. Ik ben geen kenner van het genre maar sta niet, zoals veel filmliefhebbers, a priori weigerachtig ten overstaan van horrorfilms. Maar als je de films uit deze reeks bekijkt zou je vanzelf enorm sceptisch worden ten aanzien van horror: vrijwel alle bijdragen missen datgene wat een film tot een goede film maakt - een visie, een sterk verhaal, een bepaalde look, overtuigende acteerprestaties en liefst ook nog inhoud, betekenis, of inzet. Nog vreemder is dat de 'Masters of Horror'-films vaak niet eens spannend, laat staan gruwelijk zijn: als zelfs dat ontbreekt, blijft er echt helemaal niets meer over. Verwachten de fans dan echt zo weinig?

In ieder geval was deze tweede van Hooper geen fijn begin van reeks twee. Eerlijk gezegd vond ik Dance of the Dead nog beter dan deze, en die stelde al niet veel voor.

The Damned Thing begint nog enigszins veelbelovend. Een mooie inleiding en een sfeervolle beginsequentie doen wel iets goeds vermoeden. Maar vanaf het ogenblik dat de protagonist z'n eerste woorden uitspreekt, blijft er van die hoopvolle verwachting al wat minder over: wat een zwakke prestatie van de hoofdrolspeler! Steeds diezelfde gezichtsuitdrukking, basstem en dat over-geacteerde gemank... (En de rest was niet veel beter - ik heb niet vaak iets op te merken over acteerprestaties van kinderen, maar dit jongetje bakte er niet veel van.) En naarmate de film vordert, zakken alle resterende verwachtingen als een pudding in mekaar. Het verhaal is flinterdun en wordt bovendien op een chaotische en niet-originele uitgewerkt. De premisse slaat echt helemaal nergens op. Moest dit een heel voorzichtige kritiek op onze gezamelijke olieslurperij voorstellen? Tja... (Overigens is het uitgangspunt van de film opvallend gelijkaardig aan The Happening - het wordt daar allemaal wel wat grootser uitgewerkt, maar blijft in wezen even belachelijk.) Over het einde moet ik het niet meer hebben: dat is inderdaad de 'kers op de taart'... The Damned Thing mist, tot slot, ook duidelijk sfeer: alles in de film ziet er heel gewoontjes uit, niets beklijft.

Wat blijft er dan over? Veel meer bloed dan in de andere delen van de reeks, wat op zich al een verdienste is, en een paar goede momenten. In de figuur van de priester herkennen we iets van een goed Hooper-personage: een echte redneck met een karakterkop die iets vunzigs over zich heeft - best een leuk personage. Ondanks die minieme lichtpuntjes - als ik zo kan noemen - is er echt bitter weinig waar ik sterren aan zou kunnen toekennen.

Ik blijf kijken naar 'Masters of Horror', maar ik verwacht er intussen echt helemaal niets meer van. Zijn er nog meesters?

Is de gore eindelijk sterk, valt het script weer zwaar tegen in deze nieuwe Hooper. Blijft een vreemde serie die MoH. Bijna nooit echt slecht te noemen en het kijkt allemaal lekker weg, maar de echt goede titels zijn zeer beperkt.
2,5*

Einde was wel goed met dat olie-monster

Heftige horror van Tobe Hooper waarin hij het verhaal verteld van een zuiderlijke Amerikaanse stad die eens in de zo veel jaren geteisterd wordt door gekte. Waar die gekte of dat 'damned thing' vandaan komt is zowel de film als mij om het even aangezien het hier om psychische chaos gaat. En die weet Hooper (tesamen met een sterk bedreigende geluidsomgeving) goed te creeeren. Verhaal trekt op weinig maar ik werd toch redelijk vermaakt en was een enkele keer onder de indruk namelijk bij de openingsscene en de kogel-door-deur-naar-vrouw-in-kelder-scene. Los van de nodige onzin laat Tobe Hooper met The Damned Thing zeker zien dat hij nog niet is uitgeteld in het horrorgenre, gelukkig.

Deze aflevering van MoH was te ambitieus om in een film van een klein uur te stoppen.

Het begin was aardig, maar daarna verzandde het al snel in een saaie film. het einde was ook bizar en erg abrupt.

De gore is daarentegen wel goed, met lekker veel shotgun-schoten en over the top bloedrige scènes. Maar de personages boeiden me niet, er gebeurde te veel in 60 minuten, en de film liet me al met al ontevreden achter.

Pfff.....zwak verhaal ! Totaal geen spanning.

Het begint veelbelovend. Goede opening, het maakt nieuwsgierig en het nare sfeertje is direct voelbaar. Helaas kakt het daarna best in. De voorspelbaarheid is ontzettend hoog en naarmate het einde vordert, krijg je helaas te maken met een anticlimax.

Het spel van de acteurs is prima, het heeft wat meer 'diepgang' dan je zou verwachten en er zitten niet alleen maar vervelende, vlakke personages in.

Kijkt redelijk weg en is onderhoudend genoeg tot de laatste paar minuten.

Nadat ik het eerste seizoen had gezien had ik maar even een pauze ingelast, want teveel Masters of Horror is niet goed voor mijn hart. En dan doel ik op de brakke kwaliteit die de serie veelal voortbrengt. Toch blijf ik, hoe slecht ook, de episodes kijken, al is het maar omdat het allemaal niet langer dan een uurtje duurt.

The Damned Thing begint behoorlijk goed met een dolgedraaide vader die op grove wijze zijn vrouw ombrengt en zijn zoon opjaagt. Helaas voor hem wordt hij vermoord door het onbekende. Wat opvalt is dat de gore sterk is, maar helaas schiet de film op andere vlakken weer wat te kort.

Zo heeft deze serie vaak last van de tijdsduur, zo lijkt het. Er wordt teveel tijd genomen om een verhaal uit de doeken te doen en er gebeurd te vaak niks. Trage scenes die emoties proberen op te wekken wat niet lukt of er wordt dieper ingegaan op de achtergrond van een persoon. Dat terwijl de proloog behoorlijk wat vaart bevat en dan opeens stappen ze weer op de rem. Ik had gehoopt op een drie kwartier durende achtbaanrit waarin er bosjes slachtoffers vallen voorzien van sterke gore. Zeker met zo'n plot was dat veel leuker geweest.

Toch heb ik me niet echt verveeld, ook door een aantal bekende koppen die in beeld kwamen. Het einde was dan weer belabberd, dan kon de 'damned thing' beter in het onbekende blijven want dit sloeg nergens op. Op naar de volgende.

The Damned Thing begint leuk met een sterke openingsscène. De film kijkt lekker weg en tot aan het einde was het zeer vermakelijk. Jammer dat als het duivelse kwaad begint de film toch op een of andere manier inkakt.

Die openingsscène, wow! Heerlijk. Spanning, goede muziek en een zéér ziek einde van de vader van Kevin. Dit beloofde veel goeds.

De 2e gore scène is de zelfmoord van een vent die we nog niet kennen. We weten niet precies wat er nou aan de hand is, maar ziek was dit wel.
De gore liefhebber krijgt hier meer dan genoeg voor zijn kiezen. De scène waar 'the road' 'alive' was, gadverdamme!

De gehele film moet het vooral hebben van het typische Amerikaanse sfeertje. Vooral Kevin zelf met zijn mooie accent helpt hier goed aan mee, de camper van zijn vrouw en het stadje zelf natuurlijk ook.

Maar op het moment dat het erop aankomt zakt het wat in.
Het einde had spannend moeten zien, in plaats van dat was het voorspelbaar, chaotisch en onlogisch. Hier had meer in gezeten.
En dan dat 'moddermonster', Lachwekkend slecht. En de benzine-is-op-cliché komt ook nog even aan bod.

Aardig filmpje van Hooper maar nergens hoogstaand.

Het begint met de al eerder genoemde erg sterke openingsscene. Lekkere sfeer ook.
Daarna wordt het wat rustiger. Je volgt het leven van een wat dooie sheriff in een saai stadje. Even aandacht eraan geven vind ik best, maar de saaie scene's worden te lang uitgerekt wat een film (zeker eentje die nog geen uur duurt) niet ten goede komt.

Wanneer de gekte erin slaat wordt het iets beter. Er volgen één a twee aardige gore scene's. Je krijgt te weten dat iedereen in de stad is doorgedraaid. Jammer dat je dat slechts te weten krijgt en niet te zien want gozers die met hooivorken achter elkaar aanrennen verveelt natuurlijk nooit.

Het vele geklaag over het einde snap ik niet zo goed. Ik vond em juist best wel pakkend. Tenminste niet zo'n happy-ending. Wel jammer dat dat monster er wat zwak uit zag.
Acteerwerk was verder ook vrij aardig.