Die Unerzogenen (2007)

Die Unerzogenen is een bij vlagen mooi geschoten film die niks nieuws verteld, maar dat dan wel op een best prettige en vrij overtuigende manier.

Mooi uit de verf kwam vooral ook de relatie tussen Stevie en de buurtkinderen. In een scene waarin Stevie zich schoorvoetend bij hen voegt om te gaan zwemmen en ze vertelt dat ze een diplomatendochter is en de vrienden binnen een kwartier met vrienden van haar ouders zitten te blowen. Het echte leven van Stevie maakt veel meer indruk. Stevie wil een portie degelijkheid, de anderen een beetje anarchie.

Heel aardige film, kleine 3.5*

Duitse film over 14 jarig meisje met 'hippie' ouders(Lees: drugsdealende vader). Spaarzame goede soundtrack, goed acteerwerk. Erg gebeurt weing maar onderhuids ook erg veel. Verder sluit ik me aan bij mijn voorganger. De film is een typische tijgerkandidaat vond ik trouwens.

Schijnt in aantocht te zijn op het prestigieuze Britse label Second Run.

14 augustus 23:15 - 00:45
WDR Fernsehen

Best aardige impressie van een verwaarloosd meisje, zij het dat er maar weinig gebeurd. Het is snel duidelijk waar het om gaat, zie filmtekst.
Ik kon mijn aandacht er niet altijd even goed bijhouden, door het gebrek aan verdere dramatische ontwikkelingen, en de afstand tot de personages.

Sterke film die op de dicht op de huid zit bij jong pubermeisje en haar ouders die meer met hun illegale deals bezig zijn dan zich om hun kind te bekommeren.
Als ze in een nieuw dorp komen probeert ze contact te krijgen met de andere kids die wel een normaal leven leiden.
Een echt verhaal met begin en eind wordt er niet verteld, maar dat maakt niet uit, de hele film is zo naturel gespeeld dat we af en toe het idee krijgen dat we niet naar een film zitten te kijken, maar daadwerkelijk een inkijk krijgen in het leven van Stevie.
Erg sterke film die zelfs nog even flink ver gaat als Stevie haar verleidingskunsten uitprobeert op één van de inwonenden volwassenen.

Redelijk dramafilm...
Redelijk verhaal...
Drugs, rokers, haar dochter gaat niet naar school,
wat een drama...
Redelijk acteerwerk...
Geen goede film uit Duitsland...
Geen moeite waard...

Rauwe, autobiografische film van Pia Marais over haar eigen jeugd te midden van verslaafde hippie-ouders en hun verveelde vrienden. Lijkt qua thema een beetje op Die Innere Sicherheit, maar is een stuk minder van kwaliteit. Debutante Ceci Cuh zet een heel aardig rol neer, maar desondanks geen film om nog eens terug te zien.

Best een aparte film met een subtiel maar uiteindelijk pakkend verhaal.

Het betreft hier een 14 jarig meisje Stevie die aan de ene kant erg aan het puberen is, maar aan de andere kant, zich al veel meer volwassener voelt dan der eigenwijze moeder, en dan ook vooral haar vader, die net terug is uit de gevangenis voor drugsdealen. Ze gaan door met het hippe leven en houden het ene feestje na de andere drank orgie en laten Stevie meevoeren in de domheid. En Stevie voelt dat, als jongste (een a dan, want haar broertje is nog jonger) erg goed aan en zou het liefst weg willen en voor een betere toekomst gaan, al is het maar zonder haar ouders.

Verder schenken we ook nog genoeg aandacht aan het losbandige eigenwijze tienerleven van Stevie. Door hormonen en eigenwijsheid maakt ze tussen, haar goede plannen door, ook een paar mooie blunders. Die scenes met die 20 jaar oudere vriend van der vader waren onder andere ook wel iets wat je als kijker een dubbel gevoel geeft en natuurlijk haar eerste joint. Het einde is ook erg bijzonder, en te verwachten natuurlijk...

Zeker weer een knappe coming of age film.

3,5*