Au Revoir les Enfants (1987)

Maar eens even meegepikt via Filmbox vanwege de goede beoordelingen en op het oog lijkt Au Revoir Les Enfants een interessant verhaal met dramatische inslag. Maar de goede cijfers tenspijt kon het me maar weinig bekoren.

Toch is de basis niet oninteressant rond Jean op de vlucht, oorlogstijd en de moraal en etiek binnen een katholieke parochieschool. We hebben de deugden en normen van die tijd en binnen deze microkosmos ook alle andere ingrediënten van hoop, angst, onrust, veiligheid, maar tevens alle mogelijke gedragingen van de mens in de vorm van dapper, eerlijk naar laf en gemeen. Desalniettemin wordt er niet voorbijgegaan aan de moeilijke en harde tijd met straf, pesterijen en dat er weinig aan comfort gedaan werd getuige de harde schoolbanken en koude lokalen waar de jongens in korte broek zitten en de leraren een jas, das en handschoenen aan hebben.

Buiten dat wordt het politieke en discriminerende klimaat van die tijd niet overgeslagen waar alles en iedereen een spreekwoordelijke draai om de oor krijgt van Communist tot Jood en vooral de laatste het veelal moet ontgelden. Ondanks de vermoedens van Julien groeit er niettemin een band met Jean iets dat niet onaardig is om te zien, de jongens beleven best wel wat, tevens is regelmatig de angst van Jean goed te zien vooral vanwege de boze krachten die buiten de parochie in beweging en aan het werk zijn zo nu en dan hun intrede doen. De afloop kan niet anders beschreven worden dan een jeugdtrauma in de dop en het leven die haar meest wrede kan op subtiele wijze laat zien met een toefje schuldgevoel als afmaker.

Toch had ik ontzettend weinig met deze zware en trage film die zich uiteraard focust op de twee jongens en een aardig tijdsbeeld creëert maar moeite heeft mij te boeien. Natuurlijk heeft de film zat pluspunten maar echt raken doet het mij helaas niet. Drie sterren vanwege de kwaliteit die zeker in deze film zit.

Overlaatst zag ik nog My Dinner with Andre, maar deze film is mij veel beter bevallen.

De vriendschap die we te zien krijgen tussen Julien en Jean wordt mooi opgebouwd en voelt nergens geforceerd aan. Het einde waarbij Jean wordt opgepakt en de school wordt gesloten is hartverscheurend, maar Malle loopt gelukkig niet in de val door de razzia te geweldadig te laten verlopen, maar eerder om het "rustig" af te handelen. Dit voelt toch correcter aan in het verlengde van de rest van de film.

Ik twijfel nog tussen een score van 3.5* of 4*. Typisch zo'n film waarbij een 3.75* handig is, maar ik geef hem het voordeel van de twijfel.

4*

Veel te traag en van al dat onderlinge gepest word ik ook niet blij.

Drama, joden, tweede wereldoorlog.

Tja...