Fengkuei-lai-te Jen (1983)

Sterk portret.

Om een beginnetje te maken aan het zien van Hou's complete arsenaal begin je ook netjes aan het begin.

Het minimalisme in film, het maximale getrokken uit het leven. Geen zwierige en gekunstelde camerabewegingen, maar slechts simpele en doeltreffende. Zoals geen andere filmmaker die ik ken weet Hou het dagelijks leven en de tijdgeest vast te leggen doormiddel van simpele handelingen die je overal en nergens zou kunnen zien. 'Rustig' vertellend en voortkabbelend wordt er een verhaal vertelt van een aantal jongens die het proberen te maken in Kaohsiung. De setting en ambience van de stad worden goed gebruikt.

Hou weet me echter net niet genoeg te raken om dit echt een topper te maken. Het einde is prachtig en, als ik het nu al mag zeggen, typisch Hou.

Het minimalisme in deze film vond ik anders niet geheel naar voren komen, al helemaal in vergelijking met Café Lumière.

Fengkuei-lai-te Jen verteld op soms sfeervolle manier het verhaal van een groep jongeren, die door de maker gevolgd worden in hun wel en wee. Ze maken wat ruzie op straat, hebben veel lol, maar komen toch in de problemen. Ze vertrekken naar de grote stad, Kaohsiung, waar ze een klein appartement huren.

Hsou kiest ervoor om vooral veel te registreren, veel vanaf een afstand te filmen. Dit is echter maar deels geslaagd. De scènes in het appartement vond ik erg sfeervol, maar vaak was het ook te rommelig om echt minimalistisch of beschouwend te zijn. De keuze voor muziek in de flashbacks vond ik opmerkelijk, maar niet perse negatief.

Qua montage en geluid liep het ook niet altijd lekker, zal wel door een erg klein budget komen. Voelde allemaal wat onafgewerkt aan.

Heb soms genoten van de ambiance van de grote stad (erg mooi uitzicht in dat hoge gebouw), maar hij heeft het zelf later veel mooier overgedaan. Ook makers als Tsai doen het hem beter na.
Interessant begin van een carrière, maar niet heel veel meer dan dat.

Qua slice of life heeft Hou met Cafe Lumiere inderdaad wellicht wel de perfectie bereikt. Doelde dan ook meer op de filmtechnische kant bij deze dan op het minimale in gebeurtenissen. Erg basische en rustige camerabewegingen die de levens van jongens volgen. Voelde me op de onrustige momenten in hun leven en het geschreeuw dat erbij hoorde zelf ook onrustig en gestoord. Zo kan het gaan, zo kan het ook gaan... Juist door de afstand waarmee het is gefilmd, wat voor mij wel werkte, weet Hou mij dit gevoel ook te geven.

Cafe Lumiere is trouwens een film waar ik nog vaak aan terugdenk en vaak 'even' opzet. De rust en kalmte die de film uitstraalt, de vrouw die zwanger is and that's it, het totaalplaatje van het geluid, het werkt. Maar goed, dit zet ik bij de verkeerde film.

Ik denk dat Hou hier niet alleen niet geheel minimalistisch is qua gebeurtenissen (hij laat toch nog redelijk veel gebeuren, 'durft' het niet voort te laten kabbelen), maar ook technisch gezien durft hij het minimale niet aan. De shots zijn wel lang, maar vaak bewegen ze toch nog, wordt er toch een kleine beweging of een pan doorheen gemonteerd. Het gaf bij mij in ieder geval niet dat contemplatieve en beschouwende karakter als bij Café Lumière.
Hierdoor ontgaat mij een deel van de atmosfeer van de stad, de gehele omgeving, wat hem weer minder poëtisch en diepgaand maakt.

Ik denk wel dat hij hier al een mooi begin maakt en in de traditie van makers als Ozu treed. Die durven het 'leven' te verfilmen en het tot poëzie te verheffen. En daarvoor kan ik alleen maar applaudisseren.

Ik vind deze film zelfs wat beter dan Cafe Lumiere. Ik vind de registratie van leven hier een pak interessanter (misschien wel omdat er hier 'meer' gebeurt). Kan hier iets meer mee, meer binding met de personages en de thematiek ook (film lijkt wat op Fellini's I Vitelloni). Ik vind alle films van Hou ook wel comtemplatief en ik oordeel dan ook niet op een camerabeweging of een cut meer of minder. Goede filmmaker. Ook met de Ozu-vergelijking heb ik vrede.

Ja, ik las al op "die andere site" dat je Café Lumière als zijn minste film bestempeld. Nu ben ik een broekie in het Hou universum, met alleen bovengenoemde en deze te hebben gezien.

Maar juist het super kleine plot van Café Lumière vind ik geniaal. Het feit dat iemand het 'aandurft' om zo bij de basics te blijven, maar er toch gigantisch veel uit te halen, qua diepgang.

Kan me daarvan dan net te weinig herinneren. Ik heb mij er echter niet aan geergerd.

Het laten eindigen van films zoals Hou dat in al zijn films (die ik tot nu toe heb gezien) doet vind ik echt boven (bijna) alles uitstijgen. Alsof het deel van de levens die je volgde ook slechts dat deel was en er nog zoveel moet komen en zal komen. Af is het nooit, zo laat hij je voelen, en dat is prachtig. Naar het werk van Ozu kijk ik erg naar uit, maar daar wacht ik nog even mee.

Wat heet 'minste'? Nog een dikke 4* hoor. Punt is denk ik dat Hou mij in zijn andere films ook wat meer qua inhoud raakt dan in Cafe Lumiere.



Ik vind dat ook knap hoor. Misschien dat de uitgesproken 'Ozu-ode' ook wat met mijn beleving deed. Ozu is meestal toch wel wat uitvoeriger qua plot en lagen dan Hou in Cafe Lumiere is. Ook qua Ozu-stijl had het iets meer doorgetrokken mogen worden in uitgerekend deze film. Ik heb de film op dvd, dus misschien ebt dat 'negatieve' wel weg bij een herziening.