Lianlian Fengchen (1986)

Ge-wel-di-ge Hou!!

Zoals in geen ander land kent Japan in zijn films een bepaalde tint om industrie-beelden te verweven. Waar het vandaan komt is mij onbekend, wel zie ik dat Hou deze beelden ook verwerkt. Zo dus ook in Lianlian Fengchen. Beelden van verlaten treinstations en meerdere scenes in stations en treinen, wandelingen langs rails en verschillende shots van telefoon- en seinpalen. Het brengt iets extra's met zich mee, iets bijzonders, iets wat eigenlijk niet te beschrijven valt. Het geluid ervan werkt op een dromerige manier tot je door. In het briljante Kôhî Jikô weet Hou deze beelden en geluiden ervan op een perfecte manier te gebruiken, het perfectioneren van de geluidsband van deze film.

Een film die zich onderscheid door veel onwijs mooie scenes, fantastische karakters en een heerlijk verhaal. Het einde is ook weer te briljant. Na Kôhî Jikô voor mij de beste Hou tot nu toe, bijna perfectie.

Zeker een mooie film van Hou, maar echt ontbranden wilde-ie bij mij niet. Maar de sfeerbeelden van treinstations, de prachtige rijders blijven zeer aangenaam om naar te kijken.

Fijne Hou, die langzaam maar zeker een warm gevoel wist los te maken.
De soms erg droge observaties zorgen voor een ritmiek die je langzaam maar zeker meekrijgt. Door de lange aanhouding van shots en hun kadrering kon ik me soms verliezen in de omgeving en vergat daardoor het verhaal te volgen: Je gaat echt op kleine details letten, mensen die op de achtergrond rondlopen, geluiden die je uit de verte hoort et cetera. Het verhaal zelf begon wat terloops, maar hoe verder in de film hoe meer het me greep. Vooral de soms haast magische tint die hieraan gegeven wordt sprak me erg aan (de Boeddhist aan het strand, de dromerige beelden van reddingswerkers in de mijn).

Uiteindelijk werd ik getrakteerd op een typische Hou, die niet zo mooi is als zijn laatste films, maar me zeker met een warm gevoel achterliet.

Hou is toch de man van de treinen. Het zijn vooral z'n eerdere films die dat mooi tonen, maar Hou zou pas echt helemaal kunnen ontvlammen in Kôhî Jikô.

Ik heb het jammer genoeg iets minder op z'n familiekronieken. Te weinig personages met enige interessante invalshoeken. De personages in Hou's film leven, da's het meeste wat je er van kan zeggen.

Gelukkig is het visueel wel erg mooi allemaal, lijkt me verder ook een prachtig land, maar het wordt nergens mooi genoeg om de wat gebrekkige soundtrack op te vangen. Dat laat af en toe wat een leegte achter waar je als kijker in blijft dobberen. Zeker in het midden van de film is er weinig reden om de 5 volgende minuten weer aan te vangen.

Gelukkig zijn er wel veel mooie individuele scenes, alleen mist Hou gewoon wat focus. Hou's kijk op de familie is boeiend genoeg, de familie alleen jammer genoeg niet.

Hou ik 3.0* over, al het mooie wat in z'n latere films naar boven zou komen zit er al in, maar het mist afwerking, en die subtiele touch die zijn latere films tot meesterwerken maken. Of misschien is het gewoon allemaal iets te "sociaal correct" voor mij ?

3.0*